Een adembenemende ervaring

Hoe iets waar je ooit bang voor was, kan omslaan in iets waar je van geniet. Hoe grenzen opschuiven van nooit, naar ja graag. Ik heb het al verschillende keren meegemaakt en het zal me vast nog wel vaker overkomen…. Behalve dan pindakaas, dat blijft een harde grens :-p

Ik heb heel lang stikangst gehad. Of beter gezegd, ik had een obsessie voor mijn ademhaling, wat resulteerde in stikangst. Het gevoel dat ik het benauwd kon krijgen als mijn ademhaling niet natuurlijk ging, maar soms ook gewoon totaal vergeten te ademen. Hoe vaak mijn yogadocente mij er niet op moest wijzen, niet te vergeten gewoon rustig door te ademen. Dat gecombineerd met mijn ultieme nachtmerriescenario, onder water vast komen te zitten en langzaam verdrinken, maakte dat breathplay niet bepaald iets was dat op mijn wensenlijstje stond.

Toch kwam dat moment, de eerste keer een hand over mijn mond en neus. Voelen dat er geen lucht meer naar binnen kon… en hopen, proberen niet in paniek te raken. Proberen me gewoon aan hem over te geven, omdat ik hem vertrouwde. Dat lukte echter niet. Ik was bang, doods bang. Straks deed hij het iets te lang, straks ging het mis. Ik heb adem nodig, lucht, nu, snel, meteen. Ik begon te murmelen, te snakken naar adem, naar lucht te happen onder zijn hand, hopende dat ik dan niet zou stikken. Op dat moment haalde hij zijn hand van mijn mond. Ademen, ik kon weer ademen. Lucht, verse lucht. Hoe blij ik was de lucht weer in mijn longen te voelen stromen, na dat doosbenauwde enge moment. Hoe eng deze ervaring ook was, er kwamen er meer. Ervaringen waarbij ik steeds minder bang was, waar ik me steeds meer aan kon overgeven, omdat ik had ervaren dat als ik het echt niet meer trok, hij daar naar zou handelen.

Hoewel ik langzaam leerde genieten van het gevoel van overgave bij breathplay, betekende dit niet dat mijn stikangst over was. Die stak nog regelmatig de kop op. Zo weet ik nog goed het moment dat ik voor het eerst een balgag in kreeg. Ik voelde hoe de bal mijn tong van positie deed veranderen. Hoe deze niet meer rustig in mijn mond lag, maar naar beneden en naar achteren werd gedrukt. Hoewel ik nog gewoon door mijn neus kon ademen en mijn luchtpijp totaal niet werd afgesloten, vergat ik die feiten compleet en kreeg ik het gevoel niet meer goed te kunnen ademen en te kunnen stikken. Een paniekaanval was het resultaat. Dit kwam waarschijnlijk, omdat bij een hand je direct de invloed van de ander op de situatie voelt. Bij een voorwerp als een gag, is dat niet het geval. Ik heb daarna heel lang geen gag meer in gewild tot ik zo’n anderhalf jaar later er eindelijk weer klaar voor was. Mede door yoga verdween mijn obsessie met mijn ademhaling en mijn stikangst voor een groot deel. Ik leerde er relaxter mee om te gaan. Ik leerde dat zelfs als ik het gevoel had dat mijn ademhaling op een bepaalde manier beperkt werd, of dit nu was door touwen op mijn borst of door iets op mijn neus of mond, ik mij gewoon moest focussen op het verplaatsen van mijn ademhaling naar een manier die wel nog gewoon kon. Hierdoor durfde ik me over te geven aan bijzondere ervaringen als suspensions, folie en een vacuümbed.

Mede door het verdwijnen van mijn stikangst heb ik nog meer leren genieten van breathplay. Ik geniet van het gevoel van ultieme overgave aan de ander. Waar ik vroeger mijn ogen sloot uit angst, vind ik het nu soms ook fijn om de ander juist aan te blijven kijken. Twee blikken, een moment, de tijd die even stil staat… net als mijn ademhaling. Maar misschien wel het aller lekkerste is, als de ander mij zijn adem schenkt. Jouw hand op mijn mond en neus, ik geef me over en ik wacht, tot enkel nog je hand mijn neus bedekt. Je mond op mijn lippen die mijn longen vullen met jouw lucht als je uitademt en ik die jouw adem weer teruggeeft, waarna je weer mijn mond bedekt. Het heerlijke gevoel in mijn hoofd en mijn lichaam, de gelukzalige blik in mijn ogen als de hand is verdwenen en ik weer de vrijheid heb om zelf het ritme van mijn ademhaling te bepalen. Voor mij misschien wel de meest intieme en ultieme vorm van breathplay.

Breathplay, een adembenemende ervaring!

Advertisements

5 thoughts on “Een adembenemende ervaring

  1. Bettine says:

    Zonder het flauw te bedoelen, is weer adembenemend stukje erynn

  2. […] vrijwillig zou opzoeken. Ondanks mijn angst voor verstikking hou ik, zoals velen wel weten, wel van breathplay. Ik denk dat ik onderwater breathplay bij de juiste persoon, die ik 200% vertrouw, misschien wel […]

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s