Het verhaal van marijn: Een heftige avond

Dit kan ervaren worden als een vrij heftig verhaal en valt niet onder lichte erotiek of soft-sm. Dus lezen op eigen risico.

Je gaat aan de eettafel zitten, terwijl ik het bord pasta, dat ik net heb gemaakt, voor je neerzet. Je kijkt me aan en wacht tot ik ook het glas rode wijn voor je heb ingeschonken. Ik ga, zoals je van mij verwacht, met mijn benen uit elkaar en mijn handen in mijn nek in de houding staan. Terwijl jij een hap pasta neemt, hoop ik dat ik vanavond ook iets krijg. Ik heb je echter niet gevraagd of ik ook mag eten, omdat ik weet dat jij vanavond dat moment bepaalt en dat vragen geen zin heeft. Je neemt een slok wijn en kijkt me even aan.
“Een lekkere maaltijd, goede wijn, er is maar één ding dat ontbreekt om dit genot compleet te maken.”
Mijn hersens draaien overuren als ik probeer te bedenken wat je bedoeld. Ik heb wel mijn vermoedens, maar durf ze niet uit te spreken. Het is zo gênant als ik het fout heb. Of nog erger, als ik iets veel ergers heb bedacht dan waar jij nu aan denkt. Dan ben ik pas echt de pineut, als je dat idee overneemt.
Gelukkig vraag je me niet of ik weet wat je bedoelt. Je neemt nog een hap pasta en besluit het me gewoon te zeggen. Hoewel commanderen een beter woord is.
“Onder tafel slet en laat me voelen, dat je niet alleen mijn mond kunt verwennen, maar dat jij me ook met je mond kunt verwennen.”

Je kijkt me aan, terwijl ik bijna over mijn eigen voeten struikel  als ik zo snel mogelijk door mijn knieën wil zakken om je opdracht uit te voeren. Ik hoor je diep zuchten en ik besef mijn fout, als ik je aankijk en je uit het niets je glas wijn over mij heen gooit.
“Zodat je niet meer vergeet wat ik van je verwacht, marijn” zeg je boos.
Ik voel me verdrietig en vies, terwijl ik mijn tranen weg slik. De rode wijn loopt over mijn huid naar beneden en ik zie hoe er een vlek ontstaat op de witte tegels. Het voelt alsof ik heb gefaald. Alsof je me er net hebt ingewreven dat ik niet goed genoeg ben. Mijn behoefte om zo snel en zo goed mogelijk aan je opdracht te beginnen, deed me je belangrijkste regel vergeten. Elegantie is belangrijker dan snelheid, als het gaat om het goed uitvoeren van een opdracht, en elegant was ik nu absoluut niet.
“Omhoog en in de houding,” hoor ik je commanderen.
Uiteraard wil ik weer snel opspringen, maar nu weet ik mijzelf op tijd tegen te houden. In plaats daarvan sta ik rustig en elegant op, waarna ik mijn benen weer spreid en mijn handen weer in mijn nek leg.
“Schenk een nieuw glas wijn voor me in en daarna fatsoeneer je jezelf en maak je de vloer schoon.”
Ik adem even rustig en diep in en uit om mijzelf te kalmeren, waarna ik doe wat je me vraagt.

