De verrassing

Ze had al weken voorpret voor deze dag, maar nu het eenmaal zover was wist ze niet wie er zenuwachtiger was. Zij, of hij? Terwijl zij toch wist wat er ging gebeuren. Hem had ze in eerste instantie alleen verteld dat hij een verrassing zou krijgen en pas een paar dagen geleden dat het te maken had met hun seksuele ontdekkingstocht. Meer had ze hem niet willen vertellen, terwijl hij toch heel erg zijn best had gedaan om het haar te ontfutselen. Op zijn vraag of hij nog iets speciaals moest aantrekken, had ze alleen geantwoord, “iets waarin je kont goed uit komt.”

De plannen voor deze dag ontstonden een paar weken geleden. Toen had ze afgesproken om wat te gaan drinken met Lia die ze tot dat moment enkel kende van een internetforum. Daar bleken ze heel erg te klikken en ook nog eens dezelfde seksuele interesse te hebben. Al was het verschil dat Lia veel meer ervaring had dan zij. Die middag hebben ze uren gepraat over van alles en nog wat. Over hun werk, hobby’s, kinderen en haar partner. Terwijl ze het over hem hadden ontstond het plan, dat ze deze middag ten uitvoer zouden brengen.

Nu ze zaten te wachten en de zenuwen ronddraaiden in haar maag begon ze te twijfelen. Was dit wel een goed idee? Zou hij het wel waarderen? Had ze hem niet beter van te voren kunnen inlichten? Ze probeerde niet aan hem te laten merken dat ze gespannen was, maar de manier waarop hij even haar hand pakte deed haar beseffen dat hij het doorhad. Natuurlijk had hij het door. Net zoals hij ook zijn spanning probeerde te verbergen, maar ook zij wel beter wist.

Ze wist dan ook niet wie er opgeluchter was toen om exact 13.00 uur eindelijk de bel ging. Ze gebaarde hem te blijven zitten terwijl ze opstond en naar de gang liep om de deur open te doen. Ze wist dat hij vanaf de bank geen zicht op hen had, waardoor hij nog iets langer in spanning zou moeten blijven. Lachend deed ze de deur open, waarna Lia binnen stapte en haar een warme knuffel gaf. Ze zag er prachtig uit, net als de eerste keer dat ze elkaar ontmoetten. Haar lange blonde haar viel golvend over haar schouders. Daaronder droeg ze een outfit die niet meteen verraadde waar ze voor kwam. Geen leer en hoge laarzen, maar een elegante bordeaux rode wikkeljurk met daaronder een paar simpele pumps. Pas later zou ze ontdekken dat de rolkoffer en tekenkoker die Lia bij zich had een hint hadden kunnen zijn. Althans voor de mensen die weten wat daar ook in vervoerd word.
“Ben je zenuwachtig Marjon?” vroeg ze.
Ze knikte lachend.
“Is hij zenuwachtig?” vervolgde Lia..
Daarop kon Marjon een grijns niet onderdrukken.

Toen ze samen met Lia de woonkamer binnen liep keek ze meteen naar Pieter en probeerde zijn reactie te pijlen. Ze zag verbazing, maar ook nieuwsgierigheid in zijn blik, terwijl hij Lia van top tot teen bekeek. Het was duidelijk dat hij haar een mooie vrouw vond, maar dat was voor haar geen verrassing. Op het gebied van vrouwen hadden ze dezelfde smaak. Pieter stond op om zichzelf voor te stellen en Lia gedag te zeggen. Ze zag aan hem dat hij zijn zenuwen niet wilde laten merken toen hij haar nonchalant een hand gaf en zich voorstelde. Lia lachte vriendelijk, terwijl ze hem aannam. Ze bleef Pieter aankijken, terwijl ze zijn hand iets langer vast hield dan normaal was. Iets wat hij fijn leek te vinden, maar hem ook duidelijk ongemakkelijk maakte.

