De opsluiting deel 4: Etenstijd

Triggerwarning: Deze serie kan ervaren worden als vrij heftig en valt niet onder lichte erotiek of soft-sm. Dus lezen op eigen risico.

De opsluiting deel 3: Gebruikt

Nadat de man was vertrokken was ik huilend weggedoezeld in mijn eigen bubbel. Ergens tussen half zwevend, licht slapen en toch ook wakker. Al besef ik dat deze omschrijving voor jou als lezer vast heel vaag klinkt. Het geklop op de deur leek van ver te komen. Het duurde dan ook even tot het tot mij doordrong. Ik wilde graag snel gehoorzamen, maar mijn lichaam was nog aan het bijkomen, waardoor ik nog niet heel snel was. Het geklop werd steeds luider en het was duidelijk dat mijn Meester ongeduldig werd. Met een verdwaasd hoofd pakte ik de blinddoek en deed die om, om daarna weer gehoorzaam in nadu te gaan zitten. Ik riep dat ik klaar was en wachtte af.

Ik hoorde de deur open gaan, maar hij zei niks toen hij binnen kwam. Ik probeerde te luisteren naar de geluiden die hij maakte, om zo te kunnen achterhalen wat hij aan het doen was. Misschien zou ik dan weten wat er ging gebeuren. Ik hoorde het gerinkel van metaal. Niet zwaar, zoals van de ketting waar ik aan vast zat, maar lichter. Het klonk als de voederbakken die hij had neergezet. Ik hoorde het geluid van vocht dat op metaal werd gegoten en ik vermoedde dat hij één van de twee vulde met water. Daarna hoorde ik harder gerinkel, alsof er iets zwaarders op metaal neer kwam. Dat werd weer gevolgd door een doffer geluid. Dat moest dan eten zijn vermoedde ik en terwijl ik mij dat bedacht besefte ik dat ik honger had. Ik had geen idee hoe laat het was en hoe laat ik voor het laatst had gegeten. Ik had gedacht dat het pas het einde van de middag was, maar nu begon ik het idee te krijgen dat het al later was. Het begin van de avond misschien of toch nog later? Ik wist dat hierover nadenken geen zin had, maar toch kwamen deze vragen automatisch in mij op.

Het was zijn stem, die mij uit mijn gedachten haalde.
“Eten,” bromde hij, “met je mond en niet met je handen, zoals een braaf teefje betaamd. Je eet de bak helemaal leeg en je maakt je gezicht niet schoon”
Meteen daarna hoorde ik de deur open gaan en weer dicht slaan. Hij liet mij achter met deze opdracht, waarvan hij wist dat ik het verschrikkelijk zou vinden. Dat was niet eens, omdat ik het moeilijk vind als een dier behandeld te worden, want dat was niet zo. Het was, omdat ik het verschrikkelijk vind om vies te worden. Het gevoel van eten dat plakt op mijn gezicht, vooral als het vet is. Brrrrr. Ik kluif om die reden niet eens kippenpoten. Maar ondanks dat ik het moeilijk vond om te doen, wist ik dat ik zou gehoorzamen. Ik zou mijn blinddoek af doen en op mijn handen en knieën gaan zitten en uit die bak eten, zoals hij wenste.