Nadat ik een nieuw glas wijn heb ingeschonken loop ik naar de keuken en poets de wijn met een doek van mijn lichaam af.
“Doek in je mond en kruipend terug,” hoor ik je vanaf de eettafel roepen.
Ik vouw de doek een paar keer dubbel en neem hem tussen mijn tanden, waarna ik rustig en beheerst, dit keer, door mijn benen zak en naar je terug kruip. Ik zie hoe je me goedkeurend aankijkt.
Op het moment dat ik de doek uit mijn mond wil halen om de vloer schoon te maken, schud je echter met je hoofd.
“Dat mag je met je mond doen, marijn.”
Ik knik, waarna ik met de doek in mijn mond alle vlekken van de vloer dweil. Ik voel me langzaam kleiner worden, terwijl ik er zo, op deze nederige en vernederende manier, mee bezig ben. Als ik klaar ben, breng ik op jouw verzoek de doek, al kruipend, terug naar de keuken.
Inmiddels heb je, je pasta al bijna op en mopper je, dat je door mij een derde van het door jou gewenste genot tot nu toe hebt moeten missen. Verdrietig kijk ik je aan en ik ben blij als je me alsnog de kans geeft om bij je onder de tafel te kruipen. Ik hoop dat ik het alsnog een beetje kan goedmaken met mijn mond. Rustig maak ik je broek open als ik je ballen begin te likken en ze in mijn mond neem. Ik hoor je kreunen als ik over ga naar je lul en deze met mijn tong streel. Even vraag ik me af of het door mij komt of door het eten en de wijn, maar als ik voel hoe jouw hand mijn hoofd pakt weet ik genoeg. Ik geniet er van, jou te laten genieten. Vol genot ga ik door tot je aangeeft dat je, je wijn en pasta op hebt en dat het genoeg is. Je stopt je lul terug in je broek en maakt hem dicht, waarna je mij verzoekt weer onder de tafel vandaan te komen.

Geknield zit ik naast je en ik kijk je aan, in afwachting van wat er komen gaat. Ik merk dat ik inmiddels zelf behoorlijk honger heb gekregen en ik hoop dat ook ik eindelijk zal mogen eten. Ik kan dan ook niets anders dan het beamen als je vraagt of ik honger heb. Waarna je me zegt te blijven zitten en je zelf je bord en bestek naar de keuken brengt. Iets dat me verbaast, omdat je normaliter altijd van mij verwacht dat te doen. Als je terug komt besef ik echter waarom.
In je hand heb je een grote hondenbak met daarin de koude pasta die nog in de pan zat. Ik slik, als ik zie hoe je die in een hoek zet waar je mooi zicht op hebt vanaf de eettafel.
“Je weet wat je moet doen als je nog steeds honger hebt,” zeg je, waarna je me met een paar keiharde trappen onder mijn kont richting de hondenbak schopt.
Ik voel tranen in mijn ogen opwellen, maar ik kruip zo snel als ik kan naar de bak.
Ik kijk je aan, als je weer gaat zitten en nog een glas wijn voor jezelf in schenkt.
“Eet die bak leeg met je mond en als ik zie dat je, je handen gebruikt dan heb je een probleem… teef”
Ik schrik van de hardheid die je stem opeens weer heeft. Spontaan heb ik geen honger meer, maar ik weet dat ik hier niet onderuit kom. Jij weet hoe erg ik er een hekel aan heb als mijn gezicht onder het eten zit. Ik ben één van de weinigen die daarom kippenpootjes met mes en vork eet. Ik weet dat je het daarom doet. Omdat je het lekker vind me zo te zien in deze ongemakkelijke positie. Streng blijf je me aankijken, als ik voorzichtig met mijn gezicht richting de bak ga.