Terwijl ze Pieter en Lia kennis liet maken terwijl ze koffie dronken, haalde ze zelf alvast de eettafel leeg. Ze had hier bewust tot dit moment mee gewacht en zag dat Pieter naar haar keek en zich waarschijnlijk afvroeg wat ze aan het doen was. Dat antwoord kreeg hij toen de koffie op was en Lia het woord nam.
“Pieter ik wil dat jij mijn koker en koffer open maakt en alles wat je daar tegen komt op tafel uitstalt. Je mag het vasthouden, er naar kijken, maar geen vragen stellen.”
Verbaasd keek hij Lia even aan waarna hij besloot te doen wat ze hem had gezegd. Hij begon wel een vermoeden te krijgen over de inhoud van de middag en wat er tevoorschijn zou komen, maar helemaal zeker wist hij het niet. Zijn gevoel werd echter meteen bevestigd toen hij de tekenkoker openmaakte.

Als eerste haalde hij daar een paar stokken uit in verschillende diktes en materialen. Later zou hij ontdekken dat dit bamboe, rotan en fibercanes waren. Hij hield ze even vast, zwaaide er mee en schrok er van hoe hard de dunne zwiepte. Hij vroeg zich af hoe dat zou voelen. Hij haalde er ook een paardrijzweepje uit, dat hij herkende van de rijspullen van zijn dochter. Als laatste pakte hij een zweep van een ongeveer een meter. Deze was stijf aan het handvat, maar werd al snel daarna soepeler en eindigde met een stukje leer. Dat was een singletail zou hij al snel leren. Deze vond hij het fascinerendst en liet hij meerdere keren door zijn handen gaan, terwijl hij het vlechtwerk bekeek en aan het leer voelde.

Marjon keek vanaf de bank naar hoe hij alle spullen bekeek Het liefst wilde ze erbij komen en ook alles bekijken dat Lia had meegenomen, maar ze wist dat dat niet de bedoeling was. Vandaag zou ze alleen toeschouwer zijn .

Ze keek hoe Pieter de rolkoffer openmaakte en die begon leeg te halen. Er zaten een paar zwepen met meerdere strengen in, die floggers heetten, en ook één gemaakt van paardenhaar. Deze haalde hij gefascineerd door zijn handen. Ook vond hij een paar padles. Dit waren plankjes van verschillende materialen. Er was een houten, eentje met punten en ook één die was bekleed met leer, waarvan de ene kant hard en de andere zacht was. Er zat een zakje met diverse soorten klemmen in, die hij bedenkelijk bekeek. Een paar leken verdacht veel op de lijmklemmen die in de schuur lagen. Dat bleek niet het enige product in de koffer waarvan hij zeker wist dat het met een ander doel was uitgevonden, dan waarvoor Lia ze gebruikte. Zo zaten er ook een liniaal, een pollepel, een borstel en een uienkam in. Vooral bij die laatste vroeg hij zich wat Lia daarmee deed… en of hij dat wilde weten.

Nadat hij alles op de eettafel had uitgestald keek hij vragend naar de twee vrouwen op de bank.
“Ik wil dat je vijf voorwerpen uitzoekt en aan mij geeft,” droeg Lia hem vriendelijk, maar streng, op.
Vertwijfeld keek hij naar de vele voorwerpen op de tafel. Welke zou hij kiezen? En wat zou het betekenen als hij iets koos?

Marjon keek nieuwsgierig naar zijn gedraal voor de tafel. Ze merkte dat ze genoot van dit spel en de macht die Lia daarin had. Waarvan ze merkte dat zij hem eigenlijk wilde hebben. Zij wilde hem opdrachten geven en controleren. Zij wilde hem vasthouden en pijn doen. Een gedachte die haar verraste en tegelijkertijd niet helemaal verbaasde.

Als eerste pakte hij de dubbelzijdige paddel en gaf die aan Lia. Daarna volgde een flogger met veel dikke strengen. Vertwijfeld keek hij even naar de uienkam, maar gaf ook die. Vervolgens pakte hij de singletail en als laatste besloot hij haar de dunne rotan cane te overhandigen.
“Die doen we als laatste,” hoorde hij haar zeggen, “die kan heftig zijn.”
Dit deed zijn vermoeden bevestigen dat hij de voorwerpen zou gaan voelen, waarna hij zich meteen af vroeg of hij wel de juiste keuze had gemaakt.

