Zomaar

Hij heeft me aan de ketting gelegd. Gewoon zomaar, omdat hij dat wilde. Ik geniet van het gewicht aan mijn enkel en het geluid dat hij bij elke beweging maakt. Ik voel en hoor hem als ik loop. Ik voel hem als ik even ga verzitten en het koude metaal tegen mijn lichaam tikt.

Hij heeft de collar om mijn nek gedaan. Gewoon zomaar, omdat hij dat wilde. Ik vind het altijd heerlijk als er iets om mijn nek zit, maar deze collar, zijn collar, heb ik het liefst. Ik hou van het gevoel om hem te mogen dragen. Van wat het met me doet. Hoe het onze band en onze liefde benadrukt en ik nog sterker voel dat ik van hem ben.

Ik zit aan zijn voeten. Gewoon zomaar, omdat hij dat wilde. Er is geen plek waar ik liever ben dan hier. Dit is waar ik hoor. Met een hand hou ik zijn been vast, terwijl ik mijn hoofd er tegen aan leg. Ik geniet als ik voel hoe hij met zijn hand door mijn haar kriebelt.

Samen kijken we tv. Niet zomaar, maar omdat ik dat wilde. Of eigenlijk, omdat we dat op deze dag altijd doen. Gewoon heerlijk samen genieten van de nieuwste aflevering van Lucifer.

“Waar verlang je naar?” vraagt hij, net als Lucifer in de serie.
“Hier naar,” antwoord ik met een glimlach. Aan de ketting, met zijn collar om mijn nek, aan zijn voeten. Mij helemaal van hem voelen.

Advertisements

Ik verlang

Ik verlang naar handen
Die me strelen
Ik verlang naar armen
Die me vasthouden
Ik verlang naar woorden
Die me troosten
Ik verlang naar lichamen
Die me beminnen

Ik verlang naar momenten
Om te vergeten
Ik verlang naar vleugels
Om te zweven
Ik verlang naar genot
Om los te laten
Ik verlang naar alles
Om slechts, te zijn

Een nieuwe ervaring- Schrijfmarathon ronde 2

Ik wist dat mijn inzending van de laatste ronde van de schrijfmarathon niet tot de besten behoorde en ook niet tot het beste dat ik heb geschreven. Het was dan ook een grote opluchting dat ik door bleek te zijn naar de volgende ronde. Ik hing, zoals mij niet verbaasde, wel in de onderste regionen, maar had nog ruim voldoende stemmen om door te mogen.

Dit keer hadden we de volgende opdracht gekregen.

Schrijf een korte masturbatiescène van maximaal 100 woorden, waarbij een seksspeeltje gebruikt wordt om klaar te komen.

Ik wilde het mijzelf er niet makkelijk vanaf maken en geen cliché scene schrijven. Ik had echter geen inspiratie voor een creatieve invalshoek en ik besloot daarom te gokken op originaliteit bij het seksspeeltje. Bij het lezen van de inzendingen bleek ik echter ook daar niet heel erg in geslaagd. Nog twee anderen hadden hetzelfde speeltje gekozen als ik, helaas. Al bleek ik daarvan wel de enige te zijn die het verhaal vanuit het perspectief van het andere geslacht heeft geschreven, dan waar ik zelf toebehoor.

Een nieuwe ervaring
Vertwijfeld keek hij naar het voorwerp in zijn handen. Het idee om zijn pik in dat ding te schuiven, voelde eigenlijk wel erg stom. Toch was dat hij deed. Hij voelde hoe de nauwe silicone sleeve zijn lid omhulde en begon te stimuleren. Tot zijn verbazing merkte hij dat het eigenlijk wel lekker voelde. Heel erg lekker zelfs. Hij begon steeds harder te kreunen, terwijl de kunstkut in zijn hand het werk deed. Het duurde dan ook niet lang voordat hij de zaklamp genietend vol spoot. Dit was echt ideaal, voor een luie man als hij.

Mijn goede vriend, Pijn

Ik heb een hele goede vriend, genaamd Pijn. Het is iemand die de afgelopen jaren diep in mijn hart is gekomen en die het waarschijnlijk ook nooit meer zal verlaten. Toen ik hem net leerde kennen, gaf ik al meteen om hem. Ondanks dat moest ik wel aan hem wennen en ook aan mijn eigen liefde voor hem. Pijn is namelijk geen makkelijke vriend en het voelde heel gek van zo iemand te houden. Toch was en is het zo.

