De eerste keer – Schrijfmarathon ronde 4

Ik kan er lang of kort over zijn, maar het verhaal blijft hetzelfde. Ik lig er uit 😦
Ik heb dit keer elke ronde geworsteld met de opdracht. Het lukte me niet om de kwaliteit te halen die ik de vorige keer wel haalde.

Dit keer kregen we de volgende opdracht

Kies twee karakters vanuit de karakterschetsen uit ronde 3. Jij moet dus twee karakterschetsen gebruiken en een van de karakters mag jouw eigen karakter zijn.
Schrijf een sexy dialoog tussen de twee gekozen karakters.
Jouw ingezonden stuk moet voor 80% uit dialoog bestaan.

Maximaal aantal woorden: 300

Ik vond het lastig, omdat maar weinig personages me echt aanspraken. Het merendeel vond ik gewoon heel erg irritant of ik kon er gewoon niet zoveel mee. Wel wist ik al snel dat ik over Els wilde schrijven. Zij boeide me, prikkelde me. Ik vond het echter te makkelijk om mijn eigen Sandra daar tegenover te zetten. Dus heb ik eerst nog een poging gewaagd met een ander karakter, maar het lukte me niet er affiniteit mee te krijgen. Daarna koos ik alsnog voor Sandra. Over mijn eerste poging was ik redelijk tevreden, toch merkte ik al snel dat het niet het verhaal was, dat ik wilde vertellen. Dus zocht ik verder en schreef ik uiteindelijk één dag voor de deadline mijn verhaal. Helaas bleek die niet goed genoeg. Niet slecht, maar niet boeiend genoeg, wat ik eigenlijk nog erger vind. En dan die verdomde vergeten punt….
Wel vond ik het leuk dat meerderen kozen om mijn Sandra terug te laten komen in hun verhaal, al herkende ik haar niet in alle versies.

De Eerste keer

Sandra kijkt een tikje verlegen naar Els, “Je hebt me nieuwsgierig gemaakt, door al onze gesprekken na de Franse les, maar nu ik hier zit ben ik toch wel zenuwachtig”
“Jij, de stoere zelfverzekerde Sandra, verlegen en zenuwachtig. Zo ken ik je helemaal niet,” glimlacht Els.
“Jij weet ook dat, dat komt, omdat ik niet gewend ben de touwtjes uit handen te geven. Aan de telefoon heb ik de macht, maar dit is anders. Heel anders.”
“Dat weet ik,” zegt Els, “maar je wilde het weten, zei je. Je wilt weten of die andere kant ook in je zit. Ik zou je kunnen zeggen dat het zo is. Mijn man zou je hetzelfde kunnen zeggen, want ook hij zag het, nadat hij je ontmoette. Ik weet echter dat je die woorden pas kunt geloven als je ze zelf hebt ervaren.”
Sandra knikt, “Al de eerste keer dat je me iets over jouw leven vertelde werd ik nieuwsgierig. Nooit zag ik mijzelf aan de onderdanige kant, maar ik merkte dat het idee me opwond. Uiteindelijk liet het idee mij niet meer los en nu zit ik hier. ”
“Mijn man zal je zo komen halen,” zegt Els, “op het moment dat jullie deze kamer verlaten en ik niet meer aanwezig ben, gaan de afspraken in die jullie van te voren hebben gemaakt. Als je iets niet meer weet of tijdens het spel onduidelijk is, kun je om uitleg vragen door ‘time-out’ te zeggen.”
Sandra knikt, terwijl ze luistert naar de laatste uitleg van Els.
“Weet je, je stopwoord nog?” vraagt Els.
“Geloof me, die zal ik niet snel vergeten,” antwoordt Sandra met een zenuwachtige grijns.
“Ik zou hem toch graag van je horen,” zegt Els.
“Super Mario,” antwoordt Sandra lachend, precies op het moment dat de man van Els binnen komt.

Advertisements

Leven

Een intens gevoel
in mijn wezen geweven

Om mijzelf te bezitten
en weer weg te geven

Altijd te gehoorzamen
zelfs met angst en beven

Hard te willen werken
het beste na te streven

Om te mogen dienen
en dan weg te zweven

Mijzelf en slavin te zijn
dat is echt te leven

Waarom ik gehoorzaam…

Ik gehoorzaam niet, omdat het hoort
Ik gehoorzaam niet, omdat het moet
Ik gehoorzaam, omdat ik niet anders kan

De laatste tijd lees ik veel over brats en relsubs. Subs die zich verzetten tegen de regels en op hun plaats gezet willen en moeten worden. Subs die genieten van het niet gehoorzamen en Dominanten die het heerlijk vinden dat gevecht met ze aan te gaan.

Ik vind het een interessante dynamiek en tot op een bepaalde hoogte kan ik best houden van een beetje klieren en uitdagen bij sommigen. Als slavin echter kan ik het niet. Kan ik niet uitdagen en de grenzen opzoeken. Ik gehoorzam echter niet, omdat het misschien zo ‘hoort.’ Wat wel of niet hoort voor de buitenwereld, is namelijk nooit het gene geweest dat mij het gedreven. Ook nu niet. Daarbij is de wil, de wens om te gehoorzamen er één die altijd in mij aanwezig is geweest. Als slavin wil en kan ik slechts gehoorzamen. Ik voel de drang, de innerlijke noodzaak, om te gehoorzamen. Niet omdat het van me verwacht wordt, niet omdat het moet, maar omdat ik niet anders kan. Omdat de behoefte om te gehoorzamen mij vervult. Daarom heb ik het nodig dat het van mij wordt verwacht. Daarom heb ik het nodig dat het moet. Gehoorzamen hoort bij mij.

Ik gehoorzaam niet, omdat ik een pleaser ben
Ik gehoorzaam niet, omdat het makkelijker is
Ik gehoorzaam, omdat ik het fijn vind

Ben ik een pleaser? Als je daarmee bedoeld dat ik het fijn vind om anderen naar de zin te maken, dan ben ik dat wel. Ik geniet van het plezier en het genot van de ander. Bij het stereotype van een pleaser zie ik echter iemand die zichzelf hierbij uit het oog verliest. Hoewel ik niet kan ontkennen dat ik dat vroeger deed, leer ik om dat niet meer te doen. Vroeger was ik ook een aanpasser, ik paste me aan, aan anderen omdat het makkelijker was. De keuze van een ander volgen, is makkelijker dan voor mijzelf op te komen.

Ik gehoorzaam echter niet, omdat het makkelijker is dan een relsub zijn. Gehoorzamen is namelijk helemaal niet makkelijker. De wens om te gehoorzamen brengt zijn eigen uitdagingen en gevechten met zich mee. De ene keer gaat het vanzelf en andere keer vecht ik met mijzelf om te kunnen gehoorzamen, maar gehoorzamen zal ik. Dat is wat ik zeker weet. Wil ik gehoorzamen om te pleasen of omdat het makkelijker is? Nee, juist niet. Juist door mijzelf niet uit het oog te verliezen. Juist door voor mijzelf op te komen, leer ik om echt te gehoorzamen. Leer ik mijzelf te geven, als ik gehoorzaam.

Vaak lees ik dat gehoorzaam en braaf zijn saai is. Rellen en ongehoorzaam zijn, maakt het spannend. Misschien wel, maar als gehoorzamen saai is, hoef ik niet te weten wat spannend is. Ik geniet namelijk te veel van braaf en gehoorzaam zijn. Van doen wat mij gezegd wordt en hard te werken voor een ander.

Waarom ik gehoorzaam?
Omdat ik niet anders kan
Omdat ik niet anders zou willen…