Neem mij

Neem mijn lichaam
en gebruik het

Neem mijn hart
en schenk het liefde

Neem mijn wil
en ik zal gehoorzamen

Neem mijn ziel
en ik zal van jou zijn

Neem mij, niet half
maar neem mij compleet

Neem mij
en laat me vrij zijn

Advertisements

Het verhaal achter de puzzels

Ik hou van puzzelen. Gewoon ouderwetse legpuzzels… Hoewel? Niet helemaal gewoon of ouderwets. Ik hou er niet van om een puzzel te maken waarbij je alleen maar een plaatje hoeft na te puzzelen. Het is te saai, omdat je niks anders hoeft te doen dan een plaatje te reproduceren en/of te frustrerend omdat alle stukjes te veel op elkaar lijken, zoals bijvoorbeeld zo’n plaat met 5 bootjes in een hele grote uitgestrekte zee. Als negenhonderd van de duizend stukjes alleen maar blauw zijn. Na een half uur wil ik het opgeven en de puzzel door de kamer gooien. Nee, dat is niet aan mij besteed. Doe mij maar de puzzels van wasgij. Je krijgt wel een plaat, maar de plaat is slechts een hint van wat je uiteindelijk puzzelt. Je krijgt vragen als; ‘Wat gebeurd er vijf minuten later?’, ‘Wat ziet de papagaai?’ of ‘Hoe ziet het er 50 jaar later uit?’. Ik hou van de analytische uitdaging, niet weten wat er komt en het verhaal dat langzaam onder je handen te voorschijn komt.

Ik hou van puzzelen. Ik vind het heerlijk om zo’n doos vol met stukjes op mijn schoot te hebben liggen. Al die stukjes door elkaar, één grote chaos, met als doel daar uiteindelijk een structuur in aan te brengen. Om van de chaos een homogeen verhaal te maken. Eerst zoek ik systematisch alle randstukjes uit de doos, tot de basis van het verhaal op tafel ligt. Daarna zoek ik thema voor thema uit de doos om in elkaar te puzzelen. De stukjes hout om eerst de vloer te puzzelen. De randen van de spiegels, om deze te maken. De felroze stukjes die de jurk van een vrouw blijken te zijn. Zo ga ik door tot het verhaal in grote lijnen op tafel ligt. Ik mis alleen nog de kleine stukjes, die niet bij de grotere thema’s passen. Die stukjes grabbel ik omstebeurt uit de doos, om ook die op hun plek te leggen. Zo ga ik door tot de hele puzzel af is en ik eindelijk het verhaal kan lezen dat ik heb gemaakt.

Ik hou van puzzelen, of beter gezegd, ik heb het nodig om te puzzelen. Eigenlijk lijkt zo’n wasgij puzzel namelijk best veel op hoe het er vaak in mijn hoofd aan toe gaat. Ik weet ongeveer wat er gebeurd, wat het verhaal is, maar vaak is de chaos te groot om het geheel te kunnen zien. Met geduld en structuur puzzel ik de stukjes in elkaar. Schep ik orde in mijn chaos, om grip te krijgen op wat er gebeurd. Om te zien wat de chaos in mijn hoofd, mij probeert te vertellen. Om mijn eigen verhaal op tafel te kunnen leggen en te leren lezen. Soms puzzel ik grote delen met pijn en moeite zelf in elkaar. Soms loopt er iemand langs die een aantal stukjes op hun plek legt en mij zo helpt met het zien van mijn verhaal.

Ik ben erynn en ik hou van puzzelen. Ik hou van orde scheppen in de chaos om langzaam het verhaal naar boven te toveren dat daaronder verborgen ligt.

P.s. Van mijn legpuzzels kan ik het overigens minder waarderen als anderen opeens stukjes gaan neerleggen 😉

De kleine prins en de vos

Dit is een prachtig hoofdstuk uit het boek ‘De kleine prins’. Een hoofdstuk vol wijsheden over onder andere vriendschap en verbinding. Maar de kinky lezer zal waarschijnlijk, net als ik, een extra laag ontdekken. Die de schrijver er onbedoeld in heeft gestopt.

