Een bijzondere gevangenis – Schrijfmarathon ronde 7

Dit maal kregen we een behoorlijk moeilijke opdracht vond ik. Een opdracht die mij qua thema heel erg niet lag. En ja, ik weet dat ik dat eerder heb gezegd, maar meestal vielen dan uiteindelijk de kwartjes toch. Dit keer geen luid gerinkel en ook geen zacht, er kwam gewoon helemaal niks. Met nog een paar dagen de tijd wachtte ik nog steeds op die geniale ingeving, maar helaas.

Nu had ik bij deze opdracht ook één grote belemmering een handicap, dat is dat ik realistisch schrijf. Of beter gezegd, ik kan alleen iets schrijven dat in theorie ergens zou kunnen gebeuren. Niet dat het ook logisch is als zo iets gebeurt, maar het zou kunnen. Dat is dus een vrij lastige beperking als je werkelijk geen verstand hebt van gevangenissen. Dat gecombineerd met dat ik gewoon te druk was in mijn hoofd om überhaupt kwartjes te zien vallen,maakte deze opdracht erg moeilijk. Dus besloot ik tot het enige wat ik kon doen en dat was gewoon gaan zitten en schrijven.

Al schrijvende diende zich een oplossing aan, een gevangenis die geen echte gevangenis was. Misschien niet het meest origineel, maar wel een verhaal dat voor mij werkte. Dat het niet origineel was, dat vond ik jammer. Eigenlijk was het gewoon een bdsm-verhaal dat in elke andere setting geplaatst had kunnen worden. Echter vond ik het voor een bdsm-verhaal, wel een goed geschreven en leuk verhaal. Het was het beste wat ik kon verzinnen en dus was ik tevreden met wat ik inzond.

Helaas bleek het dit keer niet genoeg… Dit keer was ik de persoon met de minste stemmen en ik moet bekennen, stiekem baal ik wel een beetje. Al wist ik al bij het inzenden van dit verhaal dat het er waarschijnlijk om zou gaan spannen. Dat neemt niet weg dat ik het verschrikkelijk jammer vind, dat ik niet de top 3 heb gehaald.

Toen deze wedstrijd werd georganiseerd wilde ik niet eens meedoen. Het was mijn ding niet, ik schrijf geen fictie. Toch werd ik o.a. door @bibi overgehaald, mij toch op te geven. Dood eng vond ik dat en de eerste paar rondes was ik steeds verbaasd dat ik door was. Sterker dat ik gewoon zelfs meerdere rondes won. Daardoor begon ik vertrouwen te krijgen in mijn kwaliteiten als verhalenschrijfster. Begon ik te geloven dat erotische fictie mij ook lag en dat vind ik wel de grootste beloning en prijs die het meedoen met deze wedstrijd mij heeft gegeven. En dan geloof je eindelijk dat je kan schrijven en dan wil je ook door en winnen. Al werd mijn eerste streven de top 3 en helaas ben ik vlak voor de finish gestrand. Moet ik stoppen vlak voor mijn doel.

Ik kan dus niet anders zeggen dan dat ik het super jammer vind, maar het ook heerlijk vond om mee te doen en te schrijven. Als het aan mij ligt doe ik volgend jaar dan ook zeker weer mee 🙂
Dus iedereen bedankt die deze ronde en de vorige rondes op mij hebben gestemd en mij daarmee het vertrouwen hebben gegeven dat ik dit kan.

Hier vind je de complete uitslag.

En voor wie het heeft gemist, dit keer kregen we de volgende opdracht.

Je bent in de gevangenis en je partner bezoekt je voor de eerste keer. In het kamertje staan een kleine vierkante tafel en twee stoelen. De tafel en stoelen zijn aan de vloer bevestigd met bouten. Jouw partner mocht niets meebrengen en is gefouilleerd voordat hij/zij in het kamertje werd toegelaten. De deur is op slot en het bezoek duurt maximaal 10 minuten. Wat gebeurt er?
in de eerste persoon.
Maximale lengte: 750 woorden

