Voetenbankje

Geknield voor hem
Zijn kisten op mijn rug
Nederig ben ik
Slechts een voetenbankje

eerder gepubliceerd op twitter

Advertisements

Ik?.. een sadistische sub?

En dan blijk je opeens een sadistje in de dop te zijn. Wie had dat ooit gedacht? Of verbaas ik hier vooral mijzelf mee? Hoewel ik nu besef, dat het eigenlijk niet zo’n vreemde ontwikkeling is. Uitdagen en plagen, op een speelse manier een ander pakken, hebben er altijd al ingezeten. Tot nu gebruikte ik daar echter enkel woorden voor. Weinig lekkerder dan een ander er uit te kletsen. Ook kan ik genieten van sadistische en sarcastische humor. Heerlijk… Nu begint echter ook het fysieke deel te kriebelen. Hiervoor was ik hooguit een tikkeltje sadistisch in mijn fantasie, maar had ik niet de behoefte om het ook echt uit te voeren. Ik denk dat ik onbewust bang was voor die kant. Nog te blue en verlegen en niet sterk genoeg om er aan toe te durven te geven. Dat is nu echter wel anders. Het lijkt alsof, door het veranderproces waar ik nu in zit, hier eindelijk ruimte voor is gekomen. Ik heb al zoveel lol beleefd aan gewoon een beetje slaan, schoppen en tepelknijpen. Heerlijk als het lukt om geluid uit de ander te krijgen. Zo’n kreet dat je weet dat het pijn doet. De heerlijke verontwaardigde blik, omdat je het lef hebt die ander te pijnigen. Ja, ik heb het lef… Nu wel. Iemand die je even uit de weg gaat, omdat je geslaagd bent in het uitvoeren van een sadistisch geintje. En die heerlijk herkenbare blik. De blik die zegt, dit doet fucking zeer, maar ik ga jou echt niet laten merken dat het pijn doet. Die heb ik zelf ook vaak genoeg gehad. Wie geeft er als eerste toe? Wie geeft er op? Al is dit aan de sadistische kant wel een stuk leuker spelletje :-p Ik kijk nu stiekem al een beetje uit , naar de eerste keer dat ik echt iemand een kan laten kronkelen. Om een keer aan de goede kant van de pijn te staan. Al is het dan wel verstandig om opzoek te gaan naar iemand zonder switch-trekjes. Hoewel ik dat ergens onbewust misschien juist ook wel het leuke vind. Het risico, wetende dat alles wat ik doe, ooit weer bij mij terug kan komen.

Deze kronkels voelen echter vooral als dollen en lolmaken. Een gevoel dat ik wel herken van sommige masochistische spellen waarin ik het lijdendvoorwerp was. Mijn sadistische kronkels lijken daardoor op dit moment minder diep en intens dan de onderdanigheid die ik van mijzelf gewend ben. Misschien komt dat ook wel, omdat dit minder kwetsbaar voelt. Toch merk ik, gek genoeg, dat juist nu ik ontdek dat ik het leuk kan vinden om meisjes pijn te doen, mijn andere kant ook weer begint te kriebelen. Dat langzaam het verlangen terug komt. Niet alleen naar mijn masochisme, maar vooral naar mijn sub-kant. Het verlangen naar de diepte en de rust die ik altijd vond in mijn onderdanigheid. Het even mogen loslaten en me mogen overgeven aan de ander. Het vlammetje van verlangen, lijkt nog klein, maar het is duidelijk weer aanwezig. Het lijkt echter nog overschaduwd te worden door een soort angst. Angst om, juist nu ik mijn kracht heb gevonden, weer kwetsbaar te zijn. Ook al weet ik dat het twee kanten zijn van dezelfde mooie medaille. Ook angst, omdat ik niet weet waar ik nu sta. Kan ik het nu wel? Kan ik het nog wel? Hoe zou ik het nu ervaren? Wat doet het nu met me? Ik besef dat er maar één manier is om er achter te komen en dat is er weer aan toe te geven. Het gewoon weer een keer te proberen. Met de juiste persoon, als de tijd daar is.

