Brief aan Sinterklaas

Beste Sinterklaas,

Ik heb een klacht. Een klacht die ik twee jaar geleden ook al onder uw aandacht heb geprobeerd te brengen. Toen heb ik u deze keurig volgens voorschrift in rijm in mijn schoen gestopt, maar helaas heb ik sindsdien nooit meer iets van u vernomen. Uiteraard begrijp ik dat u de afgelopen twee jaar vooral erg druk bent geweest met de klachten over uw personeelsbeleid. Nu u inmiddels wat nieuw personeel hebt aangenomen, wil ik u nogmaals wijzen op mijn bezwaar inzake de koers van uw bedrijf en de wijze waarop bepaalde personeelstaken worden ingevuld.

Ik ben mij er uiteraard van bewust dat wij leven in een tijd waarin het Sinterklaasfeest schippert tussen traditie en vernieuwing. Hierbij is in mijn ogen, misschien de belangrijkste verandering van de afgelopen eeuw, niet uw personeelsbeleid, maar de taken die u uw personeel geeft. De oude liederen die wij nog steeds tot u zingen, getuigen van deze grote verandering. Waarbij de belangrijkste tekst op dit gebied, terug te vinden is in het lied ‘Zie ginds komt de stoomboot’. Hierbij zingen jaarlijks nog vele kleine en grote kinderen de zin, ”Wie zoet is krijgt lekkers. Wie stout is de roe.”.

Hoewel u het eerste deel van de zin nog steeds in ere houd, is helaas het tweede deel inmiddels in onbruik geraakt. Uiteraard begrijp ik dat het in deze moderne tijd marketingtechnisch niet erg handig is om stoute kinderen de roe te geven. Nu zelfs ouders beschuldigd kunnen worden van kindermishandeling voor een simpele tik op de billen, moet u als Goedheiligman uiteraard aan uw reputatie denken. Ook uw Pieten kunnen zich geen risico’s meer veroorloven nu de kleur van hun roet al zo onder vuur ligt. Nog los van het feit dat hun handelingen, als uw personeel, uiteraard ook op u en uw bedrijf afstralen.

In het kader van het in ere houden en herstellen van goede en belangrijke tradities en personeelstaken heb ik daarom een voorstel. Zoals de laatste jaren is gebleken, kunnen modernisering en traditie hand in hand gaan en hoeven deze niet ten koste te gaan van uw bedrijf. Ik wilde daarom de roe op de volgende wijze in ere herstellen. Er zijn namelijk niet alleen stoute kleine kinderen, maar ook meer dan voldoende stoute grote kinderen die de roe verdienen. Ik hoor u al denken lieve Sinterklaas, dat ook het slaan van grote kinderen wordt gezien als mishandeling. En dat klopt, al zijn er meer dan voldoende die het verdienen. Ik zal echter, geheel politiek correct, geen namen noemen. U weet uit uw boek toch wie het zijn.

Ik heb het echter niet over zomaar stoute grote kinderen. Ik stuur u deze brief omdat ik u wil wijzen op een hele bijzondere groep grote kinderen. Een groep die het juist fijn vind als u en uw Pieten één avond tijd vrij zouden willen maken, om hen met de roe te geven. Ik heb het hierbij over kinksters Sinterklaas. Uiteraard niet allemaal, maar er is een zeker een deel dat u graag helpt om deze traditie in ere te herstellen. Tussen hen zitten namelijk grote kinderen die graag straf krijgen voor al het stouts dat ze het afgelopen jaar hebben gedaan. Mocht u dit zien zitten heb ik echter nog een speciaal verzoek. Dat is namelijk dat u voor deze groep het woord ‘lekkers’ uit de eerste zin, breder zou willen interpreteren. Voor sommigen van hen valt die roe namelijk ook onder lekkers. En nee, niet om op te eten, maar om er een pak slaag mee te krijgen. En u wilt toch niet dat deze lieve zoete grote kinderen die graag slaag krijgen, opeens stoute dingen gaan doen, zodat ze ook met de roe krijgen?

Dus Sinterklaas ik hoop dat mijn brief u ditmaal heeft kunnen bereiken en dat u mijn wens en argumentatie aandachtig zult lezen en in overweging zult nemen. Ik ben er echter van overtuigd dat voor u het herstellen en moderniseren van dit soort tradities net zo belangrijk is als voor mij.

Met vriendelijke groet,
erynn

P.S. Graag zou ik als beloning, voor het voordragen van dit goede idee, dit jaar door uw Pieten worden ontvoerd en in de zak mee worden genomen naar Spanje. Bij voorbaat dank…