Een bijzondere gevangenis

De minuten die ik moest wachten, voordat jij eindelijk het kamertje betrad, leken een eeuwigheid te duren. En nu, nu is het zo ver. Ik zit zenuwachtig op mijn stoel en jij staat aan de andere kant van het tafeltje. Ik kijk je aan en probeer te zien wat je voelt en wat je denkt, maar je gezicht verraadt niks. Je ogen staren me slechts strak en emotieloos aan. Ik vraag me af of je boos of teleurgesteld bent, omdat ik hier zit, omdat jij niet anders kon dan mij hierheen te sturen. Ik baal van het talent dat je hebt, om mij niets te laten merken en terwijl onze blikken elkaar niet loslaten, voel ik de zenuwen toenemen.
Het lijkt een eeuwigheid te duren, voordat je eindelijk op de stoel tegenover me gaat zitten. In werkelijkheid zal het echter niet meer dan een enkele minuut zijn geweest. Je doet je mond open en de woorden die je uitspreekt zijn harder en moeilijker dan mijn verblijf hier tot nu toe is geweest.
“Je hebt me heel erg teleurgesteld,” zeg je.
Ik kijk je aan en kan niet anders dan bevestigend knikken.
“Antwoorden en gepast reageren heb je hier duidelijk nog niet geleerd,” ga je boos verder.
Ik schrik van je reactie en wil zeggen dat je me helemaal geen vraag hebt gesteld, maar ik besef dat ik dan alleen maar verder van huis ben. Als ik brutaal ben, zul jij er voor zorgen dat mijn verblijf hier alleen maar zwaarder wordt en dus antwoord ik gehoorzaam.
“Ja, Meester. Ik besef dat ik u teleurgesteld heb.”
Heel even zie ik een glimlach op je gezicht verschijnen als ik de woorden spreek, maar al snel laat je hem weer verdwijnen achter je emotieloze masker.
“Ga in de houding staan,” commandeer je me.
Meteen wil ik zo snel mogelijk opspringen, maar de kettingen waarmee mijn handen en voeten aan elkaar vast zitten maken dit onmogelijk. Ik word gedwongen om tegen mijn natuur in te gaan en juist rustig en met beleid op te staan. Daarna wijs je me een plek bij de muur, waar ik plaats moet nemen. Ik spreid mijn benen zo ver als de kettingen het toelaten en leg mijn handen in mijn nek, waarna ik mijn ogen op de grond richt.
“Kijk me aan, slet,” hoor ik je zeggen, waarna ik je meteen geschrokken aankijk.
“Waarom ben je hier?” vraag je me.
Ik slik even, beseffend dat ik de vraag echt zal moeten beantwoorden.
“Ik ben ongehoorzaam geweest, Meester,” antwoord ik, terwijl ik je verlegen blijf aankijken.
Ik hoor je zuchten en ik besef dat ik had kunnen weten dat je met dit antwoord geen genoegen zult nemen.
“Ik ben hier, omdat ik bewust uw bevelen heb genegeerd en er voor heb gekozen mij niet aan de regels te houden, Meester. Ik ben uit gegaan terwijl u mij dit heeft verboden en heb mij toen als een goedkope slet gedragen, Meester.”
“En wat betekent dat, dat jij je als een goedkope slet hebt gedragen, teef?” vraag je boos.
“Dat betekent dat deze slet zich zonder toestemming heeft laten neuken door andere mannen, Meester,” antwoord ik zachtjes, terwijl ik de woorden met moeite over mijn lippen krijg.
“En dat, terwijl je, met mijn toestemming, de halve wereld zou mogen neuken,” zeg je, “maar jij was te geil en te lui om dat te vragen, of niet?”
“Ja, Meester. Ik was te geil en te lui om u eerst te vragen of ik mij mocht laten neuken,”antwoord ik, terwijl ik mijn ogen weer neer sla.
“Dan heb ik goed nieuws voor je, teef. Zolang jij hier zit kun jij je gedragen als de goedkope slet die je bent en ik kan je garanderen dat de bewakers hier je heel graag op die manier zullen gebruiken.”
Ik knik, wetende dat je gelijk hebt. Dat hebben de bewakers mij wel laten merken, waarbij ik met een vreemde mengeling van walging en opwinding terug denk aan hoe ik die ochtend ben gefouilleerd. Hoe ze de kleding van mijn lijf scheurden en hoe ze me overal betastten en hun vingers bij mij naar binnen duwden om te controleren of ik niks deze gevangenis in wilde smokkelen.
Niet veel later sta je op van je stoel om de bewakers te roepen. De 10 minuten zijn om. Zonder mij nog een blik waardig te keuren loop je naar buiten, waarna drie bewakers de kamer binnen lopen…

Advertisements

Erotische Schrijfmarathon: ronde 7

Alweer de zevende ronde van de schrijfmarathon, met nog maar vier deelnemers in de race. Als ik deze ronde haal ik mijn eerste mijlpaal, namelijk de top 3. Dus ik hoop echt heel erg dat ik weer doorkom.

Dit keer kregen we de volgende opdracht.

Je bent in de gevangenis en je partner bezoekt je voor de eerste keer. In het kamertje staan een kleine vierkante tafel en twee stoelen. De tafel en stoelen zijn aan de vloer bevestigd met bouten. Jouw partner mocht niets meebrengen en is gefouilleerd voordat hij/zij in het kamertje werd toegelaten. De deur is op slot en het bezoek duurt maximaal 10 minuten. Wat gebeurt er?
Schrijf in de eerste persoon.
Maximale lengte: 750 woorden

Wederom een flinke uitdagende opdracht dus en waarschijnlijk niet alleen voor mij. Al was ik wel weer blij met het verplichte perspectief, aangezien mij dat toch altijd wel goed ligt.
Dus nu weer een weekje hopen, bidden en duimen dat jullie op mij stemmen en dat ik ook deze ronde weer overleef.

Stemmen kan tot vrijdagavond 23:59.

http://ewanederland.nl/category/schrijfmarathon/

Een pijnlijk verlangen

Ik verlang naar de snijdende striemen
Van heftige zwepen en harde riemen

Die mij opensplijten en openscheuren
Mijn binnensten naar buiten sleuren

Die mij laten gillen, vloeken en lijden
Van gruwelijke pijn die ik niet kan vermijden

Die mij laten vechten, huilen en breken
Die doorgaan tot ik compleet ben bezweken

Tot alles in mij niets meer kan verdragen
En dan nog wat meer, zonder te klagen

Gewoon keiharde pijn in liefde gegeven
Waarna ik geniet en heerlijk mag zweven

De stuiterbal

Gewoon, één keer
zachtjes gooien
dat kan toch geen kwaad?

vloer…
vloer…
muur… vloer…
muur… vloer… vloer… muur…
vloer… kast… tafel… muur… vloer…
vloer… muur… stoel… bureau… kast… vloer
muur… tafel… vloer… deur… vloer… raam… stoel
VAAS!!!

“kedoing… kleng… rinkel…”
STUK…

vloer… muur… vloer… kast… vloer…

Een stuiterbal,
die stopt pas
als iemand hem kan vangen…