“Goed,” zei Lia. “Ik ga deze vijf voorwerpen op jou gebruiken, maar alleen als jij mij daar toestemming voor geeft. Dus stem jij hiermee in?”
De vraag verraste hem een beetje, hij was er eigenlijk vanuit gegaan dat tenzij hij tegen zou stribbelen of meteen al nee had gezegd, het gewoon zou gebeuren.
“Ja, ik stem daarmee in,” hoorde hii zichzelf zeggen, terwijl hij zich tegelijkertijd afvroeg waar hij ja tegen had gezegd.
Misschien zou hij het wel helemaal niks vinden of de pijn gewoon ronduit vervelend. Fantaseren over pijn was één ding, maar zich vrijwillig pijn laten doen was toch een heel ander verhaal. Misschien vond hij het in werkelijkheid wel verschrikkelijk.
“Consent is voor mij heel belangrijk,” ging Lia verder. “Ik wil dan ook dat je weet dat je die altijd kunt intrekken. Daarnaast werk ik met stopwoorden die je kunt gebruiken als je het moeilijk hebt. Als jij rood zegt stop ik meteen met alles. Bij oranje nemen we even een pauze en wil ik van je weten wat er is, zodat ik mij daarop kan aanpassen. Als ik vraag welke kleur het is en het is allemaal goed kun je groen zeggen. Begrepen?”
Pieter knikte om duidelijk te maken dat hij haar had begrepen.
“Mooi, dan mag je je nu uitkleden,” vervolgde Lia.
Marjon had moeite om haar lach te onderdrukken bij die mededeling. Nu kwam het moment waar ze zich het meeste op had verheugd.

Ze genoot van het uitzicht toen Pieter zich uitkleedde. Zijn mooie lichaam en die heerlijke strakke kont. Het was Lia die haar weer terugbracht naar het moment toen ze hem opdroeg met zijn handen tegen de muur te gaan staan. Als eerste pakte ze de flogger en begon daarmee rustig op zijn rug te slaan. Erg veel pijn deed het niet en Pieter vroeg zich af of ze harder zou gaan slaan. Dat liet echter niet lang op zich wachten. Langzaam voerde Lia het tempo en de kracht van de slagen op zijn rug op. Het waren doffe slagen, terwijl tegelijkertijd de uiteinden van de zweep iets sneden. Langzaam begon het pijn te doen, maar op een manier die niet vervelend was. Het was zelfs lekker. Toen de slagen nog harder werden, merkte hij echter dat de pijn groter werd dan het genot en kon hij af een toe een kreun of een kreet niet onderdrukken. Maar zelfs nu bemerkte hij bij zichzelf het verlangen naar meer, gevolgd door een kleine teleurstelling toen ze vervolgens stopte.

Daarna volgde de paddle. Eerst de zachte kant, die echter veel minder pijn deed dat het geluid dat hij maakte deed geloven. Het brandde iets, maar dat was het dan ook wel. Al snel draaide Lia de paddle om en voelde hij de andere kant. Deze maakte net zoveel herrie, maar deed meer pijn. Een vervelende brandende pijn, waarvan hij tot de conclusie kwam dat hij het niet lekker vond. Dat wilde hij echter niet toegeven en dus onderging hij ook deze slagen die Lia ritmisch liet neer komen en langzaam opbouwde. Af en toe gaf hij een kreun en beet bij op zijn lip, maar verder zei hij niks.
“Welke kleur is het?” hoorde hij Lia vragen.
Nu werd hij gedwongen er over na te denken wat hij er van vond. Alleen ondergaan bleek opeens niet voldoende. Hij besefte dat ook al vond hij het een vervelende pijn, dat het een pijn was die hij aan kon. Hierdoor kwam hij tot de conclusie dat hij niks anders kon dan groen zeggen, waarna Lia weer verder ging met hem onderhanden nemen.

