Non-monogamy: hoe ik het beleef en ermee omga

Monogamie, polygamie, open-relaties, non-monogamie, monopoly en elke vorm die ik nog vergeten ben. Er bestaan vele woorden voor relaties en relatievormen. En, om het nog ingewikkelder te maken, bestaan er van al die woorden nog veel meer interpretaties. Zelfs als je het beperkt tot monogaam en niet monogaam, blijft het ingewikkeld. Zeker in de bdsm-scene. Ben je monogaam als je alleen thuis neukt, maar wel buiten de deur mept? Of hoe zit het met een trio’s? Uiteindelijk zijn al die woorden en betekenissen niet heel erg relevant. Het gaat om doen waar jij je gelukkig bij voelt en zolang jij en alle betrokkenen, maar snappen wat jullie bedoelen.

Ik zelf noem mij en zie mij als, niet-monogaam. In elke vorm. Alleen al, omdat dit labeltje de minste discussie oproept over de betekenis er van. In de eerste twee jaar dat ik aan bdsm deed, kon ik dit labeltje echter nog niet op mij plakken. Hoewel monogamie voor mij (al sinds mijn tienerjaren) niet natuurlijk voelde, zag ik het wel als een romantisch ideaal dat bij mij als sub paste. Ik heb echter wel vanaf het begin ervaring opgedaan met delen. Ik ontdekte dat dit knap ingewikkeld kon zijn, omdat je met meerdere partijen te maken hebt. Iedereen kan er voor willen gaan, maar het gaat niet altijd zo makkelijk als je zou willen. Toch leerde ik er al vrij snel mee om gaan. Niet dat ik nooit jaloers ben geweest. Ik kan absoluut jaloers zijn. Ik heb echter geleerd om deze jaloezie bij mij zelf te houden en niet op de ander te projecteren. Jaloezie is vaak gebaseerd op de irreële angst de ander kwijt te raken, terwijl dit in de praktijk helemaal niet opgaat. Dit besef maakt dat ik jaloezie een plekje kan geven waar niemand, ook ik niet, er last van heeft. Ik heb mijzelf geleerd om mijn emoties en relaties objectief te bekijken. Waar komen mijn gevoelens vandaan en zijn ze wel of niet realistisch? Daarnaast heb ik geleerd om alle relaties los van elkaar te zien. Wat ik met hem heb, staat geheel los van wat hij met een ander heeft. Dat hij een ander meisje leuk vind, betekent niet dat hij mij minder leuk vind. Het fijne van non-monogamy is in mijn ogen juist, dat als er iemand anders bij komt, dit niet hoeft te betekenen dat de relatie die ik met iemand heb veranderd.

De belangrijkste les die ik echter heb geleerd, over delen in niet-monogame relaties, is dat niemand elkaar alles kan geven wat de ander nodig heeft. Als je monogaam bent, zul je dit feit moeten accepteren en samen moeten leren genieten van wat je elkaar wel kunt geven. Als je niet monogaam bent, zul je beiden moeten leren accepteren dat je de ander nooit alles zult kunnen geven wat hij of zij nodig heeft of behoefte aan heeft. Wil je iemand die je fysiek aan kan en die het heerlijk vind het gevecht met je aan te gaan, sorry, helaas, daar ben ik fysiek niet sterk genoeg voor en ook gewoon te subbig. Als je echter behoefte hebt aan die fysieke tegengas in een relatie, dan hoop ik dat een ander je dat kan geven. Ik ben een onderdanig, maso meisje, ik verwacht ook niet dat één iemand al die kanten van mij kan bevredigen. Toch wordt ik ongelukkig als bepaalde kanten er lange tijd niet uit kunnen. Ik heb het nodig ze te kunnen uiten. Ik heb echter liever dat ik het bij meerdere personen kan zoeken/relaties aan kan gaan, die ieder samen met mij de dieptes en geneugten van slechts enkele kanten kunnen ervaren, dan dat ik bij één persoon een kant moet wegdrukken of dat hij een kant gaat proberen te bevredigen, waar hij eigenlijk niks mee kan. Voor mij gaat non-monogamy voor een groot deel over het elkaar gunnen, dat wat je elkaar niet kunt geven bij een ander gevonden mag worden.

Daarnaast zijn er in mijn ogen veel meer vormen van liefde dan de standaard van liefde/verliefdheid/houden-van en liefdesrelaties. Er zitten heel veel soorten op de lijn tussen niet en wel. Tussen niet en compleet hoteldebotel verliefdheid. Je kunt bijvoorbeeld intense liefde voor iemand voelen, zonder verliefd te zijn. De plaats op de lijn van de liefde kan verschillen, maar daarmee niet de intensiteit en de echtheid van de liefde. Maar ook soorten liefde kunnen verschillen. De liefde voor een Dom kan heel anders zijn dan de liefde voor een partner, maar de plek op de lijn kan nog steeds gelijk zijn en de intensiteit hetzelfde. Ik heb al verschillende vormen van liefdes en relaties mogen ervaren, geen hetzelfde, maar allemaal even mooi en bijzonder en geen van allen zou ik willen missen. Ik zou geen andere liefdes willen moeten missen enkel en alleen, omdat ik al de liefde van iemand ervaar. Daarvoor is liefde simpelweg te bijzonder. En dat wil ik een ander ook kunnen gunnen 🙂

