Laat me komen?

Je windt me op
Je daagt me uit

Steeds een beetje meer
Steeds een beetje harder

Dan weer zachter
Dan weer liever

Even pauze
Even stop je

Dan weer meer
Nog veel meer

Je laat me kronkelen
Je laat me smeken

Maar je stopt niet
Maar je geeft niet

Je maakt me gek
Je laat me verlangen

Ik vraag je
Ik smeek je

Ik kan niet meer
Ik hou het niet meer

Laat me gaan
Laat me komen

Alsjeblieft
Alstublieft

Je kijkt me aan
Je schudt je hoofd

Nee, nu niet
Vandaag niet

slavery is/not

Ik heb de behoefte om een gedicht te delen. Dit keer echter niet een gedicht dat ik zelf heb geschreven, maar één die veel voor mij is gaan betekenen. Het afgelopen jaar heb ik het gelezen en bestudeerd. Ik heb elke regel in mij opgenomen en mij afgevraagd wat ze voor mij betekenen. Dit heeft mij geholpen in mijn persoonlijke zoektocht als slavin en wat het voor mij betekent om slavin te zijn. Ik deel dit gedicht dan ook niet, omdat het dé manier is om het slaaf zijn te beleven. Dat is het namelijk niet. Ik deel het, omdat het mijn manier is.

slavery is not about suffering . . .
. . . slavery is about service.
slavery is not about humiliation . . .
. . . slavery is about humility.
slavery is not about pain . . .
. . . slavery is about being present.
slavery is not about being used . . .
. . . slavery is about being of use.
slavery is not about control . . .
. . . slavery is about letting go.
slavery is not about what is done to you . . .
. . . slavery is about what you do for others.
slavery is not about abuse . . .
. . . slavery is about acceptance.
slavery is not about proving anything . . .
. . . slavery is about being real.
slavery is not about contempt . . .
. . . slavery is about respect.
slavery is not about how you look . . .
. . . slavery is about how much you care.
slavery is not about denying yourself . . .
. . . slavery is about being open.
slavery is not about bondage . . .
. . . slavery is about freeing your spirit.
slavery is not about punishment . . .
. . . slavery is about discipline.
slavery is not about being unable to escape . . .
. . . slavery is about being committed.
slavery is not about submission . . .
. . . slavery is about obedience.
slavery is not about fear . . .
. . . slavery is about trust.
slavery is not about sex . . .
. . . slavery is about love.
slavery is not about pleasure . . .
. . . slavery is about happiness.

Author: David Stein (gorgik@aol.com) ©1998

Ik wil een kadootje

Ik wil een kadootje
In felgekleurd papier
Met hartjes en met sterren
Gewoon voor mijn plezier

Ik wil een kadootje
Heel mooi ingepakt
Met een grote strik erbij
Er bovenop geplakt

Ik wil een kadootje
Dan word ik zo blij
In een heel groot pak
En helemaal voor mij

Ik wil een kadootje
Dat ik uit mag pakken
En dat je me dan geeft
Waarom ik zit te snakken

Ik wil een kadootje
Uit jouw hand, zo vlak
Ik wil heel graag rammel
Het liefst een heel groot pak

De vraag

Ik ga je slaan
Zeg je
Ik ga je pijn doen
Zeg je
Heel veel pijn doen
Zeg je

Je mag zwijgen
Zeg je
Want ik doe het toch
Zeg je
Ga je voor me staan?
Vraag je

Mijn lichaam luistert
Ik knik
Mijn hart verlangt
Ik sta
Mijn ziel gehoorzaamd
De vraag

Die geen vraag is

Vast

Ze zitten vast
Achter een muur
Een zwaar gewicht

Een ketting
met een hangslot
Om mijn emoties

Ze schreeuwen hard
“Voel me en breek me”
Laat ze er uit

“Sla me alsjeblieft”
Breek de sloten
En breek me vrij

Is submission a gift?

‘Submission is a gift’ Of te wel, ‘Onderdanigheid is een geschenk’ is een veel gehoorde uitspraak. Volgens sommigen is het de kern, volgens anderen slaat het werkelijk helemaal nergens op. Toen ik zelf net begon met bdsm kwam ik de uitspraak regelmatig tegen en kon ik mij er helemaal in vinden. Ik ben best wel een romanticus en mijn onderdanigheid zien als een geschenk, vond ik een mooi en romantisch idee.

