De opsluiting deel 4: Etenstijd

Triggerwarning: Deze serie kan ervaren worden als vrij heftig en valt niet onder lichte erotiek of soft-sm. Dus lezen op eigen risico.

De opsluiting deel 3: Gebruikt

Nadat de man was vertrokken was ik huilend weggedoezeld in mijn eigen bubbel. Ergens tussen half zwevend, licht slapen en toch ook wakker. Al besef ik dat deze omschrijving voor jou als lezer vast heel vaag klinkt. Het geklop op de deur leek van ver te komen. Het duurde dan ook even tot het tot mij doordrong. Ik wilde graag snel gehoorzamen, maar mijn lichaam was nog aan het bijkomen, waardoor ik nog niet heel snel was. Het geklop werd steeds luider en het was duidelijk dat mijn Meester ongeduldig werd. Met een verdwaasd hoofd pakte ik de blinddoek en deed die om, om daarna weer gehoorzaam in nadu te gaan zitten. Ik riep dat ik klaar was en wachtte af.

Ik hoorde de deur open gaan, maar hij zei niks toen hij binnen kwam. Ik probeerde te luisteren naar de geluiden die hij maakte, om zo te kunnen achterhalen wat hij aan het doen was. Misschien zou ik dan weten wat er ging gebeuren. Ik hoorde het gerinkel van metaal. Niet zwaar, zoals van de ketting waar ik aan vast zat, maar lichter. Het klonk als de voederbakken die hij had neergezet. Ik hoorde het geluid van vocht dat op metaal werd gegoten en ik vermoedde dat hij één van de twee vulde met water. Daarna hoorde ik harder gerinkel, alsof er iets zwaarders op metaal neer kwam. Dat werd weer gevolgd door een doffer geluid. Dat moest dan eten zijn vermoedde ik en terwijl ik mij dat bedacht besefte ik dat ik honger had. Ik had geen idee hoe laat het was en hoe laat ik voor het laatst had gegeten. Ik had gedacht dat het pas het einde van de middag was, maar nu begon ik het idee te krijgen dat het al later was. Het begin van de avond misschien of toch nog later? Ik wist dat hierover nadenken geen zin had, maar toch kwamen deze vragen automatisch in mij op.

Het was zijn stem, die mij uit mijn gedachten haalde.
“Eten,” bromde hij, “met je mond en niet met je handen, zoals een braaf teefje betaamd. Je eet de bak helemaal leeg en je maakt je gezicht niet schoon”
Meteen daarna hoorde ik de deur open gaan en weer dicht slaan. Hij liet mij achter met deze opdracht, waarvan hij wist dat ik het verschrikkelijk zou vinden. Dat was niet eens, omdat ik het moeilijk vind als een dier behandeld te worden, want dat was niet zo. Het was, omdat ik het verschrikkelijk vind om vies te worden. Het gevoel van eten dat plakt op mijn gezicht, vooral als het vet is. Brrrrr. Ik kluif om die reden niet eens kippenpoten. Maar ondanks dat ik het moeilijk vond om te doen, wist ik dat ik zou gehoorzamen. Ik zou mijn blinddoek af doen en op mijn handen en knieën gaan zitten en uit die bak eten, zoals hij wenste.