Een week geleden schreef ik een stuk over het veranderproces waar ik in zit. Een stuk dat vooral werd geïnspireerd door al mijn momenten van twijfel, over waar dit proces heen leidt. Ik schreef er nog heel stellig in dat ik niet verwachtte opeens een Domina te worden. Hoewel ik dat eigenlijk nog steeds niet verwacht, sluit ik, met het ontdekken van mijn sadististische kantje, eigenlijk niks meer uit. Ik heb mijzelf al zoveel verrast de afgelopen tijd. Ik geef mijzelf dan ook het recht om weer compleet van gedachte te mogen veranderen over alles wat ik hier heb geschreven :-p Al ga ik er niet vanuit. Ik weet nu echter ook dat het feit dat ik mijn sadistische kronkel heb ontdekt, niet betekent dat ik geen sub meer ben. Want juist na maandag, waar ik na te hebben genoten van mijn sadistische gevoelens, vol twijfels zat. Kwam het verlangen. Het verlangen naar overgave. Het verlangen naar mijn onderdanigheid en dienstbaarheid. Niet meer zoals vroeger, omdat ik niet anders kon, maar omdat ik niet anders wil. Nu is het een bewuste keuze. Een keuze die ik maak vanuit en door de krachtige vrouw die ik ook ben. Juist, omdat ik nu besef dat ik wel anders kan.

Veranderingen

“Ik ben veranderd,
een ander,
sinds die ene dag” (1)

Die ene dag, begin november, nu iets meer dan een half jaar geleden. De dag dat ik instortte. Het was op het moment zelf zeker niet leuk, maar toch was het goed dat het gebeurde. Het was nodig, omdat er daardoor eindelijk ruimte kwam om echt te groeien, om mijzelf te vinden. Ik ben veranderd sinds dat moment, heel erg veranderd. Hoewel veranderd niet helemaal het juiste woord is. Het is meer alsof ik completer ben geworden. Alsof ik stukjes ben verloren die niet bij mij pasten en stukjes heb teruggevonden die altijd al bij mij hoorden.

Waar veranderingen normaliter gelijkmatig en rustig gaan, was dat nu niet het geval. Het was geen evolutie, maar een revolutie, die in mij plaats vond. Zeker in het begin, was het eng en verwarrend. Ik herkende mijzelf niet, wist niet wat er gebeurde en waar het heen ging. Regelmatig had ik daardoor het gevoel te verdrinken in mijn eigen chaos. Inmiddels ben ik mij bewust geworden van veel veranderingen die in mij hebben plaats gevonden. Herken ik ze en zie ik het verschil met vroeger. Verschillen die soms zo groot zijn, dat ik mijzelf weer helemaal opnieuw moet leren kennen. Waarbij ik mijzelf van een half jaar geleden bijna niet meer herken. En ja, dat is dus ook best even wennen. Vooral mijn gevoelsleven en emotionele wereld lijken erg te zijn veranderd. Al zijn het gelukkig wel vooral positieve veranderingen. Ik noem mij echter nog steeds een ‘work in progress’, omdat ik ook besef dat ik nog niet helemaal ben waar ik hoor. Al ben ik wel heel erg goed op weg 

Gek genoeg heb ik nooit stilgestaan bij het feit dat dit ook van invloed zou kunnen zijn op mijn bdsm-beleving. Wel waren mijn bdsm-gevoelens in eerste instantie compleet verdwenen. Ik had daar best moeite mee en was bang ze voorgoed te zijn kwijt geraakt. Ik kon mijzelf namelijk niet voorstellen een vanilla-leven te leiden. Eigenlijk is dat best raar, want als het niet meer bij me paste, zou dat betekenen dat, dat een vanilla-leven mij gewoon gelukkig zou maken. Maarja, dat leek me zo saai :-p In eerste instantie kwam vooral het verlangen terug naar wat bdsm met mij deed. Het gevoel dat het in mij los kon maken. Dat deed de twijfel over mijn bdsm-kant echter niet wegnemen. Ik verlangde namelijk naar wat eens was en niet naar wat op dat moment bij mij paste. Toch kwamen langzaam mijn bdsm-gevoelens een beetje terug. Ik stuiterde niet, maar het begon wel weer een beetje te kriebelen. Vooral als iemand hardop fantaseerde met mij als lijdendvoorwerp. Ook de paar keer dat ik weer een beetje in de praktijk kon proeven van bdsm, was het fijn en voelde het goed.