Advertisements

De winnaar

Een paar ogen kijkt me aan
ik kijk terug, een stil gevecht

ik wil wel… ik wil niet…
ik verlang… ik durf niet…
ik moet… ik ben bang

Jouw ogen die nog steeds kijken
die rustig wachten, op de winnaar

ik neem de tijd… ik haper
ik haal adem… en laat los
ik laat los en ik win

Een winters verhaaltje

Al weken keek ze uit naar deze ochtend. Sinds de winter was begonnen hield ze trouw elke dag het weerbericht in de gaten, met smart wachtend op het moment dat het eindelijk zo ver zou zijn. Een week geleden had de weerman het er voor het eerst over gehad. Sneeuw, er was sneeuw in aantocht. Elke dag keek ze gespannen naar de lucht die, tot haar teleurstelling, steeds weer helder en blauw was, maar gister was het dan zo ver. Rond een uur of één begonnen zachtjes de eerste sneeuwvlokjes te vallen. Eerst nog rustig en zacht,maar ’s avonds had er een flinke sneeuwstorm gewoed. Vol zenuwen en spanning was ze gaan slapen, hopende dat alles er de volgende nog mooi bij zou liggen. Ze had geluk gehad. Toen ze wakker werd lag er een prachtig dik wit pak sneeuw onder een helder blauwe hemel van waaruit een heerlijk winterzonnetje scheen. Snel had ze haar warme laarzen en haar dikke lange winterjas aangetrokken, waarna ze naar buiten was gegaan. Opweg naar het bos. Ze wist precies waar ze wezen moest. En nu stond ze daar, bij een klein verscholen open plek, in de maagdelijke witte sneeuw. Snel trok ze haar jas uit en meteen daarna ook haar warme laarzen. Ze rilde van de kou, maar de lach verdween niet van haar gezicht. Hier stond ze dan, in de sneeuw, klaar om haar wens uit te laten komen…

…Naakt een sneeuw engel maken.

Een ode aan borsten

Tieten… Booby’s… Jetsers… Tetten… Memmen… Harry’s… Meisjes… Voorgevels…
Of gewoon, zoals ik ze zelf het liefste noem, Borsten. Met een hoofdletter B, uiteraard. Dat verdienen ze wel, die prachtige ronde vetophopingen, die mij doen zwijmelen en kwijlen en wegzakken van genot. Het ultieme symbool van vrouwelijkheid, meer nog dan heupen en billen. Die een mooie vrouw nog mooier maken dan ze al is.

Tja, borsten… die zijn dus zeg maar echt mijn ding. Mijn obsessie. Mijn genot. Mijn verslaving. En hoewel ik eigenlijk van alle soorten borsten heel erg blij word, heb ik wel mijn voorkeuren. Om te beginnen moeten het vrouwen borsten zijn. Klinkt voor de hand liggend, maar het is algemeen bekend dat ook sommige heren in het bezit zijn van fraaie exemplaren. Maar een man met tieten, of het nu vet of spier is, daar word ik niet vrolijk van. Waar ik wel vrolijk van word bij een man… dat is weer een heel ander verhaal 😉 maar vandaag gaat het daar niet over. Vandaag wil ik het hebben over mijn liefde voor borsten. Vrouwenborsten dus. De mooiste borsten, zijn voor mij echte borsten. Niet te klein en niet te groot, gewoon een ruime hand vol. Eigenlijk de mijne, maar dan 1 of 2 cups groter, afhankelijk van de vrouw die er aan vast zit. Borsten die zich over het algemeen op borsthoogte bevinden en die heerlijk zacht en stevig zijn als je ze aanraakt. Eigenlijk is dit nog belangrijker dan hoe ze er uit zien. Echte mooie borsten, worden bepaald door hoe ze voelen. Borsten waar je mee kunt spelen en heerlijk in kunt verdrinken.

Borsten, en eigenlijk stiekem gewoon alle borsten. Al heb ik dus mijn voorkeuren. Ik kan er uren naar kijken. Kijken naar hoe ze bewegen. Hoe ze langzaam deinen onder de kleding van de vrouw. Soms verstopt en soms zichtbaar, maar bijna altijd aanwezig. Nog liever dan onder kleding, zie ik ze echter zonder stof er om heen. Voor mij geen mooi ingepakte kadootjes, maar meteen die prachtige, zachte heerlijke inhoud. Al kunnen borsten in een mooie bh, mij ook zeker doen watertanden. Maar nog meer dan een genot voor het oog, zijn ze voor mij een genot voor mijn lichaam en mijn hart. Als mijn ogen een paar mooie borsten vangen dan wil ik niets liever dan er aan zitten. Gewoon mijn handen er opleggen. Ze vasthouden en zachtjes strelen en kneden. Ze aanraken en er mee spelen en zien en voelen hoe ze bewegen onder mijn handen. Ik geniet als ik mijn hoofd er tegen aan mag leggen. Heerlijk met mijn gezicht tegen deze prachtige zachte heuvels liggen. Ik wil ze zachtjes beroeren met mijn lippen. Ze likken, ze kussen en ze proeven. Ik wil en kan er compleet in opgaan, als ik mag genieten van de prachtige borsten van een vrouw.

En genieten mag ik en doe ik dan ook regelmatig. Ik kijk tv en langzaam verdwijnt mijn hand in mijn trui, waaronder zich slechts een paar naakte borsten bevinden. Mijn linker hand vind mijn rechterborst en ik geniet van het gevoel als ik hem vasthoud. Zachtjes streel en kneed ik mijn borst. Gewoon genieten van de warmte en het gevoel van deze heerlijke vetbobbel onder mijn trui. Met een glimlach besef ik dat ik een geluksvogel ben. Dat ik als borsten liefhebster geboren heb mogen worden als vrouw. Je zult maar een borstenfetish hebben en een man zijn… Ik krijg gewoon bijna medelijden.

Zo…… en nu eerst maar even afkoelen!