Eigenlijk ben ik gewoon de baas!

Laatst las ik het weer in een advertentie van een Dominant, dat eigenlijk de onderdanige de controle en de uiteindelijke macht heeft in het spel. De onderdanige bepaald namelijk de grenzen en de onderdanige kan het spel altijd stoppen. Een goede Dominant hoort daar altijd naar te luisteren en dus heeft de onderdanige de macht. Die bepaald het speelveld en de D schikt zich daarin.

Toen ik nog een jong en onervaren subje was, vond ik het idee dat ik eigenlijk de macht had en niet de D een heel mooi concept. Het gaf mij een fijn en veilig gevoel. Daardoor kon ik loslaten en mij overgeven aan de situatie.

Naar mate mijn ervaring groeide en bovenal de slavin in mij de boventoon begon te voeren, begon er ook een weerstand in mij te ontstaan tegen die uitspraak. Ik wil namelijk niet de baas zijn. Ik wil niet de macht en de controle hebben. Dat klopt gewoon niet met mijn gevoel. Al die dingen horen bij de D en niet bij mij. Ondanks mijn gevoelsmatige weerstand kon en kan ik ook echter niet ontkennen dat ook ik deels de controle heb. Ik heb namelijk nog grenzen, waarvan ik verwacht dat een D zich daar aan houdt. Ook heb ik bepaalde dingen nodig in een relatie en een D/s en ik verwacht, zoals ik laatst al schreef, dat de D daar ook rekening mee houdt.

En toch knaagt er nog steeds iets aan die uitspraak dat de onderdanige de controle en de macht heeft. Wat er knaagt is echter niet mijn weerstand tegen het hebben van macht, maar het gevoel dat er iets mist. Dat er iets belangrijks wordt vergeten. Ja, ik heb grenzen en ja over het algemeen kan ik een spel stoppen, maar geven die zaken mij meer macht en controle dan de D? Heeft een Dominant niet net zo goed grenzen en zijn die niet net zo belangrijk? Uiteraard kun je zeggen dat een D zijn eigen grenzen kan bewaken, omdat hij het spel bepaald, maar ook dan kan een s daar over heen gaan. Stel, spelen met een andere D is een grens en de s doet het toch. Of gewoon bratten is een grens en de s doet het toch? Is het dan niet net zo erg dat de grenzen van de D worden overschreden? En zelfs als het grenzen zijn, waarin die zelf kan bepalen iets niet te doen is die grens dan minder belangrijk? Is het minder belangrijk, omdat een D altijd kan bepalen een spel te stoppen en een s niet?

Ik geloof niet dat de grenzen van de één belangrijker zijn dan van de ander en dus geloof ik niet dat de onderdanige de uiteindelijke macht heeft. Beiden hebben de macht, beiden hebben de controle. Het is de D die leid binnen hun beider grenzen en de s die daarbinnen volgt, waarbij ze beiden mogen vertrouwen dat de ander hun grenzen respecteert.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s