Toen ik de blinddoek had afgedaan, en mijn ogen weer aan het licht gewend waren, liep ik naar de voederbakken. In de eerste zat inderdaad water, dat was in elk geval een opluchting. In de tweede zat iets waar ik veel minder van blij van werd. Het was Spaghetti bolognese, met aan de zijkant nog wat komkommersalade. Ik voelde mij al vies toen ik er aan dacht dat ik daar een hap van zou moeten nemen. Toch was dat wat ik deed. Ik ging op handen en knieën zitten en nam voorzichtig een hap van de komkommer. Die voelde nog veilig, maar helaas tikte ik met mijn neus in de tomatensaus. Alles in mij moest zich inhouden om het schoon te maken. Ik probeerde het te negeren door meteen de confrontatie aan te gaan met de spaghetti. Heel voorzichtig nam ik een hapje in de hoop niet vies te worden. Ik dacht slim te zijn door het uiteinde van een sliert te pakken en deze rustig naar binnen te zuigen. Ik was alleen vergeten hoe zo’n sliert, als je het even niet voorzichtig doet, alle kanten op beweegt en zo nog wel eens in je gezicht beland. Uiteraard was dat wat mij gebeurde. Net toen ik dacht goed bezig te zijn voelde ik hoe de sliert mijn wang raakte. Het liefst had ik mijn gezicht in de waterbak geduwd in de hoop dat ik het zo schoon kon maken. Het idee dat het water zo vies zou worden weerhield mij er van. Daar werd ik namelijk ook niet blij van. Ik bleef voorzichtig eten, terwijl ik voelde hoe mijn gezicht steeds viezer werd en daarbij de rillingen over mijn lijf liepen. Ik duwde het weg naar de achtergrond. Ergens ver weg in de krochten van mijn hoofd, zodat ik mij kon focussen op het eten en het gehoorzamen. Daar ging het om. De rest, hoe ik mij erbij voelde, dat was niet van belang. Ik at tot de bak leeg was en ik meteen weer besefte hoe vies ik mij voelde. Vervolgens dronk ik het water uit de andere bak, al had ik niet het idee dat dat mijn gezicht veel schoner maakte. De saus en viezigheid was inmiddels al te veel gekoekt aan mijn gezicht. Ik zag wel wat stukjes drijven in het water, wat verder drinken moeilijk maakte, maar ik wist en voelde aan mijn gezicht dat dat lang niet alles was.

Opeens hoorde ik weer geklop. Het idee om nu weer mijn blinddoek om te moeten doen vond ik verschrikkelijk. Beseffende dat daarmee de binnenkant van de blinddoek vies zou worden. Toch deed ik het, omdat ik niet anders kon. Ik knielde weer neer en wachtte tot hij de deur open deed. Ik hoorde hem iets zwaars neerzetten, waarvan ik niet wist wat het was. Tot hij uit het niets mijn blinddoek aftrok. Voor mij stond een grote emmer gevuld met water en nog voor ik het besefte voelde ik hoe hij in mijn gezicht er in duwde. Ik schrok, omdat het zo onverwacht gebeurde. Normaal kan ik redelijk goed mijn adem in houden. Nu zorgde de schrik ervoor dat ik in paniek raakte, waardoor ik al snel worstelde om los te komen en adem te mogen halen. Uiteraard kon ik het niet winnen en voor mijn gevoel duurde het veel te lang voordat hij mijn hoofd weer aan mijn haar naar boven trok. In werkelijkheid kan het echter nooit meer dan 10 seconden zijn geweest. Ik proestte en hapte naar adem, angstig voor de volgende keer.

“Je hebt goed gegeten. Dat verdiend een schoon gezicht,” hoorde ik hem zeggen, waarna hij opnieuw mijn hoofd in het water duwde.
Dit keer ging hij met zijn andere hand over mijn gezicht, terwijl hij mij onder water hield. Weer trok hij mijn hoofd uit het water, waarna hij vlug mijn gezicht bekeek en hem meteen weer onder duwde. Ik had zo graag even een diepe teug ademen gehaald, maar daar gaf hij mij niet eens de kans toe. Ik voelde me nog steeds benauwd, toen ik alweer onderging. Ook nu poetste hij met zijn andere hand mijn gezicht, terwijl ik mijn best deed rustig te blijven en het gelaten te ondergaan. Steeds weer herhaalde hij deze handeling, terwijl ik elke kans bleef grijpen om naar adem te happen, totdat hij tevreden was en mijn gezicht weer schoon.

