De Opsluiting deel 6: Vrij?

Triggerwarning: Deze serie kan ervaren worden als vrij heftig en valt niet onder lichte erotiek of soft-sm. Dus lezen op eigen risico.

De opsluiting deel 5: Gebruikt 2

Het klinkt misschien gek en het is waarschijnlijk moeilijk voor te stellen, maar de stilte en de tijdloosheid wende. Naarmate het langer geleden was dat mijn Meester had aangeklopt werd mijn geest kalmer. Dat kwam niet, omdat ik niet wilde dat er meer zou gebeuren, dat was aan hem, maar doordat de rust mij rustig maakte. Er was geen afleiding, dus kon ik niks anders dan het accepteren en mij er aan overgeven. Van te voren had ik verwacht dat ik in deze momenten veel zou gaan malen en nadenken over alles wat er gebeurde en wat Meester met mij deed. Ook dat gebeurde echter niet. Ook daarin was ik kalm en, hoe heftig ook, had ik volledige acceptatie gevonden. Er was geen twijfel meer. Dit was mijn keuze, dit was mijn plek en dit was wat en wie ik wilde zijn. In de stilte las ik de boeken die hij had neergelegd zonder afgeleid te worden door mijn eigen onrust. Ik las ze, leerde er van en zweefde daarbij weg op mijn eigen gedachten.

Ik was mij er echter van bewust dat deze rust niet eeuwig zou duren. Dat het moment dat hij zou aankloppen weer zou komen. Toch kwam dat moment nog onverwacht. De harde dreunen op de deur die mij wegtrokken uit de gedachten waarin ik was verzonken. Snel deed ik de blinddoek om en ging in nadu zitten, waarna ik hem kenbaar maakte dat ik klaar was. Ik hoorde hoe hij de deur open maakte. Ik hoorde zijn voetstappen weerklinken in de ruimte, terwijl hij naar mij toe liep. Ik verlangde naar zijn hand die mij aanraakte en zijn mond die mij zou kussen, maar hij deed geen van beiden. Hij negeerde me compleet, toen hij de ketting los maakte van mijn enkel. Ik vroeg mij af of het klaar was. Of de 24 uur er al op zaten. Al snel trok hij mij echter uit die gedachte toen hij mij bij mijn haar greep. Ik kreeg amper de kans om te gaan staan, terwijl hij mij achter zich aan trok. Ik was bang ergens tegenaan te lopen of te struikelen, want hij leek totaal niet bezig met waar ik liep. We gingen de deur door van de ruimte die de afgelopen uren mijn cel was geweest. We gingen de gang door, de woonkamer in. Daar hielt hij stil en nog voordat ik op adem was gekomen sloeg hij mij in mijn gezicht. En nog een keer en nog een keer. Ik voelde al snel de tranen over mijn wangen rollen, terwijl ik geen idee meer had hoe vaak hij mij sloeg. Hij gooide me op de grond, waar ik tot mijn verbazing zacht viel. Hij had dit gepland, natuurlijk had hij dit gepland. Ik kreeg echter geen kans er verder over na te denken.

Ik voelde meteen daarna hoe hij mijn lichaam begon te schoppen. Hij schopte me tegen mijn kont, waarna ik geblinddoekt en jankend voor hem uit door de kamer kroop. Hij schopte hard en bij elke trap verplaatste ik weer een stuk. Hij stuurde me. Een harde schop tegen mijn rechter bil en ik ging naar links. Een schop tegen mijn linker bil en ik ging naar rechts. Huilend en jammerend kroop ik zo door de kamer voor hem uit terwijl hij mij verder leek te negeren. Hij zij niks en schopte alleen. Steeds harder, terwijl ik voelde hoe mijn lichaam steeds beurser werd. Ik wist niet meer hoe ik het had en liet het gebeuren. Ik voelde hoe hij zijn voet op mijn rug zette en mij zo naar de grond duwde. Daarna kwamen er meer schoppen, tegen mijn benen, mijn kont, mijn kut. Ik huilde, maar was niet in staat om geluid te maken. Ik kon niet anders dan het, zijn schoppen, hem, gewoon over mij heen te laten komen.

Er was een kort moment van rust, van geen pijn. Even dacht ik dat hij klaar was, maar dat gevoel verdween al vrijwel meteen toen ik voelde hoe de singletail hard op mijn rug neer kwam. Waar ik eerst stil was, krijste ik het nu uit. Van schrik, van pijn, van ellende. De slagen bleven komen en ik jankte en schreeuwde. Ik wilde wegdraaien, weg kruipen, terwijl ik tegelijkertijd gehoorzaam wilde blijven liggen. Ik wilde hem trots maken, laten merken dat ik dit kon ondergaan, maar het ging niet. Steeds weer bewoog ik, al was het zinloos, want steeds weer wist de zweep mij te vinden. Nog voor de pijn van de ene slag was weggetrokken, kwam de volgende alweer neer. De pijn werd een waas van pijn en mijn schreeuwen werden één schreeuw. Een schreeuw die langzaam zachter werd, terwijl de pijn mij steeds meer overnam en de zweep bleef neerkomen. Mijn bewegingen werden rustiger, met elke slag die neer kwam. Ik heb geen idee meer hoeveel het er waren. Honderden? Duizenden? Ik had geen idee hoeveel tijd er verstreek. Er was geen tijd meer, enkel pijn. Langzaam werd ik rustiger en zakte weg in de waas van verschrikkelijke pijn. Net als eerder die dag in de leegte van mijn opsluiten vond ik, ook nu, de acceptatie en de rust in mijn lot en mijn plek. Deze pijn onderging ik voor hem, was mijn geschenk aan hem en zijn geschenk aan mij.

Zo zweefde ik weg op de slagen en hoewel ik het voelde toen hij stopte, drong het niet werkelijk tot mij door. De striemen brandden na op mijn lijf en ik genoot van dat gevoel, terwijl ik zweefde in mijn bubbel en mijn tranen langzaam opdroogden. Ik hoorde hoe hij op een stoel ging zitten bij mij in de buurt en daarna zijn voeten op mijn rug zette. Ik voelde hoe hij mij zo verder naar de grond leek te duwen, zelfs al was dat niet mogelijk. Ik genoot van het gewicht op mijn rug dat mij extra deed voelen dat ik op mijn plek was, onder hem, van hem. Waarna hij zijn voeten rustig op mijn rug neerlegde en ik verder zweefde.

…word vervolgd…

Advertisements