Nee, ik wil niet door jou gebruikt worden!

Uit een mailconversatie die ik  met een volslagen onbekende had bleek, dat omdat ik niet zo expliciet op mijn fetlifeprofiel heb staan dat ik iets niet wil, ik dat uiteraard wel wil. Zelfs als er op mijn profiel duidelijk staat wat ik wel wil… als jullie mij nog kunnen volgen.

Dus om al deze heren, en eventuele dames, van dienst te zijn een lijst met alles wat ik niet wil van een volslagen onbekende. Deze lijst is onder voorbehoud en ik behoud het recht om deze lijst ten alle tijden, dus ook achteraf, aan te passen.

  • Mails van volslagen onbekende met enkel een voorstel, zonder dat deze persoon zichzelf voorstelt.

En wat ik nog meer allemaal niet wil…

  • Een trio met jou en je vriendin, dat ik ze doe, betekent niet dat ik ze met iedereen wil.
  • Seks met je vriendin/sub, zodat jij rukkend toe kunt kijken
  • Seks met je Meester of met hem spelen
  • Iemands tweede sub zijn, ook niet als kado voor je D
  • Gebruikt worden door jou
  • Geneukt worden…
  • Gemarteld worden… ook geen interesse in
  • Vernederd worden… nog minder
  • Gepijnigd worden… ook niet
  • Gevingerd worden…
  • Gefist worden…
  • Je pijpen… en dat ook al niet
  • Deepthroaten
  • Rimmen… volgens mij begin je me nu wel lastig te vinden
  • Vingeren… of zeer complex
  • Je kind krijgen
  • Of een andere soa
  • Je slaan
  • Je vernederen
  • Over je heen plassen… wat ben ik moeilijk hè?
  • Je huis stofzuigen… ik wil zo weinig voor je doen
  • Je overhemden strijken, ik strijk die van mijzelf al niet
  • Voor je koken
  • Of anderzins je huishouden doen
  • Je kattenbak schoonmaken
  • En ook niet je hond uit laten
  • Door je opgevoed worden, dat hebben mijn ouders prima gedaan
  • Door je opgeleid worden, ik ben net omgeschoold
  • Ongevraagd betast of aangeraakt worden
  • Dus vingeren hoef je helemaal niet te proberen, dat ik me op een feestje gedraag als een slet, maakt me nog niet jouw slet
  • Mijn hoofd kaalscheren, al staat hij bij mijn curious about
  • De dingen op mijn fetishlist, zonder dat er expliciet op mijn profiel staat dat ik er voor open sta met een onbekende
  • Überhaupt alles waarvan niet op mijn profiel staat dat ik er voor open sta met een onbekende
  • dat en ongevraagde vriendschapsverzoeken

DISCLAIMER: Dat ik je wel ken, betekent alleen dat je meer kans maakt, niet dat ik dit met jou wel allemaal wil. Voordat sommigen hier opeens denken dat ik hun overhemden wel wil strijken 😉

Advertisements

De verrassing

Ze had al weken voorpret voor deze dag, maar nu het eenmaal zover was wist ze niet wie er zenuwachtiger was. Zij, of hij? Terwijl zij toch wist wat er ging gebeuren. Hem had ze in eerste instantie alleen verteld dat hij een verrassing zou krijgen en pas een paar dagen geleden dat het te maken had met hun seksuele ontdekkingstocht. Meer had ze hem niet willen vertellen, terwijl hij toch heel erg zijn best had gedaan om het haar te ontfutselen. Op zijn vraag of hij nog iets speciaals moest aantrekken, had ze alleen geantwoord, “iets waarin je kont goed uit komt.”

De plannen voor deze dag ontstonden een paar weken geleden. Toen had ze afgesproken om wat te gaan drinken met Lia die ze tot dat moment enkel kende van een internetforum. Daar bleken ze heel erg te klikken en ook nog eens dezelfde seksuele interesse te hebben. Al was het verschil dat Lia veel meer ervaring had dan zij. Die middag hebben ze uren gepraat over van alles en nog wat. Over hun werk, hobby’s, kinderen en haar partner. Terwijl ze het over hem hadden ontstond het plan, dat ze deze middag ten uitvoer zouden brengen.

Nu ze zaten te wachten en de zenuwen ronddraaiden in haar maag begon ze te twijfelen. Was dit wel een goed idee? Zou hij het wel waarderen? Had ze hem niet beter van te voren kunnen inlichten? Ze probeerde niet aan hem te laten merken dat ze gespannen was, maar de manier waarop hij even haar hand pakte deed haar beseffen dat hij het doorhad. Natuurlijk had hij het door. Net zoals hij ook zijn spanning probeerde te verbergen, maar ook zij wel beter wist.