Pijn en ik, wij zijn een bijzonder stel. Onze vriendschap is voorspelbaar en tegelijkertijd altijd weer anders en nieuw. Elke keer als we elkaar zien, weet ik wat ik kan verwachten, maar toch verrast hij me nog regelmatig. Dat is misschien ook wel wat ik zo leuk aan hem vind. Als hij net binnen komt houdt hij zich vaak nog even rustig. Hij weet dat ik dat fijn vind. Dat, hoeveel ik ook van hem hou, ik vaak weer even aan hem moet wennen. Maar Pijn is iemand die zich zelden lang rustig kan houden. Soms slaat zijn stemming in één keer om, een andere keer gaat het gelijkmatiger, maar bijna altijd komt het punt dat hij druk, luid en hyperactief om me heen begint te dansen. Vaak als hij daar net mee begint, heb ik daar even moeite mee. Soms schrik er zelfs van.

Dan komt het punt dat ik zelf ook drukker word en dan begint ons gevecht. Vraag me niet waarom we altijd vechten, maar het is iets dat we nodig hebben. Zonder dat gevecht zou onze vriendschap waarschijnlijk lang niet zoveel voldoening geven. We staan als twee kemphanen tegenover elkaar. Twee vrienden die beiden weigeren toe te geven. Het zullen onze ego’s wel zijn, die er voor zorgen dat we de ander niet willen laten winnen. Tijdens zo’n gevecht kan ik hem haten uit de grond van mijn hart. Terwijl ik tegelijkertijd, zelfs in dat moment zielsveel van hem hou. Hij deelt klappen uit, maar ik verzet me en ontwijk ze. Op een bepaalde manier genieten we zelfs van dit deel. Of misschien wel, juist van dit deel.

Soms moet één van ons opgeven. De ene keer ben ik dat, de andere keer weet Pijn dat ik zal vechten tot ik er bij neer val en besluit hij de handdoek in de ring te gooien. In onze beste gevechten, verdwijnen echter onze ego’s uiteindelijk. In onze beste gevechten, gaan we eeuwig door, zonder dat er nog van een gevecht sprake is. Dan komt het punt dat we elkaar omhelzen. Dat we voelen hoeveel we van elkaar houden. In onze gevechten, veranderen we van twee tegenstanders in één geheel. We worden één. Hij en ik. Dat is wat onze vriendschap zo bijzonder maakt en waarom ik zoveel van hem hou.

Ik glimlach als ik terugdenk aan de laatste keer dat we dat hebben mogen ervaren. Dat is alweer een tijdje geleden. Soms heb je namelijk van die vrienden waar je ziels veel van houdt, maar die je in bepaalde periodes in je leven te veel zijn. Die door hun drukte te veel energie kosten, als je het zelf niet hebt. Of waarmee je soms niet meer in staat bent om de dingen te doen, die die vriendschap altijd zijn betekenis hebben gegeven. Soms heb je in een vriendschap even afstand nodig van elkaar, zonder dat dat de vriendschap en je gevoel voor elkaar veranderd. Je weet namelijk dat je elkaar, weer zult gaan zien. Als het het moment er weer voor is. Dat is wat ik met Pijn heb. Onze vriendschap is mij zeer waardevol, maar ik heb er niet altijd ruimte voor in mijn leven.

Pijn is namelijk geen makkelijke vriend, zoals ik al vertelde. Door alles wat er nu gaande is in mijn leven (wat niks met bdsm te maken heeft), kon ik zijn aanwezigheid de afgelopen tijd niet aan. We hebben het wel nog een paar keer geprobeerd, begin dit jaar. Maar ik trok zijn aanwezigheid alleen als hij rustig was. Als hij te druk werd, wat nu eenmaal bij hem hoort, dan werd me dat al snel te veel. Ik wilde wel vechten, zoals we altijd deden en dan samen genieten van het einde. Ik was echter niet in staat om te vechten, in plaats daarvan wilde ik hem juist uit de weg gaan als hij druk werd. Ik wilde vluchten, in plaats van vechten. Iets wat ik zelf waarschijnlijk nog erger vond dan hij. Moeten toegeven dat iets niet gaat, is namelijk nooit leuk. Terwijl hij, als goede vriend, het begreep.

Het was een bewuste keuze om onze vriendschap daarom op een laag pitje te zetten. Hij wist gelukkig ook dat dat voor mij beter was. Doordat ik hem al een tijdje niet heb gezien, ben ik ook een beetje bang voor hem geworden. Bang voor zijn drukte, voor onze gevechten. Toch merk ik dat ik hem mis. Ik mis zijn warmte en ik mis zijn liefde. Al is het waarschijnlijk nog wat te vroeg om hem weer volledig te omhelzen. Maar misschien, als hij probeert zich rustig te houden, dat we elkaar weer kunnen gaan zien. En dat, als we het rustig opbouwen, we in de toekomst weer heerlijk kunnen vechten en weer samen één kunnen worden.

Pijn, mijn goede vriend, ik mis je en al is ons contact nu even wat minder, ik kan me geen leven zonder je voorstellen.