Terwijl hij zo stond vroeg hij zich af hoe het zou zijn als Marjon hem zo zou slaan. Voor Lia voelde hij niks. Zou deze pijn fijner zijn als hij door zijn geliefde werd toegebracht?
Het was alsof ze zijn gedachten had kunnen lezen toen Lia Marjon bij zich riep.
“Wil jij hem slaan? Vroeg ze.
Marjon was verrast door de vraag, want dat was niet wat ze afgesproken hadden. Ze merkte echter dat het idee haar kriebels gaf. Ja, ze wilde hem slaan. Ze wilde haar geliefde slaan. Ze wilde hem pijn doen. Ze nam de paddle van Lia over en begon Pieter er mee onder handen te nemen. Ze merkte dat ze ervan genoot als hij bewoog na een slag. Als hij even kreunde van de pijn. En ze zag aan hem dat hij ook genoot. Zelfs als hij het haar niet had willen laten merken, dan had zijn lichaam hem verraden. Aan zijn stijve zag ze dat hij het lekker vond, terwijl hij zelf tot de conclusie kwam dat zelfs als Marjon hem sloeg de pijn van die paddle nog steeds niet fijn was. Hij vroeg zich af hoe het kon dat zijn lichaam er dan toch zo op reageerde. Was het haar aanraking? Hun interactie? De hele setting? Of toch iets in de pijn dat dit met hem deed? Misschien wel een combinatie van al die dingen, maar vooral genoot hij van het spel dat zij met hem speelde.

Daarna pakte Lia de uienkam, waarmee ze met de punten over zijn rug ging. Hij was verrast door hoe het voelde. Het deed niet pijn, maar het voelde juist lekker. Zeker op zijn billen en rug die nog nagloeide van de slagen daarvoor. Het gevoel zat ergens tussen kriebelen, kietelen en krassen in. Het ene moment was het meer het één, het andere meer het ander. Hij sloot zijn ogen en genoot even van de heerlijke sensaties die zij hem gaf. Zo’n ding moesten ze ook zeker hebben voor op de slaapkamer bedacht hij zich.

Helaas duurde het genot niet lang en pakte Lia al snel daarna de singletail. Marjon keek naar de mooie gevlochten zweep die ze in haar handen het had. Ze had verteld dat dat ding heel naar kon zijn, maar dat ze er ook heel zacht mee kon slaan. Ze begon dan ook rustig om Pieter aan deze pijn te laten wennen. Het was een scherpe snijdende pijn, die de plek waar hij neer kwam verwarmde en daar nog even nabrande. De eerste slagen waren nog goed te doen, maar met elke slag die harder werd had hij meer moeite om rustig te blijven te staan. Maar ook al was de pijn heftiger dan die van het slagmateriaal ervoor, hij bleek ook veel fijner te zijn. Vooral dat moment tussen twee slagen, wanneer hij voelde hoe de vorige nabrande was heerlijk.
“Laat de muur los en leg je handen in je nek,” droeg Lia hem opeens op.
“Marjon wil jij voor hem gaan staan en hem aankijken?”vroeg Lia haar.

Pieter ging staan zoals Lia hem gezegd had en Marjon ging met haar rug naar de muur voor hem staan. Ze keek in zijn ogen, terwijl ze elke slag op hem zag neer komen. Op zijn rug en zijn billen. Ze zag zijn gezicht af en toe van pijn vertrekken en merkte dat ze daar van genoot. Ze vond het heerlijk om te zien hoe hij bewoog als de zweep neerkwam, maar toch steeds weer ging staan zoals haar gezegd was. Hoe hij daarbij steeds weer haar blik vond en haar liefdevol in haar ogen keek. Dit was van hun samen, dit was hun moment. Zijn pijn en hun genot. Ze bleven elkaar aankijken, ook toen Lia de singletail aan de kant legde. Marjon kuste hem zachtjes, waarna ze naar Lia ging die haar had gewenkt.

Ze gaf Marjon de cane in de handen, terwijl ze uitleg gaf hoe ze die moest gebruiken. Niet op zijn rug, maar alleen op zijn kont en eventueel op de achterkant van zijn boven benen. Ze adviseerde haar om er rustig mee te beginnen, omdat de cane erg zwiept en daardoor best naar neer kon komen. Marjon nam al het advies ter harte, terwijl ze achter haar geliefde ging staan. Ze begon zachtjes, maar omdat hij niks liet merken ging ze al snel wat harder slaan. Bij zijn eerste kreet van pijn kon ze een lach niet onderdrukken. Dit was leuk, heel erg leuk zelfs. Ze begon steeds meer met de cane te spelen om te ontdekken hoe hij er op reageerde. Ze gaf harde slagen met tussenpozen die hem duidelijk pijn deden. Daarna ging ze over op snelle korte tikjes met het uiteinde. Daarvan leek hij eerder te kreunen van genot. Ze vond het heerlijk om te zien hoe hij bewoog onder haar slagen. Om zo met hem te spelen. Tegelijkertijd kreeg ze ook heel erg de behoefte om hem vast te houden en te kussen. Ze besloot dat dan ook te doen. Dit was haar spel. Zij bepaalde, ook als dat betekende dat ze iets heel anders wilde dan hem slaan. Ze liep om hem heen en ging voor hem staan. Ze kuste hem kort, terwijl ze tegelijkertijd hard in zijn tepels kneep. Zijn gezicht vertrok van pijn, waarna ze hem hartstochtelijk nog een keer kuste en haar armen sloeg om zijn lichaam sloeg. Wat hield ze toch ontzettend veel van deze mooie, bijzondere, sterke man in haar armen.

