Bij het kopieerapparaat

Daar stond ze voor me
Bij het kopieerapparaat
Haar mooie lange haren
Trokken mijn aandacht
Donker en met een slag
Los en een beetje rommelig
Maar haar bruine ogen
En haar zachte glimlach
Waren nog veel mooier
Toen zij zich omdraaide
En daar voor mij wegliep

Advertisements

“Straf??? Ik ben geen kleuter!

Een uitspraak die ik vaak lees in discussies over straf en die mij inspireerde tot het schrijven van dit stuk.

En dat klopt. Ik ben geen kleuter. Sterker, ondanks dat ik wel een meisjeskant heb, ben ik dat al een tijdje niet meer. Al zeker zo’n twintig jaar niet. Afhankelijk wanneer kleuterleeftijd eindigt, want daar heb ik eigenlijk geen idee van :-p ik ben juist een sterke, zelfstandige volwassenen vrouw… die iets met straf heeft.

Ik besef dat het voor sommigen moeilijk te bevatten is waarschijnlijk. Funnishment, dat zou misschien nog kunnen. Straf als excuus om te spelen. Straf die eigenlijk vooral leuk en lekker is. Juist, ook voor de ontvangende partij. Dat is echter niet waar ik het over heb. Ik heb het over echte straf. De straf waar je als kind vaak al bang voor was, want dat betekende dat je echt iets heel erg fout had gedaan.

Nu moet ik bekennen dat het ook niet helemaal klopt dat ik iets heb met straf. Straf is voor mij namelijk het allerergste wat mij als slavin kan overkomen. De wetenschap dat ik iets heel erg fout heb gedaan, maar bovenal dat ik de ander heb teleurgesteld. Dat idee, dat besef, vind ik echt heel erg verschrikkelijk. Dan maakt het niet eens uit wat de straf is of het zachte tikken of harde tikken zijn. Sterker, straf hoeft niet eens lichamelijk pijn te doen. Al laat je me strafregels schrijven of zet me in de hoek, dat maakt eigenlijk weinig uit. Pijn doet het dan namelijk sowieso. Pijn in mijn hart en pijn in mijn ziel.

Maar als straf dan zo verschrikkelijk is, waarom zeg ik dan toch dat ik er iets mee heb? Het antwoord is eigenlijk heel simpel. Althans voor mij dan. Ik heb iets met de dynamiek, waarvan straf voor mij een logische consequentie kan zijn. Als slavin hou ik namelijk van regels en structuur. Geen micromanagement. Geen boek van 100 pagina’s aan wetten. Maar wel enkele regels, die mijn D iets geven, mij iets geven of iets toevoegen aan de dynamiek. Het ding met regels is echter dat ze wel moeten worden nageleefd, anders heeft het geen nut om ze te hebben. Regels kunnen echter altijd gebroken worden. Dat hoeft niet eens expres te gebeuren, dat kan ook per ongeluk. De reden voor het breken, maakt niet eens veel uit. Waar het om gaat is dat een dynamiek met regels in mijn ogen geen nut heeft als er geen consequenties zijn voor het breken er van. Straf* is een manier om daar consequenties aan te hangen.

Ik besef dat straf niet de enige manier is om te gaan met het breken van regels. Je kunt er uiteraard ook gewoon een goed gesprek over hebben. Dat vind ik zelf ook belangrijk en straf zonder een goed gesprek zou voor mij ook niet werken. Er enkel over praten zou voor mij persoonlijk echter nooit voldoende zijn. Dat voelt niet als een consequentie en is mede daardoor voor mij niet voldoende

Er is echter nog een andere belangrijke reden waarom ik iemand ben die het nodig heeft om gestraft te worden voor haar fouten. Dat is niet omdat ik een slecht mens ben, maar omdat als de ander het niet doet ik het zelf doe. Ik kan je daarbij verzekeren dat als ik mijzelf straf dat vele malen langer zal duren en een veel negatiever effect op mij zal hebben dan een straf van een D. Mijn schuldgevoel zal daar helaas wel voor zorgen. Daar was ik ook als kind al kampioen in. Verstandelijk weet ik dat het niet mijn taak is om mijzelf te straffen. Dat is aan de D, maar helaas werkt dat niet zo voor miij. Een fysieke straf, mijn fout voelen met mijn lichaam, betekent dat ik dat makkelijker kan gaan loslaten. Dan weet ik dat het daarna klaar is. Mijn straf zit er dan op en dus mag ik daarna ook mijzelf dan niet meer straffen. Ik zal dan weer verder kunnen met een schone lei.

Dus nee ik ben geen kleuter. Ik ben een volwassen vrouw, die soort van iets met straf heeft, maar altijd hoopt dat het niet nodig zal zijn.

*Zelf maak ik daarbij wel onderscheid tussen straf, wat voor mij de consequentie is voor het bewust breken van regels of grove fouten of nalatigheid en een correctie. Dat laatste is voor mij een kleine consequentie voor kleine foutjes en het onbewust breken regels. Correcties kunnen mij bijvoorbeeld helpen om regels in mijn systeem te krijgen. Al mijden de perfectionist en de slavin in mij die ook liever.