Meteen nadat hij klaar was deed hij, tot mijn opluchting, een andere schone blinddoek over mijn ogen. Terwijl ik voelde hoe de dikke druppels water van mijn haar over mijn lichaam gleden, hoorde ik hoe hij de emmer pakte en weer vertrok.

Advertisements

Mijn vrijheid

Met een glimlach op de bank
(Na)genietend van fijne dingen
In mijn leven

Uitkijkend en verlangend
Dromend over zoveel meer
Dat gaat komen

Ik kan het soms zo missen
Om echt bij iemand te horen
en van te zijn

Maar voelend dat mijn vrijheid
Soms ook best wel erg fijn
En lekker is!

De opsluiting deel 3: Gebruikt

Triggerwarning: Deze serie kan ervaren worden als vrij heftig en valt niet onder lichte erotiek of soft-sm. Dus lezen op eigen risico.

De opsluiting deel 2: Stilte

Ik weet niet hoe lang het duurde voordat ik de rust vond. Rust en acceptatie, omdat ik niks anders kon dan hier zitten en wachten op wat er misschien komen zou gaan. Ik was één van de boeken gaan lezen en was diep geconcentreerd aan het lezen over tafeletiquette toen er opeens op de deur werd geklopt. Het duurde zelfs even voordat het geluid mijn wereld en mijn hoofd binnendrong. Ik legde het boek weg en deed de blinddoek om die klaar lag. Ik knielde neer in nadu. Mijn benen uit elkaar, open en toegankelijk, en mijn hoofd nederig gebogen.
“Ja, Meester,” riep ik, in een geluid dat veel zachter uit mijn mond kwam dan ik verwachtte.
Hij had mij echter gehoord en ik hoorde hoe hij de deur open deed.

Ik was nog aan het luisteren naar het geluid van de deur en voelde het briesje dat daarmee mijn cel in kwam, toen hij uit het niets mij bij mijn keel pakte. Ik voelde hoe hij de bloedtoevoer naar mijn hoofd beperkte en hoe ik daardoor licht werd. Mijn zenuwen tintelden en sprongen op scherp, waardoor elke aanraking intenser werd. Hij greep me vervolgens bij mijn haar en trok me omver zodat ik op mijn rug op het matras kwam te liggen. Hard en ruw drong hij vervolgens mijn kut binnen, die ondanks, of misschien dankzij, zijn harde aanrakingen al zeiknat was geworden. Met zijn hand op mijn mond smoorde hij mijn kreten, terwijl hij mij nam… gebruikte voor zijn genot. Ik voelde hoe er zachtjes tranen uit mijn ogen onder de blinddoek vandaan rolde. Ik wist dat hij ze zag en dat hij ze negeerde. Dit was ik. Hier was ik voor. Hier wilde ik voor zijn. Een stuk vlees voor zijn genot, zeker nu. Deze 24 uur.

Opeens stopte hij en stond op, terwijl hij mij commandeerde te blijven liggen en de blinddoek niet af te doen. Ik hoorde hoe de deur dicht viel en vroeg me af wat er ging komen. Wat hij met mij ging doen. Ik weet niet hoe lang ik daar lag toen de deur weer open ging en ik voetstappen naar mij toe hoorde komen. Ik voelde handen op mijn lichaam, handen die niet zijn handen bleken. Vreemde handen die mij betasten, die mij aanraakten. Een vreemde pik die zich bij mij naar binnen drong. Hij draaide me om, zodat ik op handen en knieën kwam te zitten en hij zo diep in mij kon stootten. Ik hoorde hem kreunen, terwijl hij mijn armen pakte om nog dieper te kunnen komen. Ik voelde me gebruikt, door zo door een vreemde geneukt te worden. Ook nu voelde ik tranen, maar ik wilde ze niet laten merken. Mijn Meester wilde dat ik dit onderging, dus mocht de man niet merken dat ik het moeilijk vond. Hij moest genieten van mijn lichaam, zonder dat ik hem daarvan afleidde. Ik hoorde hoe hij steeds harder kreunde en met elke kreun harder stootte tot hij stil bleef zitten. Waarna hij mijn armen nog harder naar achteren trok en ik hoorde en voelde hoe hij in mij klaar kwam. Nog even bleef hij zo met zijn pik in mij, waarna hij hem langzaam uit mij haalde. Ik hoorde hem opstaan en naar de deur lopen, terwijl ik bleef zitten zoals hij mij had achter gelaten.

