Dankbaarheid

Ik sta voor je, met mijn rug tegen de muur gedrukt. Jouw hand op mijn keel, terwijl onze blikken elkaar gevangen houden. Ik voel hoe je zachtjes begint te knijpen. Het liefst wil ik mijn ogen dicht doen en compleet op gaan in het gevoel, maar ik doe het niet. Ik blijf je aankijken, terwijl ik voel hoe mijn hoofd begint te suizen door het bloed dat moeite heeft zijn weg te vinden. Mijn zenuwen tintelen en ik voel hoe mijn kut begint te druppelen van geilheid. Je laat mijn keel los, terwijl je met je andere hand mijn haar pakt en mij in één keer naar de grond trekt. Ik heb moeite met het bewaren van mijn evenwicht door de plotselinge beweging, maar het lukt me om niet te vallen. Ik voel complete rust, terwijl ik daar aan je voeten zit. Ik voel hoe jouw voet op mijn lichaam, mij verder naar de grond drukt. Dieper lager, tot ik niet verder kan. Daarna jouw voet op mijn hoofd en ik voel waar ik ben. Van wie ik ben. Langzaam til je hem weer op en zet hem op de grond voor me. Ik zie jouw zwarte leren schoen, die mij net nog naar beneden drukte. Voorzichtig til ik mijn hoofd op en ik kus hem. Vol dankbaarheid kus ik jouw schoen, jouw voet, jou.

Advertisements

Zomaar

Hij heeft me aan de ketting gelegd. Gewoon zomaar, omdat hij dat wilde. Ik geniet van het gewicht aan mijn enkel en het geluid dat hij bij elke beweging maakt. Ik voel en hoor hem als ik loop. Ik voel hem als ik even ga verzitten en het koude metaal tegen mijn lichaam tikt.

Hij heeft de collar om mijn nek gedaan. Gewoon zomaar, omdat hij dat wilde. Ik vind het altijd heerlijk als er iets om mijn nek zit, maar deze collar, zijn collar, heb ik het liefst. Ik hou van het gevoel om hem te mogen dragen. Van wat het met me doet. Hoe het onze band en onze liefde benadrukt en ik nog sterker voel dat ik van hem ben.

Ik zit aan zijn voeten. Gewoon zomaar, omdat hij dat wilde. Er is geen plek waar ik liever ben dan hier. Dit is waar ik hoor. Met een hand hou ik zijn been vast, terwijl ik mijn hoofd er tegen aan leg. Ik geniet als ik voel hoe hij met zijn hand door mijn haar kriebelt.

Samen kijken we tv. Niet zomaar, maar omdat ik dat wilde. Of eigenlijk, omdat we dat op deze dag altijd doen. Gewoon heerlijk samen genieten van de nieuwste aflevering van Lucifer.

“Waar verlang je naar?” vraagt hij, net als Lucifer in de serie.
“Hier naar,” antwoord ik met een glimlach. Aan de ketting, met zijn collar om mijn nek, aan zijn voeten. Mij helemaal van hem voelen.

Het gerinkel van de ketting

Ik ben nog half in slaap, als ik in de verte het heerlijke gerinkel van een ketting hoor. Ik voel hoe het verlangen zich van mij meester maakt en ik stel me voor hoe het koude metaal op mijn lichaam voelt. Hoe de ketting om mijn lichaam wordt vast gemaakt en ik mee word genomen. Ik hoor hem rinkelen bij elke stap die ik zet, terwijl ik me afvraag wat er komen gaat. Misschien word ik wel gewoon ergens aan de ketting gelegd om te wachten of zo mijn dag door te brengen. Misschien word ik wel als een assepoester aan het werk gezet. Het zou ook kunnen dat ik word vast geketend aan het bed om te gebruiken, terwijl ik zelf nog half slaap. Of ik word met de ketting vast gemaakt aan het plafond, waarna ik pijnlijk word wakkergemarteld. Terwijl ik de ketting hoor rinkelen bij elke slag.

Mijn gedachten, mijn dromen gaan langs alle heerlijke opties, terwijl ik verder doezel. Tot langzaam het besef tot mij doordringt dat ik op een bed lig en niet op een matras op de grond. Op een logeerbed, bij vanilla vrienden en dat de ketting die ik net zo heerlijk hoorde rinkelen, niet voor mij bedoeld is. Het is de ketting van de hond. De hond die net waarschijnlijk nog in zijn heerlijke bench lag en nu uitgelaten zal worden.

Een winters verhaaltje

Al weken keek ze uit naar deze ochtend. Sinds de winter was begonnen hield ze trouw elke dag het weerbericht in de gaten, met smart wachtend op het moment dat het eindelijk zo ver zou zijn. Een week geleden had de weerman het er voor het eerst over gehad. Sneeuw, er was sneeuw in aantocht. Elke dag keek ze gespannen naar de lucht die, tot haar teleurstelling, steeds weer helder en blauw was, maar gister was het dan zo ver. Rond een uur of één begonnen zachtjes de eerste sneeuwvlokjes te vallen. Eerst nog rustig en zacht,maar ’s avonds had er een flinke sneeuwstorm gewoed. Vol zenuwen en spanning was ze gaan slapen, hopende dat alles er de volgende nog mooi bij zou liggen. Ze had geluk gehad. Toen ze wakker werd lag er een prachtig dik wit pak sneeuw onder een helder blauwe hemel van waaruit een heerlijk winterzonnetje scheen. Snel had ze haar warme laarzen en haar dikke lange winterjas aangetrokken, waarna ze naar buiten was gegaan. Opweg naar het bos. Ze wist precies waar ze wezen moest. En nu stond ze daar, bij een klein verscholen open plek, in de maagdelijke witte sneeuw. Snel trok ze haar jas uit en meteen daarna ook haar warme laarzen. Ze rilde van de kou, maar de lach verdween niet van haar gezicht. Hier stond ze dan, in de sneeuw, klaar om haar wens uit te laten komen…

…Naakt een sneeuw engel maken.

Een kort moment

Je voelt hoe de koude wind langs je gezicht waait, terwijl je, je ogen sluit. Het lijkt alsof een hand je nek pakt, waarna een stem je opdraagt te knielen. Je wilt gehoorzamen. Je wilt niets liever dan hier en nu toegeven aan je verlangen om door je knieën te zakken. Om daar buiten op de koude stenen te knielen. Het kost je moeite om jezelf tegen te houden, maar toch blijf je staan. Je hoort een fluitje en als je, je ogen weer opent besef je dat je in je eentje op dit koude perron staat te wachten. Voor een kort moment had je, je laten meeslepen door je fantasie.