Ondanks dat de kriebels kwamen. Heb ik de stuiters nog niet terug gevonden. Ik weet dat aan het feit dat het zo lang geleden was dat ik echt fatsoenlijk had gespeeld. Dat ik uitgebreid onder handen was genomen. Ik grapte dat ik een watje was geworden en dat ik een stuk minder kan hebben, nu het zo lang geleden is. Ik moest gewoon ontwat worden. Het zou gewoon een kwestie zijn van er weer in moeten komen en het gewoon weer rustig opbouwen. Dan zouden de stuiters vanzelf terugkomen en zou ik me weer helemaal aan bdsm kunnen overgeven en er compleet van kunnen genieten. Inmiddels is echter gebleken dat het niet zo simpel is, als ik dacht. Ik ben veranderd. Veranderd als mens, als vrouw en, zoals het nu lijkt, ook als bdsm’er. Iets dat eigenlijk best wel verwart. Ik zal dus ook op dit gebied een stukje acceptatie moeten vinden. Acceptatie dat ook dit niet zal zijn als vroeger. Al is het niet meer dan logisch dat ook dit is veranderd. Niet dat ik verwacht, door alle veranderingen in mij, opeens een Domina te worden, grinnzzz, maar wel anders. Ook als bdsm’er, als sub, zal ik mijzelf dus opnieuw moeten leren kennen. Zal ik opnieuw die ontdekkingsreis naar mijn bdsm-beleving mogen aanvaarden. Misschien is het ook wel een luxe. Voor de tweede keer dingen mogen ervaren en ontdekken, alsof ze de eerste keer zijn. Er zijn misschien maar weinigen die, die kans krijgen :-p

(1) Dit was een geval van, per ongeluk, dichterlijke vrijheid, want pas toen ik de tekst ging opzoeken, bleek ik het helemaal verkeerd te hebben onthouden :-p… En sinds ik dit stuk begon te schrijven is dat liedje niet uit mijn hoofd te slaan. het is een mooi nummer, maar begin er nu toch wel aardig gek van te worden :-p

De opdracht – Schrijversmarathon ronde 1

Inmiddels is de uitslag van de eerste ronde van de EWA schrijfmarathon bekend. Ik ben zeer blij dat ik mag melden dat ik door ben naar de volgende ronde.Hieronder vind je nogmaals de opdracht en uiteraard mijn inzending 🙂

Schrijf de eerste paragraaf van een verhaal, waarin duidelijk blijkt dat het lente is en dat dit warme weer vaak een positieve invloed heeft op de erotische kant van het leven. In deze paragraaf, die niet langer mag zijn dan 300 woorden, moet jij de aandacht van jouw lezer zo weten vast te houden dat hij de rest van het verhaal wil lezen.

Ze fietste naar het station, terwijl de heerlijke lentezon in haar gezicht scheen en een zacht briesje door haar haar waaide. Haar buik zat vol met vlinders. Vlinders die echter niet werden veroorzaakt door de liefde en de romantiek die vaak met dit weer in de lucht hingen. Nee, dit waren vervelende zenuwenvlinders. Terwijl haar benen zwaar voelden van de spanning, hoopte ze dat deze fietstocht snel voorbij zou zijn. Net als altijd, als ze hadden afgesproken, had ze die ochtend een berichtje van hem gehad. Soms met wat hints van wat er zou gebeuren, soms met kleine opdrachtjes die haar vaak deden glimlachen. Vanaf het begin had ze echter opgezien tegen deze dag, deze opdracht, waarvan ze wist dat hij zou gaan komen. De zenuwen waren zich al een aantal dagen aan het opbouwen, nadat de weermannen hadden gezegd dat de lente in aantocht was. Het berichtje deze ochtend was dan ook kort en krachtig, ‘rokjesdag’. Ze had geslikt, toen ze het woord zag staan. Vandaag kon en mocht ze zich niet meer verschuilen achter het feit dat ze niet goed tegen kou kon. Geen broeken, maillots of panty’s, die haar lichaam verder konden bedekken. Vandaag fietste ze, in het gewenste korte rokje, met haar benen tegen elkaar aan geduwd. In haar hoofd bad en smeekte ze dat niemand zou doorhebben dat ze, onder dat rokje, helemaal niks aan had.