Mijn Meester deed de deur weer open en ik wist dat hij mij, zo gebruikt, kon zien zitten. Hoe moeilijk ik het ook had, ik probeerde een mooie houding aan te nemen, voor hem. Mijn rug hol, mijn kont naar achteren en mijn hoofd iets naar beneden. Ik wilde dat hij trots op mij zou zijn, al wist ik niet eens of hij naar mij keek.
“Dat is dan 2 euro,” hoorde ik hem zeggen.
Even vergat ik te ademen en ik had het idee dat mijn hart van schrik een paar slagen over sloeg. Deze woorden, zijn woorden, voelden en klonken zo vernederend. Ik wist niet wat ik moeilijker vond, het feit dat hij mij had verhuurd of het bedrag dat hij noemde. 2 Euro om mij te laten neuken door een vreemde man, meer was ik niet waard. Ik slikte om te voorkomen dat ik moest huilen. Dat wilde ik niet. Niet hier, niet nu, niet op dit moment. Niet terwijl hij en de man, mij zouden kunnen zien. Hoe vernederd ik mij nu ook voelde.

Ik bleef zo zitten, op mijn handen en knieën, toen hij de deur dicht deed. Hij had niet gezegd dat ik de blinddoek af mocht doen, dus durfde ik niet te bewegen. Tot mijn opluchting duurde het echter niet lang tot ik de deur weer hoorde opengaan.
“Dat was je eerste klant vandaag.”
Zijn woorden dreunden bij mij naar binnen als mokerslagen. Er zouden er dus meer volgen. Er zou meer komen. Het zou hier dus niet bij blijven vandaag.
“Je kunt je blinddoek hierna af doen,” ging hij verder.
Waarna hij de deur achter zich dicht gooide en mij weer alleen achter liet.

Ik ging zitten en voelde hoe de ketting daarbij tegen mijn been tikte. Rustig deed ik de blinddoek af en ik nam de tijd om mijn ogen weer te laten wennen aan het felle tl-licht. Dat was het moment dat de tranen die eerder meermaals over mijn wangen biggelden veranderden in een huilbui. Het waren geen tranen van verdriet, maar wel van pijn en lijden. Tranen die fijn, maar ook moeilijk waren. Net als alles dat mijn Meester deze 24 uur met mij deed.

Sletje

Ik zit op mijn handen en kniën, met mijn hoofd half in het matras. Ik voel hem bij mij binnen dringen. Mij neuken. Terwijl ik weet, terwijl ik hoor, dat andere mensen, mannen zich rond ons verzamelen. Ze kijken, ze trekken zich af, ze genieten.
“Wil jij ook?” Hoor ik hem zeggen tegen een man die ik niet ken en niet eens van gezicht heb gezien. Ik voel hoe hij uit mij gaat en de man zijn plaats inneemt. Hij neukt me en ik laat me gebruiken. Ik voel hem in mij stoten. Voor mijn gevoel niet eens heel lang, maar hij lijkt er van te genieten. Misschien geniet hij wel te veel, waardoor het veel te snel ging.
Ik voel de volgende. Een paar stoten, waarna hij zich terug trekt. Ik voel zijn pik tegen mijn kut slaan en vraag me af wat hij aan het doen is. Of dat misschien zijn kink is. Maar waarschijnlijk was dit voor hem niet de setting om te presteren.
Ik voel er nog één en daarna nog één en later op de avond nog een paar mannen. Weer andere mannen. Zeven vreemde mannen die mij mogen neuken. Mogen gebruiken. Ik vind het boeiend te merken hoe elke man weer anders voelt. Niet alleen hun pikken, maar ook hoe ze neuken. Hoe de één snel te keer gaat en de ander zijn best doet zo lang mogelijk te genieten. Hoe de één probeert zo diep mogelijk te stoten en een ander juist zachter is.
Ze gebruiken mij en toch, voel ik mij niet gebruikt, zoals dat normaal voelt. Het is niet vernederend. Het is niet moeilijk. Ik besef dat het anders is dan ik had verwacht, al wist ik niet was ik moest verwachten. Ik merk dat ik het eigenlijk vooral heel geil vind. Daar zo te zitten en gewoon geneukt te worden door al die mannen die mij deze avond willen.
“Sletje,” hoor ik hem zeggen, bij het gedag zeggen en ik glimlach. Ik kan niet anders dan het beamen. Ik ben een sletje en ik vind het heerlijk.