Toen kwam er een periode dat ik mij afzette tegen mijn diepere onderdanigheid en ik steeds meer de tegenargumenten begon te lezen. Ik kwam tot de conclusie dat daarin best een hoop zinnige dingen werden gezegd. Ik veranderde dus van mening. Ik vond de uitspraak nog steeds heel romantisch, maar dan vooral romantische onzin. Het is geen geschenk. Het is wie ik ben en ik ben onderdanig omdat ik wil. Daarbij is het vaak ook iets dat ontstaat. Een connectie die ik heb met iemand en dan kiezen we er samen voor daar wat mee te doen. Ik geef het niet, wij doen het gewoon.

Mijn, eerste keer, die eerste keer was het achteraf ook geen gift geweest. Maar dat besefte ik me pas later, toen ik mij tegen mijn diepe onderdanigheid af ging zetten. Ik was heel voorzichtig met aan bdsm beginnen. Mijn eerste D en ik mailden al tijden, voordat we er elkaar eindelijk ontmoetten. Voordat ik daar klaar voor was. Ik weet nog die eerste keer, ik wilde weten of het wat voor me was en We deden nog best rustig aan ook. Maar toch, door wat hij triggerde, had hij me al voordat ik me überhaupt bewust kon geven. Ik liet hem niet alleen de leiding nemen, maar ook het ritme bepalen. Na het begin heb ik geen enkele bewuste keuze meer gemaakt in het proces. Ik werd er in gezogen en ik verloor mijzelf in mijn onderdanigheid, waardoor ik emotioneel afhankelijk van hem werd. Geen moment was het een keuze. Geen moment was het een gift. Het gebeurde gewoon en het heeft een paar jaar geduurd voordat ik de gevolgen daarvan echt had verwerkt. Voordat ik niet meer bang was voor mijn onderdanigheid

Inmiddels ben ik weer een paar jaar verder en hebben de romanticus en de nuchtere hun balans gevonden. Nog steeds begrijp ik de argumenten van de tegenstanders, maar door alles wat ik heb geleerd begrijp ik ook nu pas wat de voorstanders er mee bedoelen. Beiden hebben gelijk op hun eigen manier. Onderdanigheid is een geschenk, maar dat betekent niet dat de rest niet op gaat.

Het gevoel van onderdanigheid, die connectie met iemand, is iets dat gewoon uit zichzelf kan ontstaan. Net als met liefde kies je er niet bewust voor dat iemand dat in je los maakt. Ik ben mij er echter bewust van geworden dat het feit dat iemand mijn onderdanigheid triggert, niet betekent dat ik het hem of haar ook moet geven. Het voelt logisch om dat te doen, om te luisteren naar die drang en toch kies ik er voor dat niet meer automatisch te doen. Dit is het punt waar mijn onderdanigheid een geschenk word. Juist, omdat ik het niet zomaar aan iemand geef. De ander moet het waard zijn en pas als ik daar zeker van ben zal ik hem of haar er een stukje van geven. Tot dan zal ik mijn behoefte om onderdanig te zijn tegen houden. En ik zal ook niet alles in één keer geven. De ander zal niet in één keer al mijn grenzen bezitten. Ik zal hem steeds een deel geven. Als ik er klaar voor ben. Als hij/zij het waard is.

Voor mij is het belangrijk dat het schenken van mijn onderdanigheid niet alleen een compleet vrijwillige keuze is, want dat was het de eerste keer ook, maar dat het ook een bewuste keuze is. Niet alleen bewust kiezen dat ik het wil, maar ook bewust ervaren als ik er klaar voor bent en daarnaar handelen.

Toch kon ik uiteindelijk niet meer ontkennen dat die diepte wel in mij zit en uiteindelijk ben ik het weer opnieuw gaan ontdekken. Dit keer in een veilige omgeving, met mensen die er voor waakten dat ik niet mijzelf verloor, maar juist mijzelf vond. En nu weet ik dat het ook op die manier kan. Heb ik gevoeld hoe sterk ik ben als vrouw, als mens, als slavin in die diepe onderdanigheid. Hoe meer in balans ik ben, als ik dat mag zijn en dat ik dat ook kan zijn zonder mijzelf te verliezen. Ik ben daardoor nu completer dan ooit. Ik zal mijzelf nooit meer zomaar aan iemand geven. Ik vertrouw er op dat ik me niet meer laat overnemen door dat gevoel, omdat de ander dat weet te triggeren. Voortaan geef ik mijn onderdanigheid alleen nog als een echt bewuste keuze en niet meer zoals die eerste keer.

Er bewust voor kiezen kan alleen als ik mijzelf compleet bezit en alleen als ik mijzelf compleet bezit, kan ik mijzelf en mijn onderdanigheid werkelijk weggeven. Daarmee wordt, juist omdat het een bewuste keuze is, mijn onderdanigheid het grootste geschenk dat ik aan iemand kan geven.

‘Submission is a gift’. Ik denk dat ik nu pas werkelijk begrijp wat het betekent.