Het lukt me om een klein stukje pasta met mijn mond te pakken, zonder verder vies te worden. Ik probeer zo rustig door te gaan, stukje voor stukje, maar hoe verder ik kom hoe moeilijker het wordt. Ik voel hoe  mij neus vies wordt als ik weer een stukje eet. Automatisch gaat mijn hand naar mijn neus om deze schoon te vegen.
Nog voor ik door heb, wat ik heb gedaan, ben je al opgestaan. Ik zie aan je houding dat het menens is. Ik heb mijn hand gebruikt om mijn neus schoon te maken en hoewel je dat niet expliciet had benoemd, weet ik dat, dat ook niet mocht. Daarvoor ken ik je goed genoeg. Daarvoor ken jij mij goed genoeg. Ik kijk je aan, terwijl je rustig, maar streng kijkend naar mij toe loopt. Ik schrik als je met je hand de achterkant van mijn hoofd pakt. Nog voor ik iets kan doen, nog voor ik kan protesteren duw je in één keer mijn gezicht in de pasta. Ik voel tranen opwellen en begin het benauwd te krijgen, terwijl je mijn hoofd in de bak blijft duwen. Ik probeer tegen te stribbelen, maar je geeft me geen kans en begint rustig tot 10 te tellen. Als ik je vijf hoor zeggen, weet ik niet hoe lang ik het nog vol kan houden. Hoewel, eigenlijk weet ik het wel. Hoe benauwd ik het ook heb. Ik hou dit nog vijf seconden vol, omdat jij dit wilt, omdat jij mij geen keus geeft en omdat ik het daarom wil volhouden. Als ik je 10 hoor zeggen, trek je mijn hoofd uit de bak vol pasta. Mijn hele gezicht zit onder de rode saus en ik voel stukjes pasta  op mijn gezicht plakken, die er langzaam afvallen, terwijl de tranen over mijn wangen beginnen te rollen. Ik voel me vies en compleet vernederd. Ik kijk je aan en verlang naar je troostende woorden. Helaas, besluit je mij deze niet te geven.

Je kijkt me nog steeds streng aan.
“Jij, vieze jankende teef. Ik wordt er zo ontzettend geil van om jou zo te zien. Ik heb zin om je hier en nu te nemen. Keihard, op de vloer, met je kop in de pasta.”
Ik schrik van je woorden. Ik voel me een vies en vernederd hoopje ellende. Ik voel me verschrikkelijk en terwijl je, je broek begint los te maken vraag ik me af of ik nog meer aan kan. Of ik dit nog aan kan. Terwijl de twijfel, de angst voor wat er komen gaat en het gevoel van ellende mijn hoofd domineren, besef ik dat er ergens heel ver weg een klein stemmetje is dat zegt dit te willen. Dat ik zelf ook geil wordt van dat idee.
Ik voel hoe je keihard en gemakkelijk, bij me naar binnen ramt.
“Je bent zeiknat teef,” zeg je en ik hoor de glimlach waarmee je die woorden uitspreekt.
Je weet het. Je kent me te goed. Je weet dat, hoe erg en verschrikkelijk en moeilijk ik het ook vind, dat ik mijzelf ook zo wil voelen, omdat ik er op een vreemde manier van geniet. Terwijl je me neukt, duw je mijn hoofd weer in de pasta. Ik jammer en ik snotter, terwijl jij met steeds hardere stoten bij me naar binnen ramt. Je gaat maar door en door totdat je, je lul uit me haalt en luid kreunend over mij klaar komt. De ultieme vernederende afsluiting van een moeilijke avond.

Je pakt mijn hand en ik begin te huilen en lijk niet meer te kunnen stoppen. Het was zo’n heftige avond en toch deed ik het en toch wilde ik het… allemaal. Ik had nee kunnen zeggen, ik had het op elk moment kunnen stoppen, maar hoe moeilijk ik het ook had, er was geen moment dat ik het had willen stoppen.
“Goed gedaan mooi teefje, mijn mooie lieve meisje,” zeg je.
Ik glimlach terug door mijn met tranen gevulde ogen. Voorzichtig help je me opstaan, omdat je weet dat het me moeite kost. Mijn hele lichaam is slap van alle heftigheid en emoties.
Terwijl je me goed vast blijft houden neem je me mee naar de badkamer en zet je me onder de douche. Ik voel de warme stralen over mij heen lopen als je hem aanzet en je er bij mij onder komt staan. Ik zie hoe het rood van de pastasaus in straaltjes van mijn gezicht en uit mijn haar begint te lopen. Je houdt me in de gaten, terwijl ik tegen de muur sta en jij jezelf wast. Daarna ben ik aan de beurt. Eerst pak je de shampoo en was je met alle liefde mijn haar. Daarna zeep je mijn lichaam voorzichtig in en spoel je mijn lichaam schoon. Als je de douche hebt uit gezet, droog je eerst jezelf en daarna mij af. Je neemt je tijd en slaat geen plekje over en ik voel me veilig en geborgen, terwijl je zo met me bezig bent. Daarna sla je vol liefde de handdoek om me heen.
Samen lopen we naar de huiskamer en je trekt me tegen je aan op de bank. Ik geniet van je warmte en je knuffel. Ik zou zo eeuwig kunnen blijven zitten. Samen nagenietend. Helaas word ik gestoord in dit heerlijke moment. Niet door jou, maar door mijn maag die rammelt. Ik besef dat ik alleen maar een paar stukjes pasta op heb.
“Ik heb honger,”zeg ik.
Je glimlacht en geeft me nog een stevige knuffel, waarna je op staat.
“Volgens mij heb ik nog kaas en salami in huis. Voldoende voor je favoriete tosti.”
Glimlachend kijk ik je aan, waarna je naar de keuken loopt.