De opsluiting deel 2: Stilte

Triggerwarning: Deze serie kan ervaren worden als vrij heftig en valt niet onder lichte erotiek of soft-sm. Dus lezen op eigen risico.

De opsluiting deel 1: Het begin

Wat verwacht je als je er over nadenkt om 24 uur te worden opgesloten zonder daglicht en wetenschap van tijd? Om daar te zitten als dier, als ding, minder dan een mens? Om er enkel uitgehaald te worden voor zijn plezier of genot? Lijkt het je eng of spannend, misschien zelfs geil? Word je nat als je er over fantaseert? Al die dingen golden in de afgelopen maanden in elk geval voor mij. Nooit had ik mij bedacht hoe deze eerste uren werkelijk zouden voelen. Althans, als het al uren waren die verstreken.

Nadat hij de deur achter zich dicht had geslagen voelde ik mij vooral erg verloren en alleen. Al wist ik dat hij niet meer dan een paar meter van mij verwijderd was. Hij had geen gedag gezegd toen hij de deur dicht gooide. Geen afscheid genomen. Hij had me gewoon aan de kant gegooid in dit hok. Als een ding dat hij even niet nodig had. Zelfs bij binnenkomst had hij me geen knuffel, kus of warmte gegeven. Dingen die zo normaal voor mij waren, dat ik ze juist nu heel erg miste. De warmte aan het begin hielp me altijd, om al het heftige aan te kunnen dat hij voor mij bedacht. Nu moest ik het zonder doen. Nu zou ik zonder dat voor hem moeten lijden en voelen wat het werkelijk voor mij betekend om slavin te zijn.

Nu werd ik mij ook pas bewust van de zenuwen die, al vanaf het moment dat hij mij aan haren omhoog had getrokken, door mijn lijf gierden. Alsof pas nu ze konden zakken, ik de rust had om te voelen dat ze er al die tijd waren geweest. Ik had het warm en koud tegelijk door de spanning. Ik voelde hoe mijn hart nog in mijn keel klopte, door de adrenaline van de momenten er voor. Ik voelde echter dat dat niet het enige was dat klopte. Ook mijn clit liet weten wat de spanning van het moment met haar had gedaan, maar ik wist dat ik zonder toestemming haar niet mocht geven waar ze naar verlangde.

Ik besloot een rondje te lopen langs de muren en de kamer te bestuderen. In de hoop dat ik en mijn lichaam, weer rustig zouden worden. Ik hoorde de ketting rinkelen met elke stap die ik zette. Een geluid dat, gek genoeg, een kalmerend effect op mij had.
Stap…
Rinkel…
Stap…
Rinkel…
Er was niets meer te zien dan ik al had gezien. De kamer was kaal en leeg. Hij had er niet meer neergezet dan hij vond dat ik nodig had.