kleine prins

En toen verscheen de vos.
– Goede morgen, zei de vos.
– Goede morgen, zei de kleine prins beleefd, en hij draaide zich om maar
zag niets.
– Hier ben ik, onder de appelboom, zei de stem .
– Wie ben je? vroeg het prinsje. Je bent beeldig.
– Ik ben een vos, zei de vos.
– Kom met me spelen, stelde het prinsje voor, ik ben zo verdrietig …
– Ik kan niet met je spelen, zei de vos. Ik ben niet tam.
– O, pardon, zei de kleine prins. Maar bij nader inzien vroeg hij: – Wat is
dat ‘tam’?
– Jij komt niet uit deze buurt, zei de vos, wat zoek je hier?
– Ik zoek de mensen, zei het prinsje. Wat betekent ‘tam’?
– De mensen, zei de vos, hebben geweren en ze jagen. Dat is erg lastig! Ze
houden ook kippen. Dat is hun enige nut. Zoek je kippen?
– Nee, zei het prinsje. Ik zoek vrienden. Wat betekent ‘tam’?
– Dat is maar al te zeer een vergeten woord, zei de vos. Het betekent
‘verbonden’.
– Verbonden? …
– Ja zeker, zei de vos. Jij bent voor mij maar een klein jongetje als alle
andere kleine jongetjes. En ik heb je niet nodig. Ik ben voor jou een vos als
alle andere vossen. .Maar als je me tam maakt, dan zullen we elkaar nodig
hebben. Dan ben je voor mij enig op de wereld en ben ik voor jou enig op
de wereld …
– Ik begin het te begrijpen, zei de kleine prins. Er is een bloem … die mij
geloof ik tam heeft gemaakt …
– Dat is best mogelijk, zei de vos. Men ziet van alles op de aarde …
– O, maar dit is niet op de aarde.
De vos keek erg nieuwsgierig:
– Op een andere planeet?
– Ja.
– Zijn daar ook jagers, op die planeet?
– Nee.
– Dat is geweldig! En kippen?
– Nee.
– Niets is volmaakt, zuchtte de vos.
Maar de vos ging door met zijn uitlegging:
– Mijn leven is eentonig. Ik jaag kippen en de mensen jagen mij. Alle
kippen lijken op elkaar en alle mensen lijken op elkaar. Dus verveel ik me
wel een beetje. Maar als jij me tam maakt, dan wordt mijn leven vol zon.
Dan ken ik voetstappen, die van alle andere verschillen. Voor andere
voetstappen kruip ik weg onder de grond, maar jouw stap zal me juist uit
mijn hol roepen, als muziek. En kijk eens! Zie je daar de korenvelden? Nu
eet ik geen brood. Ik heb niets aan koren en korenvelden zeggen me niets –
dat is heel verdrietig. Maar jij hebt goudkleurig haar. Dan zal het heerlijk
zijn als je me tam gemaakt hebt! Door het goudkleurige koren zal ik aan
jou moeten denken. En ik zal het geluid van de windin het koren mooi
vinden …

De vos werd stil en keek het prinsje lang aan:
– Alsjeblieft … wil je me tam maken? zei hij.
– Ja dat wil ik wel, antwoordde de kleine prins, maar veel tijd heb ik niet.
Ik moet vrienden ontdekken allerlei dingen leren kennen.
– Alleen de dingen die je tam maakt, leer je kennen, zei de vos. De mensen
hebben geen tijd meer iets te leren kennen. Ze kopen dingen klaar in
winkels. Maar doordat er geen winkels zijn die vrienden verkopen, hebben
de mensen geen vrienden meer. Als je een vriend wilt, maak mij dan tam!
– Wat moet ik dan doen? zei het prinsje.
– Je moet véél geduld hebben, antwoordde de vos. Kijk, je gaat eerst een
eindje van me af in het gras zitten. Ik bekijk je eens tersluiks en jij zegt
niets. Woorden geven maar misverstand. Maar je kunt iedere dag een
beetje dichterbij komen zitten …
De volgende dag kwam het prinsje terug.
– Je had beter op dezelfde tijd kunnen komen, zei de vos. Als je
bijvoorbeeld om vier uur ‘s middags komt, begin
ik om drie uur al gelukkig te worden. Hoe
later het wordt, des te gelukkiger voel ik me.
En om vier uur word ik al onrustig; zo zal ik de
waarde van het geluk leren kennen! Maar als je
op een willekeurige tijd komt, dan weet ik nooit hoe laat ik mijn hart klaar
moet maken … Riten moeten er zijn.
– Wat is een rite? zei de kleine prins.
– Dat is ook een vergeten begrip, zei de vos. Een rite maakt dat de ene dag
verschilt van alle andere dagen, het ene uur van alle andere uren. Mijn
jagers hebben bijvoorbeeld een rite. Op donderdag dansen zij met de
meisjes uit het dorp. Donderdag is een heerlijke dag! Dan kan ik gaan
wandelen tot aan de wijnbergen. Als de jagers op willekeurige dagen
dansten, zouden alle dagen gelijk zijn en ik zou nooit vrij hebben.

