een spelletje

A: “hufter”
A: “aaarrrggghhhh”
A: “grmbl bitch”
A: “eikel”
A: “neeeheee”
A: “Heb het lef niet”

B: “welke sadist is er nu weer bezig?”

A: “Super Mario, Princess Peach… en Toat”

B: “wiens nicks zijn dat?”

A: “grmbl, mariokart”

alleen de scheldpartij is gebaseerd op waargebeurde feiten

Advertisements

Een onverwacht neveneffect

Ik was vroeger een verschrikkelijke druktemaker en een stresskip. Het was zelfs zo erg, dat ik wel eens grapte, dat mijn motto was, “Als ik mij ergens druk over kan maken, dan maak ik mij er druk over.” Mindfull en relaxed in het leven staan, wat was dat? Het ergste was als er onverwachte dingen gebeurden. Dan schoot mijn stresslevel meteen omhoog naar 100. Dit gebeurde niet alleen als het iets was dat met mijn werk of studie te maken had, maar ook met leuke dingen. Als iemand spontaan belde of ik ’s avonds mee ging naar een concert, schoot ik al in de stress. Ik zag eerst allerlei obstakels en problemen, zelfs als die er realistisch gezien niet eens waren. Dat alles gecombineerd met een extra doses verlegenheid en onzekerheid, maakte dat ik mijzelf soms behoorlijk in de weg zat. Te bang en te onzeker om me over te kunnen geven en de dingen te doen die ik echt wilde en leuk vond.

Een onzekere sub die bang is voor het onbekende en in de stress schiet bij onverwachte gebeurtenissen en al helemaal als ze er geen invloed op heeft. Ik ben de eerste die toegeeft dat, dat niet de meest fijne combinatie is. Toen ik net begon met bdsm, was ik dan ook elke keer bloedzenuwachtig. Soms zelfs zo erg dat ik er misselijk van werd. Voor een spel schoten mijn zenuwen en stresslevel al helemaal door het plafond. Doodsbang voor wat er zou komen gaan. Je gaat je bijna afvragen wat en waarom ik het mijzelf aandeed. Het antwoord is simpel, ik kon niet anders. Elke keer weer, ontdekte ik namelijk steeds meer dat dit was wie ik ben. Dat dit het leven was dat ik moest leidden. Als het spel eenmaal begonnen was zakten mijn zenuwen langzaam weg, verdween de stress en de angst naar de achtergrond en leerde ik loslaten. Ik had toch geen invloed op wat er ging gebeuren. Het was niet aan mij, het was aan hem. Dus waarom zou ik me druk maken? Het had toch geen zin. Uiteraard kon ik het aangeven als het echt over mijn grens ging, maar daarbuiten had ik geen invloed.

Langzaamaan leerde ik steeds meer loslaten. Elke keer als er weer iets onverwachts gebeurde hielp ik mijzelf er weer aan herinneren, dat ik geen invloed had op wat er ging gebeuren. Waar ik in het begin in mijn hoofd alleen maar bezig bleef met het onbekende dat komen ging, werd dat in de loop der tijd steeds minder. Ik nam het feit dat er iets ging gebeuren als een gegeven aan en daarna ging ik weer verder waar ik mee bezig was of focuste me op het gene waar ik me op moest focussen. Ik werd steeds losser en relaxter als sub. Uiteraard was ik nog regelmatig zenuwachtig, maar ik schoot niet meer zo in de stress en was niet meer zo bang voor het onbekende.

Het meest onverwacht effect van mijn keuze om mijn bdsm-kant de ruimte te geven was wel dat dit ook doorwerkte in de rest van mijn leven. Ook buiten de bdsm leerde ik steeds beter omgaan met stress en onverwachte dingen. Ik heb geleerd mij minder druk te maken over zaken waar ik toch geen invloed op heb. Ik ben niet meer zo bang voor het onbekende en durf me er steeds meer in te storten. Niet dat ik er helemaal geen last meer van heb, maar ik kan er bovenal een heel stuk beter mee omgaan. Ik heb namelijk geleerd om mijn emoties objectief te bekijken en op die manier een plekje te geven. Ik ben relaxter, meer mindfull en ook mijn zelfvertrouwen is met sprongen vooruit gegaan. En dat is misschien wel één van de mooiste dingen die bdsm mij heeft gebracht.