Edit: Hoewel er zeker wat overeenkomsten te vinden zijn tussen mij en marijn is het verhaal en de setting compleet fictie

Advertisements

Back in Business!

Soms moet je iets gewoon doen, om te weten of het wat voor je is. Soms moet je ergens gewoon weer aan beginnen, om te weten waar je staat. Als je iets een lange tijd niet hebt gedaan, niet hebt gevoeld, kun je soms gaan twijfelen, of het er nog wel is of dat je er alweer klaar voor bent. Gevoel kan namelijk slijten, als er een lange tijd door omstandigheden geen ruimte voor is geweest. Het komt dan niet altijd zomaar weer terug, hoe graag je het ook zou willen. Je moet er weer van proeven, voor je weer kunt verlangen naar de smaak. Je moet het verlangen weer voeren en voeden om het te laten terug keren. En de beste manier daarvoor is soms om er gewoon weer aan te beginnen.

In het stuk ‘Ik ben niet opzoek, maar toch’ schreef ik hoe eindelijk, na maanden, de kriebels langzaam weer terug kwamen. Daar waren ze al een tijdje mee bezig, maar meer dan dat werden het niet, kriebels. Geen stuiters, geen gekmakend verlangen, naar spelen, naar gemarteld worden. Vooral mijn masochisme, het verlangen naar pijn. De kant die, wilde (pijnlijke) avonturen wil beleven, leek ver weg. Ik besloot echter er gewoon weer voor te gaan. Het gewoon weer te gaan ontdekken. Onder mijn voorwaarden, enkel met bekenden. Niet alleen omdat dit eigenlijk altijd mijn voorkeur heeft, maar ook omdat ik niet wist hoe ik de dingen weer zou ervaren. Ik wist niet in hoeverre ik er al klaar voor was, maar ook wist en weet ik nog niet, wat het effect van alle veranderingen in mij op mijn bdsm-beleving zouden zijn. Misschien zou ik het niet trekken. Misschien zou het wel compleet verkeerd vallen. Ik had geen flauw idee.

Er gewoon weer mee beginnen dus. Ik had me de afgelopen maanden voorgenomen het rustig te gaan opbouwen en uitbouwen. Mijzelf weer langzaam leren kennen op bdsm-gebied. Rustig ontdekken, hoe ik alles zou ervaren. De mensen die mij kennen zullen echter niet verbaasd zijn dat ik jammerlijk ben gefaald in dit goede voornemen. Ik en rustig aan doen. Ik ben meer het type dat als iets eenmaal goed voelt, ik mij er compleet instort en achteraf soms bedenk dat ik het de volgende keer misschien iets rustiger zou moeten doen. Wat die volgende keer dan waarschijnlijk ook weer niet lukt :-p