En zo is ook mijn eigen niet-monogame kant, langzaam in mijn verhaal gerold. Hoewel ik mij namelijk de eerste twee jaren van mijn bdsm-leven het prettigst voelde bij zelf monogaam zijn, weet ik inmiddels dat ik dat niet ben. Zelf monogaam zijn voelde veilig, makkelijk. Mij op één persoon richten was al ingewikkeld genoeg. Het laatste jaar heb ik echter ontdekt dat het romantische ideaal van monogamie, niet strookt met mijn natuur. Inmiddels ben ik klaar om toe te geven aan dat gevoel dat ik als tiener al had, dat monogamie niet natuurlijk is voor mij. Voor mij geen geloof in één ware of potjes en dekseltjes, maar puzzelstukjes. Allemaal verschillend, maar allemaal passen ze bij mij.

Dit is mijn persoonlijke verhaal, gebaseerd op mijn eigen ervaringen. Ik claim niet de waarheid in pacht te hebben. Als je hier al een boodschap uit wilt halen dan is dat, ga voor de relatie(vorm) die jou/jullie gelukkig maakt en noem het zoals je het wilt noemen. Geen mens en geen relatie is hetzelfde en dat is wat de wereld mooi maakt 🙂

Hoe beleef/zie jij monogamie of non-monogamy?

Advertisements

De worsteling… met mijn dieet

Je leest en hoort regelmatig verhalen over/van mensen die worstelen met hun gewicht. Dieet zus en dieet zo. Vaak met doel zich goed en mooi te voelen in hun lijf.
Ik zie jullie al denken, “maar jij ziet er toch goed uit?” “jij hoeft je toch helemaal niet druk te maken over je figuur of gewicht?”
Ik zal de eerste zijn om toe te geven, dat er altijd dingen mooier en beter kunnen, maar dat ik absoluut niet mag klagen. Hoewel ik lang onzeker ben geweest over mijn figuur, ben ik de laatste jaren heel gelukkig met hoe ik er uit zie. Zeker nadat ik sinds vorig jaar 10kilo ben afgevallen.

Toch worstel ik ook. Ik worstel met diëten en met mijn zoektocht naar een gezond eetpatroon, dat ik vol kan houden. Dat ik vol kan houden, zonder in de verleiding te komen om toe te geven aan al het lekkers dat ik tegen kom. Ik worstel, niet vanwege mijn gewicht… maar vanwege mijn huid. Zoals velen namelijk weten, heb ik last van acne.

Er zijn weinigen die hun pubertijd pukkelvrij zijn door gekomen. Dus hoe lelijk ik me soms er ook mee voelde, ik accepteerde het als iets dat erbij hoorde. Op mijn twintigste was ik echter van mening dat mijn pubertijd inmiddels wel eens voorbij zou moeten zijn, maar huid leek het daar niet mee eens. Ik had echter geen zin om te wachten tot mijn huid tot de conclusie was gekomen, dat ik nu toch echt geen tiener meer was en besloot daarom naar de huisarts te stappen. Uiteindelijk heb ik tussen mijn twintigste en vijfentwintigste het merendeel van de apotheek gesmeerd en geslikt. Als ik een smeersel had dat werkte en dat mijn huid kalmeerde, zonder dat ik er uit zag alsof ik door een zandstorm in de sahara had gelopen, dan mocht ik dit niet langer dan een half jaar gebruiken. Dus dat schoot niet echt op. De diana, daar kreeg ik vooral hele pijnlijke tieten van. Zo erg dat ik een lelijke huidkleurige oma-bh moest aanschaffen zonder cups en beugels. Gezien de nieuwsberichten die daar later over volgden, is het ook niet erg dat ik die maar een half jaar heb geslikt. De antibiotica die leken wel redelijk te werken. Helaas was dit maar tijdelijk een steeds korter en kreeg ik steeds eerder last van een vervelende bijwerking. Dus erg veel schoot ik er niet mee op.

Na 5jaar slikken en smeren was ik alle chemische meuk meer dan zat en was het inmiddels ook wel duidelijk dat ik op die manier geen permanente oplossing ging vinden. Vorig jaar zomer besloot ik het daarom over een andere boeg te gaan gooien. Hoewel veel artsen namelijk beweren dat voedsel geen effect heeft op acné, blijkt het in de praktijk voor veel mensen weldegelijk van grote invloed te zijn. Na er uitgebreid over gelezen te hebben bleken veel mensen baat te hebben bij het mijden van suikers en koemelkproducten. Deze schrapte ik dan ook zoveel mogelijk uit mijn dieet. Al hield ik wel vast aan mijn koolhydraten, maar verving deze door volkoren producten. Je moet het jezelf ook niet te moeilijk maken :-p Al na een paar weken begon ik een positief effect te merken. Mijn huid werd rustiger en mijn acné verdween nagenoeg. Helaas ging het in het najaar alweer mis, ik zat niet lekker in mijn vel en door verhuisstress lukte het me gewoon niet om mijn snoepgedrag binnen de perken te houden. Dan hoor je dat je werkloos gaat worden en daarna de feestdagen. Kortom excuus genoeg om te zondigen. Helaas had dit wel weer een negatief effect op mijn huid. Hij werd onrustiger en mijn acné kwam terug.