Terwijl ik een stukje brood uit de voerbak pakte vroeg ik me af hoeveel tijd er al verstreken was sinds hij mij had opgesloten.
Waren het 5 minuten?
Misschien al 10?
En hoeveel tijd was er daarvoor verstreken, sinds ik binnen kwam?
Ik had nu al geen idee hoe laat het kon zijn. Misschien half twee, misschien zelfs als twee uur, maar als je mij zou zeggen dat ik pas een kwartier binnen was, dan had ik je ook geloofd.
Zou ik de tijd kunnen meten door te tellen?
Terwijl ik dat bedacht wist ik echter dat het zinloos was. Het was onmogelijk om hier zelf te kunnen achterhalen hoe lang ik hier zat of hoe laat het was.
Misschien zou ik het kunnen ontdekken door geluiden van buiten?
Door een stem of juist het gebrek aan stemmen?
Ik legde mijn oor tegen de deur, maar er was niks te horen. Tussen hier en de woonkamer zaten twee deuren, het geluid droeg niet zo ver. Ook de ramen zouden geen antwoord kunnen geven, want van buiten lieten ook die geen geluid binnen.

Ik plofte neer op het matras en vroeg me af hoe lang hij mij hier zou laten. Misschien zou hij de komende 24 uur niet meer terugkomen. Ik verwachtte het niet, waarschijnlijk zou hij heel graag gebruik van mij maken in deze situatie, maar het zou zomaar kunnen. Ik vroeg mij af hoe ik dat zou vinden.
Zou ik gek worden van de stilte?
Van de verveling?
Of van de honger, omdat ik het eten al op had?
Ik dacht al die dingen, terwijl ik de rest van de bak leeg at. Ik had honger gekregen, omdat ik niet had geluncht en de spanning mijn buik had doen rommelen. Toch had ik meteen spijt dat ik al het eten al op had, omdat ik geen idee had of en wanneer ik weer zou krijgen.

Daarna bladerde ik wat door de boeken die op het tafeltje lagen, al miste ik nog de rust om ze te kunnen lezen. Ik wilde van alles, maar kon niks. Pas toen besefte ik hoe het echt voelt om zo opgesloten te zitten. Hoe het is om zonder afleiding te wachten op iets, waarvan je niet weet wat en wanneer er iets komen gaat. Als de spanning is gaan liggen en je beseft dat je amper iets te doen hebt, dan is het eigenlijk vooral heel erg saai.

De opsluiting deel 3: Gebruikt

Het vlammetje

Er brand een vlammetje in mij
Klein, maar hongerig naar meer

Zachtjes danst ze op het hout
Langzaam springt ze over

Voer me, zegt ze steeds opnieuw
Met elke knisper knettering

Geef me hout en laat me leven
Zingt haar vurig stemmetje

Laat me groeien en ontbranden
Tot het vuur dat ik kan zijn

De opsluiting deel 1: Het begin

Triggerwarning: Deze serie kan ervaren worden als vrij heftig en valt niet onder lichte erotiek of soft-sm. Dus lezen op eigen risico.

We hadden het er al vaak over gehad. Ik weet niet eens meer of het begon als mijn fantasie of zijn fantasie, maar feit was dat er een zaadje was gepland bij mij. Een zaadje van nieuwsgierigheid en verlangen dat langaam was uitgegroeid tot een grote boom. Ik voelde de wortels langer worden elke keer als hij het even liet vallen. Ik voelde hoe de takken en bladeren groter werden elke keer als ik er aan dacht. Ik wist dat de fantasie werkelijkheid zou worden, dat had hij mij al een paar maanden geleden gezegd. Ik wist alleen niet hoe en wanneer, al waren er wel verschillende opties door mijn hoofd gegaan.