Een goed voorbeeld hiervan was afgelopen vrijdag. Ik had er zin in en voelde me zowaar weer een beetje een stuiterballetje, maar echt plannen had ik niet. Behalve dan dat ik de kans wilde grijpen om zelf een keer iemand een beetje te meppen. Ik ging voor een leuke avond en zou wel zien hoe het zou lopen. Woorden als rustig opbouwen en maathouden bleken echter voor mij ook op deze avond niet van toepassing. Pijn, naaldjes, krammetjes, violet wand, touwtjes. Ik stortte mij er in en gaf me er aan over. Dat terwijl ik een paar weken geleden er van overtuigd was dat ik voorlopig nog niet op feestjes zou durven spelen. Achteraf gezien was het allemaal nogal veel, zeker op een feestje, na zo’n tijd. Het was dan ook niet echt verbazingwekkend voor mij dat ik dit zaterdags betaalde met een subdrop. Maar wat was het fijn, wat was het lekker en wat heb ik er van genoten. Het was heerlijk om dat allemaal weer te voelen en ondergaan. Het leek zelfs alsof ik me nog vrijer en dichter bij mijzelf voelde als vroeger.

En nu, deze zondag, voel ik de kriebels weer. De verlangens, nog sterker. Ik wil weer spelen. Ik wil weer en ik wil meer. Ik wil nog meer genieten en nog meer mijzelf opnieuw ontdekken. Het voelt alsof ik deze afgelopen week eindelijk weer ben ontketend. Soms moet je ergens gewoon weer mee beginnen, om het weer te gaan voelen…

I am back in business…
New and Improved…
Stuiterbuien here i come…

 

earplugs

Ik wil

Ik wil
Jouw geilheid
Jouw lust
En jouw verlangen

Ik wil
Opengereten en uit elkaar gescheurd worden
Gemarteld en vernederd worden
Bezeten en bemind worden
Geliefd en gebruikt worden
Genomen en beneveld worden

Door jouw geilheid
Jouw lust
En jouw verlangen

Een zomerdag

Het weer is broeierig
net als jouw blik
die de mijne vangt

Het zomerse gevoel
dat vraagt om meer
van jou en van mij

De temperatuur stijgt
net als de lust
die tussen ons groeit

We baden in de zon
en we wachten
op de juiste tijd

Maar als de avond valt
stopt het smachten
en mogen we los

Dan onder het maanlicht
wint onze lust
en leeft het genot

Het verhaal van marijn: De parkeerplaats

Dit is een vrij heftig verhaal en valt niet onder lichte erotiek of soft-sm. Dus lezen op eigen risico.

Het is rond 3 uur ’s nachts als we na een geslaagd feest naar huis rijden. Met mijn ogen dicht geniet ik van de verse striemen op mijn kont, terwijl het voelt alsof de bekleding van de stoel er tegenaan schuurt. Al soezend denk ik terug aan al die heerlijke momenten van de net afgelopen avond. Als ik mijn ogen weer open, zie ik dat je een andere afslag hebt genomen dan normaal. We rijden niet naar huis, maar naar het inmiddels gesloten benzinestation twee afslagen verder. Je ziet de verbazing in mijn ogen, maar wijselijk hou jij je mond. Je kent me. Je weet dat ik onrustig word van onverwachte dingen. Waar ik eerst nog heerlijk zat te genieten, word ik nu onzeker en gestrest. Je gaat iets van mij vragen. Je gaat iets van mij willen en daar heb ik nu eigenlijk helemaal geen zin in. Mijn hoofd staat er niet naar. Ik ben moe. Ik wil naar huis en ontspannen.