Ademloos

Je ogen vol liefde
Kijken me aan
Als je me vasthoudt
En met je hand
mijn adem beneemt

één,
twee,
drie,

Rust en overgave

elf,
twaalf,
dertien,

Jouw ogen helpen me door

eenentwintig,
tweeëntwintig,
drieëntwintig,

Angst in mijn ogen
ik wil naar adem happen
ik hou het niet meer
ik wil, ik moet

dertig!

Je hand van mijn mond
Lucht in mijn longen
Met ogen vol liefde
Kijk ik je aan

Baas in eigen huis?

Toen ik verhuisde genoot ik van het feit mijn eigen plekje te hebben, waar ik compleet mijzelf zou kunnen zijn. Een plekje waar ook ruimte zou kunnen zijn voor mijn bdsm kant en waar ik zelfs zou kunnen spelen. Daarvoor niet langer afhankelijk van het huis van de ander. In de praktijk ging dat echter niet helemaal op. Het huis waar ik woon is namelijk zeer gehorig en ik hoor de beneden buren tv kijken en praten. Dat maakte dat spelen er toch niet echt in zou zitten. Wat niet bekent dat alles wat hier gebeurd alleen maar braaf en vanilla is 😉 Ik merkte dat ik het ook wel fijn vond, om nog steeds  vooral naar anderen te gaan. De reis helpt bij mijn mind-set en om in de stemming te komen.

De afgelopen weken waren mijn onderburen op vakantie en was er daardoor de ruimte om eens in mijn eigen huisje te spelen. Het beeld dat ik  in mijn hoofd had toen ik verhuisde, bleek in de praktijk echter niet erg op te gaan. Ik was in eerste instantie vooral bang dat de buren naast me het niet zouden horen. Maar ook het subben viel me zwaar. Het lukte me niet om me over te geven aan de situatie en het moment, hoe graag ik dit ook wilde. Ik was in gevecht met mijzelf. Ik snapte niet waarom het me nu zoveel moeite koste. Waarom het dit keer niet leek te gaan, terwijl ik het anders wel kon. Dat kwartje, dat viel pas later. Controle… Op elke andere plek gaat het opgeven van de controle vanzelf, zodra mijn hoofd in submodus gaat. Dienstbaar zijn in mijn eigen huisje had mij ook nooit moeite gekost. Ik had dan ook verwacht dat ik gewoon in submodus kon spelen, maar mijn onderbewuste stak daar een stokje voor. Mijn onderbewuste wilde de controle niet loslaten, niet hier, niet op mijn eigen terrein. Niet op de eerste en enige plek in mijn leven waar ik het voor het zeggen heb.

Ik heb het na mijn verhuizing meteen al erg fijn te vinden om mijn eigen plekje te hebben, waar ik mijn eigen leven kan leiden en mijn eigen ding kan doen. Waar ik de baas ben en de controle heb. Nu pas besef ik echter hoe hard ik het nodig heb. Hoe fijn het is, om één plekje in de wereld te hebben dat helemaal van mij is, waar een ander slechts te gast is en niet de controle heeft. Inmiddels zijn mijn onderburen weer thuis, dus zit echt spelen hier er sowieso niet meer in. Ik vraag me ook  af of ik het in de toekomst wel zal kunnen, als zich weer een gelegenheid voor doet. Voor nu vind het ik het echter wel lekker. Baas in eigen huis.

Zijn er alleen wonende subs die dit herkennen en voor wie spelen of subben in eigen huis ook moeilijk valt?