Toen ik de blinddoek had afgedaan, en mijn ogen weer aan het licht gewend waren, liep ik naar de voederbakken. In de eerste zat inderdaad water, dat was in elk geval een opluchting. In de tweede zat iets waar ik veel minder van blij van werd. Het was Spaghetti bolognese, met aan de zijkant nog wat komkommersalade. Ik voelde mij al vies toen ik er aan dacht dat ik daar een hap van zou moeten nemen. Toch was dat wat ik deed. Ik ging op handen en knieën zitten en nam voorzichtig een hap van de komkommer. Die voelde nog veilig, maar helaas tikte ik met mijn neus in de tomatensaus. Alles in mij moest zich inhouden om het schoon te maken. Ik probeerde het te negeren door meteen de confrontatie aan te gaan met de spaghetti. Heel voorzichtig nam ik een hapje in de hoop niet vies te worden. Ik dacht slim te zijn door het uiteinde van een sliert te pakken en deze rustig naar binnen te zuigen. Ik was alleen vergeten hoe zo’n sliert, als je het even niet voorzichtig doet, alle kanten op beweegt en zo nog wel eens in je gezicht beland. Uiteraard was dat wat mij gebeurde. Net toen ik dacht goed bezig te zijn voelde ik hoe de sliert mijn wang raakte. Het liefst had ik mijn gezicht in de waterbak geduwd in de hoop dat ik het zo schoon kon maken. Het idee dat het water zo vies zou worden weerhield mij er van. Daar werd ik namelijk ook niet blij van. Ik bleef voorzichtig eten, terwijl ik voelde hoe mijn gezicht steeds viezer werd en daarbij de rillingen over mijn lijf liepen. Ik duwde het weg naar de achtergrond. Ergens ver weg in de krochten van mijn hoofd, zodat ik mij kon focussen op het eten en het gehoorzamen. Daar ging het om. De rest, hoe ik mij erbij voelde, dat was niet van belang. Ik at tot de bak leeg was en ik meteen weer besefte hoe vies ik mij voelde. Vervolgens dronk ik het water uit de andere bak, al had ik niet het idee dat dat mijn gezicht veel schoner maakte. De saus en viezigheid was inmiddels al te veel gekoekt aan mijn gezicht. Ik zag wel wat stukjes drijven in het water, wat verder drinken moeilijk maakte, maar ik wist en voelde aan mijn gezicht dat dat lang niet alles was.

Opeens hoorde ik weer geklop. Het idee om nu weer mijn blinddoek om te moeten doen vond ik verschrikkelijk. Beseffende dat daarmee de binnenkant van de blinddoek vies zou worden. Toch deed ik het, omdat ik niet anders kon. Ik knielde weer neer en wachtte tot hij de deur open deed. Ik hoorde hem iets zwaars neerzetten, waarvan ik niet wist wat het was. Tot hij uit het niets mijn blinddoek aftrok. Voor mij stond een grote emmer gevuld met water en nog voor ik het besefte voelde ik hoe hij in mijn gezicht er in duwde. Ik schrok, omdat het zo onverwacht gebeurde. Normaal kan ik redelijk goed mijn adem in houden. Nu zorgde de schrik ervoor dat ik in paniek raakte, waardoor ik al snel worstelde om los te komen en adem te mogen halen. Uiteraard kon ik het niet winnen en voor mijn gevoel duurde het veel te lang voordat hij mijn hoofd weer aan mijn haar naar boven trok. In werkelijkheid kan het echter nooit meer dan 10 seconden zijn geweest. Ik proestte en hapte naar adem, angstig voor de volgende keer.

“Je hebt goed gegeten. Dat verdiend een schoon gezicht,” hoorde ik hem zeggen, waarna hij opnieuw mijn hoofd in het water duwde.
Dit keer ging hij met zijn andere hand over mijn gezicht, terwijl hij mij onder water hield. Weer trok hij mijn hoofd uit het water, waarna hij vlug mijn gezicht bekeek en hem meteen weer onder duwde. Ik had zo graag even een diepe teug ademen gehaald, maar daar gaf hij mij niet eens de kans toe. Ik voelde me nog steeds benauwd, toen ik alweer onderging. Ook nu poetste hij met zijn andere hand mijn gezicht, terwijl ik mijn best deed rustig te blijven en het gelaten te ondergaan. Steeds weer herhaalde hij deze handeling, terwijl ik elke kans bleef grijpen om naar adem te happen, totdat hij tevreden was en mijn gezicht weer schoon.

Meteen nadat hij klaar was deed hij, tot mijn opluchting, een andere schone blinddoek over mijn ogen. Terwijl ik voelde hoe de dikke druppels water van mijn haar over mijn lichaam gleden, hoorde ik hoe hij de emmer pakte en weer vertrok.

De opsluiting deel 5: Gebruikt 2

Advertisements

2 thoughts on “De opsluiting deel 4: Etenstijd

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s