Grenzen

Speel met mijn grenzen
Schuur er tegenaan
Ga er overheen
en verleg ze

Laat me voelen wat pijn is
Laat me voelen wat angst is
Laat me voelen wat het is,
om vernederd te worden

Speel met me
Speel met mijn grenzen
en laat ze vervagen

Advertisements

Thuiskomen

‘Thuiskomen’. Ik heb het altijd een verschrikkelijk irritant cliché gevonden. Nog steeds eigenlijk. Ik vond het een nogal overdreven en onzinnig begrip. Dat je, je ergens thuis voelt, dat kon ik snappen. Maar ergens ‘thuiskomen’, klonk veel te zweverig in mijn oren.  Alsof je een spirituele ervaring hebt gehad, waarbij alles opeens op zijn plek valt. Clichés zijn echter niet voor niks clichés en de negatieve interpretatie die je er aan geeft, blijken niet altijd negatief te zijn.

Ik was een aantal jaar geleden heel gelukkig met wie ik was. Ik had mij verzoend met mijn anders zijn en het feit dat ik nergens ooit helemaal bij hoorde. Ik luisterde naar andere muziek. Ik las een ander soort boeken. Ik had andere ideeën over religie en het leven. Dat ik mij ook nog eens aangetrokken voelde tot bdsm en mijzelf zag als sub, was simpelweg nog iets waarin ik afweek van de norm. Als je al niet voldoet aan het normaal van anderen, dan maakte de mate waarin ook weinig meer uit. Ik voelde me anders, maar ik was gelukkig met mijzelf, dus ik had er vrede mee.

Er zijn van die momenten in je leven die je nooit zult vergeten, omdat ze je wereld veranderen, omdat ze veranderen hoe je, je voelt en waar je staat. Voor mij was dat moment 27 november 2011. Ik wist al sinds mijn 16e dat ik subgevoelens had en eerder dat jaar voelde ik voor het eerst wat het was om een sub te zijn. Dat jaar deed ik mijn eerste bdsm-ervaringen op. Hoe belangrijk en heftig die stap ook voor mij is geweest, dat was niet wat mijn leven en mijn gevoel het meest veranderde. Ik gaf vooral gehoor aan de gevoelens waar ik al zo lang mee liep. De echte verandering werd te weeg gebracht door het feit dat ik besloot om die zondag in november een munch in Amsterdam te bezoeken.

Ik kende slechts enkele bdsm’ers buiten de vertrouwde internet wereld. Dit maakte het een grote en dood enge stap om te zetten, maar ik wist dat ik het moest doen. Ik was er klaar voor om de wereld te ontdekken. Ik wilde meer mensen leren kennen die net zo waren als ik, om mee af te spreken en mee van gedachten te wisselen. Ik was verschrikkelijk zenuwachtig toen ik daar aan kwam en ik was dan ook blij dat ik samen met een bekende had afgesproken om er heen te gaan. Ik kwam er binnen als een bleu verlegen musje. Een meisje bang voor deze nieuwe onbekende wereld. Toch stond ik al snel met verschillende mensen kletsen. Sommigen probeerden me vooral geruststellen en een welkom gevoel te geven. Anderen vonden het juist weer leuk om mij verlegen te maken, waar ik stiekem wel een beetje van genoot. Vroeger vond ik het verschrikkelijk als iemand dat probeerde, maar hier in deze setting, met deze mensen was het niet erg. Het voelde goed en vertrouwd. Het klinkt misschien raar, maar voor het eerst kwam ik in een wereld die ik leek te begrijpen. Een wereld die paste bij de wereld in mijn hoofd.

Die nacht heb ik niet geslapen. Ik was compleet van slag. Mijn hoofd zat vol met de vreemde en verwarrende gevoelens die, die dag bij me had opgewekt. Het duurde een tijd voor ik mijn vinger er op kon leggen. Voordat ik die gevoelens begreep. Tot ik langzaam dat kwartje naar beneden zag vallen, waarna het zacht rinkelend om de grond viel. Voor het eerst in 24 jaar voelde ik mij normaal. Als je, je hebt verzoend met het feit dat je anders bent, is je normaal voelen het meest bizarre gevoel dat er is. Het was fijn, maar ook eng en het duurde een tijdje voor ik mij met gevoel kon vereenzelvigen. Voordat mij normaal voelen in deze wereld net zo gewoon werd, als het anders voelen waar ik aan gewend was geraakt. Hoewel ik het nog steeds een stom begrip vind, gaat het, het beste op voor wat die dag met mij deed. “Ik kwam thuis.”

Bind me

Bind me
Niet met zijden sjaaltjes
Maar met prikkeldraad

Bind me
Niet met lieve woorden
Maar met straffe hand

Bind me
Niet alleen met liefde
Maar met macht en pijn

Bind mijn handen
Bind mijn lichaam
Bind mijn ziel
Bind me

Angst en overgave

Angst
Voor die blik in jouw ogen
Angst
Voor wat je zou kunnen doen
Angst
Voor wat je met me gaat doen
Angst
Voor mijzelf, dat ik het wil ondergaan
Angst
Voor het moment, dat komen gaat

Overgave
Aan jou en jouw wil
Overgave
Aan mijzelf en mijn angst
Overgave
Aan het moment, dat komen gaat

Waarom?

Waarom wil ik dit?
Waarom doe ik dit?
Waarom laat ik dit me mij doen?
Waarom heb ik dit nodig?

Waarom ben ik onderdanig?
Waarom ben ik een masochist?
Waarom ben ik een meisje?