Happy Kinky Blog Birthday

Een scherp mes in mijn hand
Brandende kaarsjes in je lijf
Vol verwachting kijk ik
Ik wil je likken, proeven
Je lichaam tot mij nemen
Maar ik wacht nog even
Kijk naar de mooie vlammen
Voordat ik ze uitblaas
En met het scherpe mes
Je  heerlijke lijf doorboor
Jij taart,
Object van mijn verlangen

 

Gisteren 1 jaar geleden ben ik deze blog begonnen. Het was vooral bedoeld voor mij als stok achter de deur om te schrijven. Het werd echter veel meer dan dat. Het werd mijn manier om mijn schrijfsels te delen met mensen die ze normaliter nooit zouden lezen en zo een stukje begrip te kweken bij mensen die zelf het gevoel niet delen. Dit leverde mij vele leuke gesprekken en vragen op die mij inspireerde tot het schrijven van stukken waar ik zelf soms nog niet eens over na had gedacht.

Ik wil daarom al mijn volgers en lezers, kinky en vanilla, hartelijk bedanken voor jullie comments, input, inspiratie en alle mooie complimenten. Dank daarvoor. Op naar een nieuw schrijvers jaar, waarin ik hoop nog vele gedichten en andere stukken te schrijven die in een inkijkje geven in mijn beleving. 🙂 En een verdubbeling van het aantal volgers van mijn blog naar 100 zou ook erg leuk zijn 😉

En uiteraard hoort bij een speciale verjaardag een speciale taart 😉

Sexy-Birthday-Cake-4

En kaarsjes om uit te blazen… Helaas niet mijn kont, maar wel iets dat zeker nog op mijn bucketlist staat :-p

birthday2

Erotische Schrijfmarathon 2014: Ronde 1

Woei de eerste ronde van de schrijfmarathon is begonnen.
De opdracht die wij kregen was de volgende

Schrijf de eerste paragraaf van een verhaal, waarin duidelijk blijkt dat het lente is en dat dit warme weer vaak een positieve invloed heeft op de erotische kant van het leven. In deze paragraaf, die niet langer mag zijn dan 300 woorden, moet jij de aandacht van jouw lezer zo weten vast te houden dat hij de rest van het verhaal wil lezen.

Ik heb net als de andere deelnemers mijn best gedaan er een leuk en creatief stuk van te maken. Ik mag echter nog niet bekend maken welke van mij is.

Vanaf vandaag zijn alle inzendingen hier te lezen.
http://eroticwriters.eu/schrijfmarathon-2014-ronde-…

Lees ze allemaal en stem deze week op jouw favoriet. Aan het eind van de week zal bekend worden gemaakt welk stuk van wie is en zal de deelnemer met de minste stemmen afvallen. Ik zal dan ook mijn eigen stuk hier posten 🙂

En uiteraard hoop ik dat jullie zonder dat jullie het door hebben, allemaal op mij stemmen :-p

Lezen en stemmen dus 😀
http://eroticwriters.eu/schrijfmarathon-2014-ronde-…

De dans van de lust

Blikken die elkaar willen verslinden
Lichamen die naar elkaar verlangen

De spanning die langzaam stijgt
Terwijl de lust steeds sterker wordt

Ik wil je aanraken en rustig ontkleden
Jij wilt de kleding van mijn lijf rukken

Ik wil je betasten en overal voelen
Jij wilt niets liever dan mij nemen

Mijn lichaam dat gek wordt van verlangen
Jouw ogen die smachten naar meer

We draaien en dansen om elkaar heen
Als twee boksers in een gevecht

We wachten op het juiste moment
Tot één van ons het niet meer houdt

Als het moment er is om toe te slaan
En we elkaar eindelijk kunnen verslinden