Ze wist niet hoe lang ze zo hadden gestaan, maar toen ze elkaar los lieten had Lia haar spullen al opgeruimd. Behalve de cane die Marjon nog steeds vast hield.
“Hou die maar,” lachte Lia, “daar gaan jullie vast nog veel plezier van beleven.”
Marjon kon de grijn op haar gezicht niet onderdrukken. Dat wist ze wel zeker.
“Ik denk dat ik jullie maar alleen laat, maar als er iets is dan weten jullie me te vinden,” lachte Lia.

Nog voor Marjon en Pieter haar gedag hadden kunnen zeggen was ze al vertrokken, iets dat ze beiden op dit moment niet heel erg vonden. Nu was het Pieter die haar kuste en daarbij haar kleren uit begon te trekken. Zelden hadden ze zo naar elkaar verlangt als in dit moment. Ze wilde hem en ze wilde hem nu en hij was niet van plan haar daar op te laten wachten….

Advertisements

De grond

Ik mis de grond
De grond onder mijn voeten
Ik voel hem als ik loop
Ik voel hem als ik sta

Ik mis de grond
De grond waarop ik thuis ben
Die altijd zo dichtbij is
Maar nu ook zo ver weg

Ik mis de grond
De grond waar ik op zat
Die zo lang geleden is
Maar altijd in mijn hart

De bloemkool van de Albert Heijn

De aanleiding van deze writing waren mails die ik op fetlife heb ontvangen, maar hij is zeer zeker ook toepasbaar op andere plekken waar willekeurige mensen vrouwen mailen.

Toen ik net op fetlife kwam, begon al snel mijn mailbox vol te stromen. Toen had ik nog geen idee dat, dat vooral kwam omdat ik een vrouw was, sub en nog jong ook. In het begin geloof je nog werkelijk dat al die mannen je ook echt mailen, omdat jij het bent en niet om wat er bovenaan je profiel staat. Achja, jong en naïef was ik toen nog.

Ik was onbevangen, beleefd en lief. Dat laatste ben ik uiteraard nog steeds, maar op het gebied van mails ben ik dat eerste inmiddels wel kwijt geraakt ik. Omdat ik zo ontzettend beleefd was, reageerde ik heel lief op elke mail die ik kreeg. Of het nu een inhoudsloze éénregelige mail was, een mail waarvan de schrijver overduidelijk mijn profiel niet had gelezen, of één waarop iemand echt zijn best had gedaan. Al was dat laatste ook toen al zeldzaam.