Zo maakte de kleine prins de vos tam, en het uur van vertrek naderde.
– Ach, zei de vos, … ik zal huilen .
– ‘t Is je eigen schuld, zei de kleine prins; ik wenste je niets kwaads toe
maar jij wilde dat ik je tam zou maken.
– Ja zeker, zei de vos.
– En nu moet je huilen, zei de kleine prins.
– Ja zeker, zei de vos.
– Dus daar win je niets bij!
– Ik win er wel bij, zei de vos, wegens de kleur van het korenveld.
En hij vervolgde:
– Ga nog maar eens naar de rozen. Dan zul je begrijpen, dat jouw roos enig
is op de wereld. Kom me dan goedendag zeggen, dan zal ik je een geheim
meegeven.

De kleine prins ging weer naar de rozen kijken:
– Jullie lijkt helemaal niet op mijn roos, jullie bent nog niets, zei hij.
Niemand heeft je nog tam gemaakt en jullie hebt ook niemand tam
gemaakt. Jullie bent net zoals mijn vos was.
Hij was maar een vos zoals alle anderen. Maar ik heb er een vriend van
gemaakt en nu is hij enig op de wereld.
En de rozen werden erg verlegen.
– Je bent wel mooi, maar je bent leeg, zei hij nog.Niemand kan voor je
sterven. Natuurlijk zou een willekeurige voorbijganger geen verschil zien
tussen mijn eigen roos en jullie. Maar toch is zij, zij alleen, veel
belangrijker dan jullie allen, omdat ik haar water heb gegeven, en haar
onder een stolp heb gezet; omdat ik haar heb beschut met een kamerscherm
en de rupsen voor haar heb gedood (behalve een enkele hier en daar, voor
de vlinders); omdat ik haar klachten en haar gesnoef en zelfs haar zwijgen
heb aangehoord; omdat zij mijn roos is.
En hij ging terug naar de vos:
– Vaarwel, zei hij …
– Vaarwel, zei de vos. Dit is mijn geheim, het is heel eenvoudig: alleen met
het hart kunt je goed zien. Het wezenlijke is voor de ogen onzichtbaar.
– Voor de ogen is het wezenlijke onzichtbaar, herhaalde de kleine prins, om
het goed te onthouden.
– Alle tijd die je aan je roos besteed hebt, maakt je roos juist zo belangrijk.
– De tijd die ik aan mijn roos besteed heb … zei de kleine prins, om het
goed te onthouden.
– Dat is een waarheid, die de mensen vergeten hebben, zei de vos. Maar die
moet jij niet vergeten. Je blijft altijd verantwoordelijk voor wat je tam hebt
gemaakt. Je bent verantwoordelijk voor je roos …
– Ik ben verantwoordelijk voor mijn roos, zei de kleine prins om het goed
te onthouden.

Oscar Wilde on female submission

Oscar Wilde on submission

Ik had al een grote liefde voor het werk van Oscar Wilde, voordat ik deze quote van hem ontdekte. Voor mij is het een heerlijke quote. Herkenbaar, romantisch, misschien een tikkeltje melancholisch. Ja, ik ben misschien wel zo’n vrouw 🙂

Ik hou er van om het moeilijk te hebben
Ik hou van lichamelijk sadisme
Ik hou van geestelijk sadisme
Ik hou van wreedheid
Ik hou er van Zijn macht te voelen
Ik hou er van me compleet over te geven
En zijn liefde te ervaren

Uiteraard betekent dit niet dat ik vind dat deze quote voor iedereen geld. We hebben de laatste 100 jaar toch wel ontdekt dat dit voor velen toch wel een ouderwets en vrouwonvriendelijk gedachtegoed is…

maarja… sub en historicus, dus… hmmmmm….

Mag ik?

Mag ik mijn hoofd
in jouw schoot
te rusten leggen?

Wil je mijn haar
zacht strelen
met jouw handen?

Terwijl een traan
langs mijn wang
naar beneden glijdt?

Mag ik rusten
heel even
als je me vasthoudt?

Mag ik klein zijn
in jouw schoot
als je mij liefde geeft?

Ik kijk je aan
en je lacht
natuurlijk mag dat!