Begin dit jaar dus weer vol goede moed begonnen. En zeker vanaf de lente, met behulp van een levende stok achter de deur, kreeg ik mijn eetpatroon weer onder controle. Door de weeks braaf eten volgens de regels en in het weekend gewoon wat lekkers kunnen/mogen eten. Hield ik mij daar niet aan, dan moest ik dit opbiechten en onderging in de consequenties. Vooral het feit dat ik het zou moeten vertellen als ik had gezondigd, werkte goed. Uiteraard zou ik het kunnen verzwijgen of kunnen liegen, maar dat zit niet in mijn aard. Als ik zeg iets te doen, dan doe ik het ook. Ik kies dan niet de makkelijke weg, zeker niet als ik vooral mijzelf er mee heb. Daarbij wat zijn afspraken waard, als je, je er niet aan houdt en daar vervolgens over zwijgt of liegt? Dan kun je ze net zo goed niet maken. Mede hierdoor kreeg ik weer een mooie rustige huid en bleek ik van de zomer in een jaar tijd 10 kilo te zijn afgevallen. Ik deed het er niet om, maar ik klaag niet over deze bijwerking van mijn dieet.

Een dieet volhouden, omdat het moet, dat blijkt voor mij dus best goed te doen. Zonder die stok achter de deur, valt het me echter weer een stuk zwaarder. Het voelt soms als falen dat ik het niet in mijn eentje kan. Dan heb ik een goede dag gehad, braaf gezond gegeten en de volgende dag val ik weer voor de verleidingen. De chocola, de likeur en andere lekkere zonde. Voor je het weet beland je in een vicieuze cirkel. Ik voel me kut/emo > mag best wat chocola > mijn huid ziet er niet uit, kan niet eens in mijn eentje een dieet volhouden > voel me kut/emo > waar is de chocola? Ik kan verschrikkelijk balen van mijzelf dat het me niet lukt alleen. Vorig jaar, toen ik net begon, kon ik het toch ook? En ik kan verschrikkelijk stront eigenwijs zijn, maar waarom op dit gebied dan niet. Draag me tijdens een spel op stil te blijven staan en dit verschrikkelijk beweeglijke type zal al haar wilskracht in zetten om stil te blijven staan. Als het moet, als het bij een ander vandaan komt, dan vind ik die wilskracht opeens wel. Je kunt denken, dan vraag je toch weer iemand om hulp? Dat voelt echter als de makkelijke weg. Ik vind dat ik dit ook alleen moet kunnen. Ik wil zelfstandig mijn dieet kunnen volhouden, zonder daarbij op andere te leunen. Die anderen kunnen namelijk niet altijd helpen, er niet altijd zijn. Maar ik baal er echt verschrikkelijk van, dat het zo moeilijk blijkt om die wilskracht te vinden. Ik zie het aan mijn huid, weet waarom ik het moet doen en toch is dat niet voldoende een stok achter de deur. Ik wil er weer mooi uit zien, me weer mooi voelen en toch lijkt die wens soms niet voldoende.

Ik zie er niet uit, mijn huid is onrustig en pukkelig en door er aan te krabbelen, wordt het er ook niet echt beter op. Ik ga echter die wilskracht weer vinden, dat moet gewoon.
Gister was een slechte dag, maar woensdag was een goede en vandaag wordt ook weer een goede. Gewoon, omdat ik dat wil. Het gaat me lukken. Ik heb besloten het per dag te bekijken. Eén slechte dag is niet erg, zolang ik me de volgende dag maar weer kan herpakken. Op die manier zullen het aantal goede, gezonde dagen langzaam meer worden en zal ik mijn slechte eetgewoontes langzaam weer onder controle weten te krijgen. Hoop ik…

Het spel

ik voel je ogen,
in mijn rug prikken
“Draai je om,” zeg je,
en ik luister braaf
Bang kijk ik naar de,
zweep in je handen
ik voel mijn spieren,
Langzaam aanspannen
Hou mijn adem in,
en sluit mijn ogen
ik weet dat je nu,
sadistisch glimlacht
En dan die eerste,
pijnlijke slagen
mijn lichaam ontspant,
en ik adem uit
ik kijk je weer aan,
en ook ik glimlach

Tranen

Soms wil ik huilen
Niet uit verdriet
maar gewoon
omdat het moet

Wil ik je zachte arm voelen
die me knuffelt
die me zegt
het komt wel goed

Ik wil dat je me aan kijkt
dat je me streelt
dat je me slaat
dat je alles met me doet

Ik wil mijn tranen laten lopen
als een rivier
vol liefde
en vol bloed