De minst erge, maar ook lastigste mails, waren die van aardige mannen die totaal niet mijn type waren. Ik stuurde hen een aardige mail terug, wanneer ik weer een reactie kreeg, waarop ik uit beleefdheid weer reageerde tot ik belande in een beleefdheidsmailconversatie waar ik eigenlijk totaal niet op zat te wachten, maar ook waarvan ik ook niet wist hoe ik er vanaf moest komen. Tot ik het uiteindelijk maar liet verwateren of gewoon niet meer reageerden omdat ik na zoveel mails gewoon niet meer wist hoe ik iets moest afkappen waar ik eigenlijk vanaf het begin al niet op zat te wachten. Bij deze alsnog mij excuses, mocht je me ooit hebben gemailed en na een tijd niks meer van me hebben gehoord 😉 Gelukkig heb ik inmiddels geleerd om dit tijdig af te kappen en ook aan te geven waarom. Maar ter verdediging als je hier net nieuw bent, zijn al die mails die op je afkomen ook echt heel lastig. Hoewel deze mails het lastigst waren, kwamen ze het minste voor en waren ze ook zeker niet het vervelendste
.
Het vervelendste waren de inhoudsloze mails en/of de mails van de überDoms die in zichzelf mijn perfecte match zagen, zonder dat ze daarvoor mijn profiel hadden hoeven lezen. Waarschijnlijk vonden ze vooral mijn foto’s geil, mits ze verder gekomen waren dan mijn label en leeftijd uiteraard. Ook op al die mails reageerde ik. Gewoon een korte, maar vriendelijke mail, waarin ik aangaf dat de interesse niet wederzijds was, dat ze niet waren wat ik zocht of niet mijn type waren. Een deel reageerde niet meer op mijn afwijzing, maar een ander deel besloot terug te mailen om aan te geven dat ze het niet met mee eens waren. Zij waren namelijk, uiteraard, precies wat ik zocht en echt helemaal mijn type. Zelfs als ik meerdere punten in mijn profiel benoemde waarop wij niet matchten, kwamen deze types met argumenten om aan te geven dat deze punten totaal niet relevant waren. Maar gelukkig gingen ze niet allemaal de discussie met mij aan. Een andere, veel voorkomende categorie, was namelijk vooral boos en beledigd dat ik hen durfde af te wijzen. In veel gevallen was hun interesse in mij, uiteraard, meteen verdwenen en verschillenden waren van mening dat ik toch geen echte sub was. Een mening waarover ik, zelfs toen, niet rouwig kon zijn.

Uiteraard kan ik ook nog een heel stuk schrijven over de copy-paste mails, maar de meesten daarvan vallen in één van de hierboven genoemde categoriën. Ook anderen ben ik vast vergeten, maar eigenlijk is het soort mails dat ik ontvang niet eens het gene waar ik het echt over wil hebben. Waarover ik het wil hebben is de grote hoeveelheid mails die je, vooral als je nieuw bent, als vrouw in je inbox krijgt en waar je eigenlijk niet op zit te wachten, maar waarvan je ook niet weet wat je er mee moet. In eerste instantie koos ik er dus voor om op al die mails te reageren, omdat ik niet beter wist. Omdat ik dacht dat dat beleefd was en zo hoorde.

Inmiddels weet ik, al heel wat jaren, beter en vind ik het een stuk minder moeilijk om met al die ongevraagde mails om te gaan. Gelukkig. Dat is namelijk wat het zijn, ongevraagde mails. Zelfs als je je looking for hebt ingevuld, vraag je er niet om om gemailed te worden door elke rukker met een toetsenboord. Eigenlijk zijn die mails dus niet veel anders dan het ongeadresseerde reclame drukwerk dat wekelijks in je brievenbus valt en in het geval van een nee/nee stikker op je profiel, ook nog eens ongewenst.

Net als met de folders is het soms best leuk om er doorheen te bladeren en te kijken wat er nu weer in je brievenbus is gevallen. Het is echter zeldzaam dat er iets tussen zit dat je echt wilt hebben en waarvoor je naar winkel gaat, maar als het er tussen zit dan reageer je. Soms blijkt het dan inderdaad te zijn wat je zoekt, maar net zoals met veel reclames, kan de aanbieding in werkelijkheid best tegen vallen. Soms is het gewoon een prachtige folder die zomaar in je brievenbus valt en dan is het wel heel aardig om dat aan de maker van de folder te laten weten. Een serieuze en aardige reclameman zal je ervoor bedanken, maar je niet vervolgens alsnog dat mega geweldige fitnessapparaat, dat je echt moet hebben en echt niet zonder kunt, opdringen.

In de meeste reclamefolders staat, net als in het merendeel van de mails, echter weinig boeiends en zelden iets dat je nodig hebt. Het was leuk om hem door te bladeren, maar daarna beland hij toch gewoon weer bij het oud papier of in de kattenbak. En daar is echt helemaal niks mis mee. Je gaat de Albert Heijn namelijk toch ook niet terug schrijven om ze te bedanken voor hun folder en aan te geven dat je helaas geen interesse hebt in de bloemkool die ze deze week in de aanbieding hebben?