Waarom wil ik dienen?
Waarom wil ik lijden?
Waarom wil ik bang zijn?
Waarom wil ik gebruikt worden?
Waarom wil ik vernederd worden?
Waarom wil ik, dat wat ik wil niet meer van belang is?

Waarom, waarom, waarom…

Waarom vind ik chocola lekker?
Waarom hou ik niet van zoet en hartig door elkaar?
Waarom kan ik niet tegen stoepkrijt?
Waarom hou ik van de muziek van Peter Gabriel?
Waarom hou ik niet van de muziek van Frans Duits?

Waarom, waarom, waarom…

Waarom moet er op een vraag altijd een duidelijk antwoord zijn?
Soms kun je op een vraag maar één antwoord geven…

Waarom?
Omdat het zo is!!!

De maso in mij

Ik kan pijn echt lekker vinden, er echt van genieten. Haren trekken ultiem, hmmmm… Dat is echt helemaal mijn ding. Maar als een spel alleen maar uit lekkere pijn zou bestaan, dan brengt het mij geen voldoening… Ik heb meer nodig. Wil veel dieper en verder gaan. Juist de kut pijn, die alles behalve fijn en leuk is, waardoor ik diep moet gaan, brengt me verder. Daarnaast merk ik aan mijn lichaam dat ik juist van die kutpijn, bloed geil wordt. Ook al roep ik vaak, dat ik het echt niet leuk sta te hebben, schijn ik toch uit te stralen dat ik er van geniet. Ik ben het type maso dat het nodig heeft om het moeilijk te hebben, om te lijden… Auw is voor mij geen stop, huilen is voor mij geen stop, juist dan wil ik meer… Wil ik verder… Wil ik niets liever dan compleet breken. En hoe zwaar ik het ook heb, als de pijn is weggetrokken denk ik dat ik wel weer meer kan hebben…

Maar het enge is dat ik daardoor eigenlijk geen pijngrenzen heb… Ik moet iemand daardoor echt kunnen vertrouwen… Want ik kan compleet kapot gemept worden. Hoewel ik daar niet werkelijk bang voor ben. Omdat ik nooit met iemand speel als het niet goed voelt. Volgens mij heb ik niet eens een mega hoge pijngrens, in de zin van hoe lang ik het lekker vind. Maar pas daarna begint het echt voor mij…

Ik vind het heerlijk, om het lijdend voorwerp te zijn. Ik vind het niet alleen heerlijk om te lijden en het moeilijk te hebben voor mijzelf, ik wil lijden voor die ander. Ik wil het, omdat hij het wil. Ik kan een keiharde mep krijgen op een plek die gewoon echt niet leuk is. Na de mep beweeg ik, probeer de pijn kwijt te raken, omdat het zo zwaar is. En dan krijg ik te horen dat ik weer net zo moet gaan staan als eerst, wetende dat er nog een klap zal volgen. Alles in mij roept nee. Ik wil niet. Het doet zoveel pijn. Niet nog een keer. En toch gehoorzaam ik. Ik vecht met mijzelf, om mijzelf te dwingen er nog één in ontvangst te nemen. Maar eigenlijk hoef ik er niet voor te vechten, ik kan niet anders dan gehoorzamen. Ik wil niet anders dan gehoorzamen. Ik wil lijden. Ik geniet van het lijden. Niet alleen omdat ik het zelf nodig heb… maar ook omdat ik het voor die ander doe. Als ik lijd, dan ga ik me steeds kleiner voelen. Ik kom in een verschrikkelijke submodus… En er is niks fijner dan in die staat, mijn lichaam en geest compleet over te geven aan de ander. Zijn instrument, om te gebruiken.

Daarnaast is er echter nog een element dat mijn masochisme kenmerkt, dat ik nog wil vermelden. En dat is dat ik er ook gewoon een keiharde kick van krijg. Het volhouden en verdragen van de pijn. Mijn grenzen opzoeken, ze oprekken en er over heen gaan. Dingen doen die ik voor een spel, niet van mijzelf zou verwachtten.

De liefde van de Dom gaat door de maag: mijn rockyroad mueslibar

Als ik mijn Dom blij wil maken, dan is er één ding waar ik hem een zeer groot plezier mee kan doen. Mijn overheerlijke en zwaar verslavingsgevoelige, rockyroad mueslibar… Een zeer chocoladerijke caloriebom…

rockyroad mueslibar

basis:
1reep pure chocola
1reep melk chocola
eventueel paar scheppen pure chocopasta

vulling:
chilipoeder (hoeveelheid afhankelijk van hoeveel je aan kunt, voor algemeen doe ik meestal 1a2 theelepeltjes)
muesli (ik kies voor de AH vier granen)
marshmellows (eventueel klein maken)
noten (bijvoorbeeld: walnoten, pistachenoten, amandelen, wat je lekker vind)
geraspte cocos

recept:
smelt de chocola tot het een zacht mengsel is geworden. Het is handig om eerst de chocoladerepen te smelten en als deze bijna zacht zijn wat chocoladepasta toe te voegen voor extra romigheid.
Roer hier vervolgens eerst de chilipoeder doorheen daarna voeg je nog muesli, marshmellows en nootjes toe… dit roer je door elkaar
Leg een stuk bakpapier op een plaat of snijplank en spreid hier het chocolademengsel over uit
Bestrooi het mengsel met kokos en laat het hard worden in de koelkast…
Hak het vervolgens in stukken… Hiervoor is een scherp groot mes geen overbodige luxe

rrmb2

P.s. Het smaakt veel beter dan het fotografeert en er uit ziet… geniet er van 🙂
P.p.s. Uiteraard kun je uitgebreid variëren met soorten chocola, specerijen en vulling. Ik hoor dan ook altijd graag nieuwe ideeën