De opsluiting deel 2: Stilte

Triggerwarning: Deze serie kan ervaren worden als vrij heftig en valt niet onder lichte erotiek of soft-sm. Dus lezen op eigen risico.

De opsluiting deel 1: Het begin

Wat verwacht je als je er over nadenkt om 24 uur te worden opgesloten zonder daglicht en wetenschap van tijd? Om daar te zitten als dier, als ding, minder dan een mens? Om er enkel uitgehaald te worden voor zijn plezier of genot? Lijkt het je eng of spannend, misschien zelfs geil? Word je nat als je er over fantaseert? Al die dingen golden in de afgelopen maanden in elk geval voor mij. Nooit had ik mij bedacht hoe deze eerste uren werkelijk zouden voelen. Althans, als het al uren waren die verstreken.

Nadat hij de deur achter zich dicht had geslagen voelde ik mij vooral erg verloren en alleen. Al wist ik dat hij niet meer dan een paar meter van mij verwijderd was. Hij had geen gedag gezegd toen hij de deur dicht gooide. Geen afscheid genomen. Hij had me gewoon aan de kant gegooid in dit hok. Als een ding dat hij even niet nodig had. Zelfs bij binnenkomst had hij me geen knuffel, kus of warmte gegeven. Dingen die zo normaal voor mij waren, dat ik ze juist nu heel erg miste. De warmte aan het begin hielp me altijd, om al het heftige aan te kunnen dat hij voor mij bedacht. Nu moest ik het zonder doen. Nu zou ik zonder dat voor hem moeten lijden en voelen wat het werkelijk voor mij betekend om slavin te zijn.

Nu werd ik mij ook pas bewust van de zenuwen die, al vanaf het moment dat hij mij aan haren omhoog had getrokken, door mijn lijf gierden. Alsof pas nu ze konden zakken, ik de rust had om te voelen dat ze er al die tijd waren geweest. Ik had het warm en koud tegelijk door de spanning. Ik voelde hoe mijn hart nog in mijn keel klopte, door de adrenaline van de momenten er voor. Ik voelde echter dat dat niet het enige was dat klopte. Ook mijn clit liet weten wat de spanning van het moment met haar had gedaan, maar ik wist dat ik zonder toestemming haar niet mocht geven waar ze naar verlangde.

Ik besloot een rondje te lopen langs de muren en de kamer te bestuderen. In de hoop dat ik en mijn lichaam, weer rustig zouden worden. Ik hoorde de ketting rinkelen met elke stap die ik zette. Een geluid dat, gek genoeg, een kalmerend effect op mij had.
Stap…
Rinkel…
Stap…
Rinkel…
Er was niets meer te zien dan ik al had gezien. De kamer was kaal en leeg. Hij had er niet meer neergezet dan hij vond dat ik nodig had.

Terwijl ik een stukje brood uit de voerbak pakte vroeg ik me af hoeveel tijd er al verstreken was sinds hij mij had opgesloten.
Waren het 5 minuten?
Misschien al 10?
En hoeveel tijd was er daarvoor verstreken, sinds ik binnen kwam?
Ik had nu al geen idee hoe laat het kon zijn. Misschien half twee, misschien zelfs als twee uur, maar als je mij zou zeggen dat ik pas een kwartier binnen was, dan had ik je ook geloofd.
Zou ik de tijd kunnen meten door te tellen?
Terwijl ik dat bedacht wist ik echter dat het zinloos was. Het was onmogelijk om hier zelf te kunnen achterhalen hoe lang ik hier zat of hoe laat het was.
Misschien zou ik het kunnen ontdekken door geluiden van buiten?
Door een stem of juist het gebrek aan stemmen?
Ik legde mijn oor tegen de deur, maar er was niks te horen. Tussen hier en de woonkamer zaten twee deuren, het geluid droeg niet zo ver. Ook de ramen zouden geen antwoord kunnen geven, want van buiten lieten ook die geen geluid binnen.

Ik plofte neer op het matras en vroeg me af hoe lang hij mij hier zou laten. Misschien zou hij de komende 24 uur niet meer terugkomen. Ik verwachtte het niet, waarschijnlijk zou hij heel graag gebruik van mij maken in deze situatie, maar het zou zomaar kunnen. Ik vroeg mij af hoe ik dat zou vinden.
Zou ik gek worden van de stilte?
Van de verveling?
Of van de honger, omdat ik het eten al op had?
Ik dacht al die dingen, terwijl ik de rest van de bak leeg at. Ik had honger gekregen, omdat ik niet had geluncht en de spanning mijn buik had doen rommelen. Toch had ik meteen spijt dat ik al het eten al op had, omdat ik geen idee had of en wanneer ik weer zou krijgen.

Daarna bladerde ik wat door de boeken die op het tafeltje lagen, al miste ik nog de rust om ze te kunnen lezen. Ik wilde van alles, maar kon niks. Pas toen besefte ik hoe het echt voelt om zo opgesloten te zitten. Hoe het is om zonder afleiding te wachten op iets, waarvan je niet weet wat en wanneer er iets komen gaat. Als de spanning is gaan liggen en je beseft dat je amper iets te doen hebt, dan is het eigenlijk vooral heel erg saai.

De opsluiting deel 3: Gebruikt

Advertisements

2 thoughts on “De opsluiting deel 2: Stilte

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s