Je hoort me zuchten terwijl je langs het tankstation rijdt, naar de lege parkeerplaats er achter. Je zet de auto stil en maakt je gordel los, terwijl je me aan blijft kijken tot ik hetzelfde doe. Afwachtend kijk ik je aan. Ik zeg niks, maar in mijn hoofd sputter ik nog steeds tegen, totdat jij besluit je mond open te doen.
“Vanavond heb ik jou verwend. Nu mag jij mij daarvoor bedanken marijn.”
Je glimlacht terwijl je die woorden spreekt. Het is gek hoe alle gedachtes die ik hiervoor had in één keer uit mijn hoofd verdwijnen. Of ik wel of geen zin heb is niet meer relevant. Enkel jij en jouw woorden, jouw opdracht, doen er nu toe. Wel of niet gehoorzamen is geen keuze. Ik kan niet anders dan doen wat jij van mij vraagt.

Ik buig voorover en langzaam maak ik je broek open. Eerst maak ik je knoop los, waarna ik de rits naar beneden laat glijden. Ik merk dat je naar me kijkt terwijl ik bezig ben. Mijn hand glijdt je broek in en ik voel dat je zin hebt. Ik hoor je zachtjes kreunen, als ik je begin te verwennen met mijn mond. Ik lik en ik sabbel en ik zuig. Doe alles waarvan ik weet dat je het lekker vind. Ik luister naar de heerlijke geluiden van genot die je maakt, tot je besluit dat je me genoeg de vrije hand hebt gegeven. Of de vrije mond beter gezegd.

Je trekt me keihard aan mijn haren omhoog. Geschrokken kijk ik je aan, waarna je ruw mijn hoofd weer naar beneden duwt. Ik voel je lul achterin mijn keel duwen en voel een verschrikkelijke misselijkheid opkomen. Ik bid dat ik het kan tegenhouden en niet hier, op dit moment, zal moeten overgeven. Ik heb het gevoel te stikken terwijl je mijn hoofd steeds langer naar beneden houdt. Ik probeer de losse secondes die je me af en toe geeft, terwijl je met je hand mijn hoofd omhoog trekt en weer naar beneden duwt, te benutten om adem te halen en mijn misselijkheid te laten zakken. De tranen lopen over mijn wangen en ik vecht met mijzelf om het vol te houden. Om te kunnen doen wat jij van mij verwacht. Maar zelfs als ik het niet kan. Jouw hand houdt mij zo stevig in zijn greep, dat ik geen andere keus heb. Het wordt steeds moeilijker om mijn misselijkheid tegen te houden. Ik doe mijn best, maar het wordt steeds erger en erger. Ik weet dat ik niet lang meer heb en begin tegen te stribbelen. Ik raak bijna in paniek als ik merk dat je me weigert meteen los te laten. Als je mijn hoofd nog even verder naar beneden drukt. Terwijl je ene hand mij op mijn plek houdt, gooi je met de andere hand de auto deur open. Op het moment dat ik het gevoel heb het echt niet meer vol te kunnen houden duw je me naar buiten waar ik alle ellende uit mijn lijf kots. Over de stenen en over mijzelf heen.

Daar zit ik dan. Als een snikkend hoopje ellende op de parkeerplaats. Je kijkt me met een glimlach aan als je uit de auto stapt en me uit mijn stinkende en plakkende jurk helpt.
“Ik ben trots op je, je hebt het goed gedaan,” zeg je.
Even krijg ik een glimlach op mijn gezicht. Ja, ik heb het goed gedaan. Je geeft me een knuffel en blijft me stevig vast houden terwijl ik nasnikkend tegen je aan kruip. Daar zitten we beiden. Samen op een lege, verlaten parkeerplaats, achter een gesloten bezinestation. Ik kijk je aan en ik besef dat ik dit ben. Dat dit bij mij hoort. Dat hoe ellendig ik mij nu ook voel, dit mij gelukkig maakt en ik weet dat ik dit zo weer zou doen.

 

geïnspireerd door deze uitdaging van de komende EWA bijeenkomst, waar ik helaas niet bij kan zijn.

Edit: Hoewel er zeker wat overeenkomsten te vinden zijn tussen mij en marijn is het verhaal en de setting compleet fictie