Deze zaterdag melde ik mij zoals afgesproken om exact 13.00 uur bij zijn huis. Hij deed de deur open en liet mij binnen, waarna ik voor hem neer knielde en zacht zijn voeten kuste. Ik voelde hoe hij naar mij keek, terwijl ik zo zat. Ik wachtte rustig tot hij mij zou zeggen dat ik kon opstaan of één van de andere opdrachten gaf die nu misschien door zijn hoofd gingen. Het was dit moment, dat ik even afgeleid was, dat hij me opeens aan mijn haren omhoog trok. Ik schrok, maar wist gelukkig mijn balans te bewaren.
“Telefoon,” hoorde ik hem commanderen.
Ik gaf hem meteen mijn telefoon, terwijl ik nog te verrast was om te beseffen dat vandaag de dag was.
“Uitkleden,” commandeerde hij vervolgens.
Snel trok ik mijn jurk uit, waaronder ik alleen kousen en hakken droeg. Ook die mocht ik echter niet aanhouden. Terwijl ik snel mijn schoenen los maakte, wist ik wat er te gebeuren stond. Vandaag zou de boom die uit het zaadje was gegroeid omgehakt worden en zou de fantasie werkelijkheid worden.

Aan mijn haren trok hij mij mee naar de bijkeuken die zelfs bij daglicht pikdonker was. Toen hij de felle tl-lamp aan deed gingen mijn ogen eerst naar de ramen, die hij voor deze gelegenheid had geblindeerd. Mijn ogen gingen verder door de kleine ruimte, die niet groter dan twee bij drie was. Tegen de lange kant lag een matras, waarna mijn ogen op de ring aan het voeteneind vielen. Hij had hem in de muur vast gemaakt. Ik keek verder naar de ketting die er aan vast zat en eindigde bij een metalen enkelboei, waar hij mij vervolgens aan vastketende. Verder bevond zich naast het matras een klein tafeltje met daarop een aantal boeken. Boeken waarvan hij het waarschijnlijk nuttig vond dat ik ze zou lezen tijdens mijn opsluiting. Ik zag een boek over etiquette, eentje voor butlers en één waarvan ik op de zijkant het woord maasage zag staan. Ook lag er een schriftje en een pen, mocht ik iets willen schrijven. In de andere hoek van de kamer stond een oude verfemmer met daarnaast een rol grijs en hard wc-papier. Ik slikte even toen ik mij besefte dat ik daarop de komende 24 uur mijn behoefte zou moeten doen. Als laatste zag ik naast de deur twee bakjes staan. Of beter gezegd twee voerbakken. De linker was gevuld met water in de rechter zag ik een paar stukjes appel en wat brood liggen. Ik had geen idee of dat alles was dat ik zou krijgen en terwijl ik hem vragend aankeek wist ik dat hij dat ook niet zou vertellen.

Terwijl mijn ogen zo door de kleine ruimte gingen, begon mij langzaam te dagen dat het echt was. Dat dit echt was. Dat het zou gebeuren. Op het tafeltje legde hij nog een blinddoek neer. Ik kende deze. Hij bedekt mijn halve gezicht en het zou onmogelijk zijn om er iets door te zien, zelfs niet of het buiten licht of donker was.
“Als ik drie keer klop, dan doe jij die blinddoek om, waarna jij mij zult laten weten dat je dat hebt gedaan. Pas daarna zal ik de deur openen.”
Ik knikte, terwijl mijn hoofd nog probeerde te bevatten wat er te gebeuren stond.
“Dit betekent,” ging hij verder, “dat jij mij de komende 24 uur niet zult zien. Dat je geen daglicht zult zien en dat je niet zult weten hoe laat het is. Je zult elk besef van tijd kwijt raken. Kies je hiervoor?”

Ik liet zijn vraag langzaam bij mij indalen terwijl ik het antwoord eigenlijk al wist. Zelfs als ik hier niet over had gefantaseerd. Zelfs als dat zaadje nooit was gepland. Zelfs dan had ik niks anders gekund dan hem gehoorzamen.
“Ja Meester,” antwoordde ik zacht, waarna hij, zonder mij nog verder aan te kijken, de deur achter zich dicht trok.

 

De opsluiting deel 2: Stilte