Gedachtelezer?

neuk me!
Neuk Me!!
NEUK ME!!!

Harder dan dat
Kon ze de woorden
Niet denken

Maar helaas,
Was hij geen gedachtelezer…
…en liep weer weg

Had hij het maar geweten…

Advertisements

Daar word ik zo blij van…*

Soms kun je gewoon blij worden van de hele kleine dingen in het leven. Zeker in deze kerstige periode. Daarom gewoon een vrolijk lijstje met niet-kinky dingen waar ik blij van word. En nee, dat betekent niet dat ik ook exact op dit moment blij zou worden van allemaal. Dus die picknick en dat terrasje bewaar ik lekker tot minimaal een graad of 20 :-p

1. Warme chocolademelk met marshmallows en een scheutje rum
2. De Donald Duck… tja, daar ben je nooit te oud voor :-p
3. Sneeuwballen gooien in een maagdelijk dik pak sneeuw
4. Al mopper ik er vaak op, mijn huisje, mijn plekje, mijn domeintje
5. Naar de sauna met -10
6. De geur van nieuwe boeken
7. Een zomerse picknick
8. Kadootjes 😀
9. Goede sushi
10. En de pannenkoeken van mijn moeder
11. Nieuwe lingerie
12. Mijn kerstboom
13. Aan mooie vrouwenborsten mogen zitten 😉
14. Met mijn pa rocken op een concert van Deep Purple (te lang geleden, wil weer)
15. Met mijn ma genieten van een Peter Gabriel concert
16. Stating the obvious: mijn vrienden en geliefden. ♥ u guys
17. Fatima :-p
18. Schrijven en dat gevoel als het af is en mensen het mooi vinden wat je hebt geschreven
19. Een goede stevige massage
20. Knuffels
21. Dinsdagen
22. Met een rosé op het terras mensen kijken
23. Tony Chocolony Caramel Zeezout
24. Disneyfilms
25. En daarna een foute slasher :-p
to be continued….

*om maar even de kans te grijpen om een verschrikkelijk irritante reclame te quoten die hopelijk nu iedereen in zijn hoofd heeft. Inclusief de stem van die man. Want daar word ik dan ook heel blij van :-p

De kuil

Een verhaal schrijven is als het graven van een kuil, of het boren van een tunnel in mijn geval. Je schrijft over verlangens, fantasieën of gewoon vreemde kronkels en terwijl je schrijft word je steeds verder meegezogen door het verhaal. Met elk woord, wordt de kuil dieper en dieper. Tot je zo in je verhaal zit, dat er niets anders is dan jij en het verhaal. Met elke schep verdwijnt er steeds meer uitzicht. Je ziet enkel nog de kuil waar je instaat en gaat er compleet in op, om deze zo diep mogelijk te maken. Je ziet en voelt enkel nog de woorden en het gevoel dat het verhaal in je los maakt. Tot uiteindelijk dat punt komt, dat je weet dat de kuil niet dieper kan, dat je het eindpunt het bereikt. Je verhaal is klaar, met elke schep en met elk woord heb je, je eigen wereld gecreëerd. Je eigen wereld in een verhaal en in een kuil. Je herleest je verhaal en als je tevreden bent, dan klik je op het knopje ‘post’. Want als schrijver is een verhaal pas echt, als het door anderen wordt gelezen. Net als dat voor graver een kuil pas echt wordt, als er iemand in is beland.

Dan komen de eerste reacties en bij het lezen van de reacties besef je pas, dat je door op het knopje ‘post’ te drukken, een extra kuil hebt gegraven. Een kuil waar je net, zonder het door te hebben, zelf in bent gevallen.

Want wie een kuil graaft voor een ander!..

en de moraal van dit verhaal… schrijven is een risicovol vak als sub zijnde…