Ze wist dan ook niet wie er opgeluchter was toen om exact 13.00 uur eindelijk de bel ging. Ze gebaarde hem te blijven zitten terwijl ze opstond en naar de gang liep om de deur open te doen. Ze wist dat hij vanaf de bank geen zicht op hen had, waardoor hij nog iets langer in spanning zou moeten blijven. Lachend deed ze de deur open, waarna Lia binnen stapte en haar een warme knuffel gaf. Ze zag er prachtig uit, net als de eerste keer dat ze elkaar ontmoetten. Haar lange blonde haar viel golvend over haar schouders. Daaronder droeg ze een outfit die niet meteen verraadde waar ze voor kwam. Geen leer en hoge laarzen, maar een elegante bordeaux rode wikkeljurk met daaronder een paar simpele pumps. Pas later zou ze ontdekken dat de rolkoffer en tekenkoker die Lia bij zich had een hint hadden kunnen zijn. Althans voor de mensen die weten wat daar ook in vervoerd word.
“Ben je zenuwachtig Marjon?” vroeg ze.
Ze knikte lachend.
“Is hij zenuwachtig?” vervolgde Lia..
Daarop kon Marjon een grijns niet onderdrukken.

Toen ze samen met Lia de woonkamer binnen liep keek ze meteen naar Pieter en probeerde zijn reactie te pijlen. Ze zag verbazing, maar ook nieuwsgierigheid in zijn blik, terwijl hij Lia van top tot teen bekeek. Het was duidelijk dat hij haar een mooie vrouw vond, maar dat was voor haar geen verrassing. Op het gebied van vrouwen hadden ze dezelfde smaak. Pieter stond op om zichzelf voor te stellen en Lia gedag te zeggen. Ze zag aan hem dat hij zijn zenuwen niet wilde laten merken toen hij haar nonchalant een hand gaf en zich voorstelde. Lia lachte vriendelijk, terwijl ze hem aannam. Ze bleef Pieter aankijken, terwijl ze zijn hand iets langer vast hield dan normaal was. Iets wat hij fijn leek te vinden, maar hem ook duidelijk ongemakkelijk maakte.

Terwijl ze Pieter en Lia kennis liet maken terwijl ze koffie dronken, haalde ze zelf alvast de eettafel leeg. Ze had hier bewust tot dit moment mee gewacht en zag dat Pieter naar haar keek en zich waarschijnlijk afvroeg wat ze aan het doen was. Dat antwoord kreeg hij toen de koffie op was en Lia het woord nam.
“Pieter ik wil dat jij mijn koker en koffer open maakt en alles wat je daar tegen komt op tafel uitstalt. Je mag het vasthouden, er naar kijken, maar geen vragen stellen.”
Verbaasd keek hij Lia even aan waarna hij besloot te doen wat ze hem had gezegd. Hij begon wel een vermoeden te krijgen over de inhoud van de middag en wat er tevoorschijn zou komen, maar helemaal zeker wist hij het niet. Zijn gevoel werd echter meteen bevestigd toen hij de tekenkoker openmaakte.

Als eerste haalde hij daar een paar stokken uit in verschillende diktes en materialen. Later zou hij ontdekken dat dit bamboe, rotan en fibercanes waren. Hij hield ze even vast, zwaaide er mee en schrok er van hoe hard de dunne zwiepte. Hij vroeg zich af hoe dat zou voelen. Hij haalde er ook een paardrijzweepje uit, dat hij herkende van de rijspullen van zijn dochter. Als laatste pakte hij een zweep van een ongeveer een meter. Deze was stijf aan het handvat, maar werd al snel daarna soepeler en eindigde met een stukje leer. Dat was een singletail zou hij al snel leren. Deze vond hij het fascinerendst en liet hij meerdere keren door zijn handen gaan, terwijl hij het vlechtwerk bekeek en aan het leer voelde.

Marjon keek vanaf de bank naar hoe hij alle spullen bekeek Het liefst wilde ze erbij komen en ook alles bekijken dat Lia had meegenomen, maar ze wist dat dat niet de bedoeling was. Vandaag zou ze alleen toeschouwer zijn .

Ze keek hoe Pieter de rolkoffer openmaakte en die begon leeg te halen. Er zaten een paar zwepen met meerdere strengen in, die floggers heetten, en ook één gemaakt van paardenhaar. Deze haalde hij gefascineerd door zijn handen. Ook vond hij een paar padles. Dit waren plankjes van verschillende materialen. Er was een houten, eentje met punten en ook één die was bekleed met leer, waarvan de ene kant hard en de andere zacht was. Er zat een zakje met diverse soorten klemmen in, die hij bedenkelijk bekeek. Een paar leken verdacht veel op de lijmklemmen die in de schuur lagen. Dat bleek niet het enige product in de koffer waarvan hij zeker wist dat het met een ander doel was uitgevonden, dan waarvoor Lia ze gebruikte. Zo zaten er ook een liniaal, een pollepel, een borstel en een uienkam in. Vooral bij die laatste vroeg hij zich wat Lia daarmee deed… en of hij dat wilde weten.

Nadat hij alles op de eettafel had uitgestald keek hij vragend naar de twee vrouwen op de bank.
“Ik wil dat je vijf voorwerpen uitzoekt en aan mij geeft,” droeg Lia hem vriendelijk, maar streng, op.
Vertwijfeld keek hij naar de vele voorwerpen op de tafel. Welke zou hij kiezen? En wat zou het betekenen als hij iets koos?

Marjon keek nieuwsgierig naar zijn gedraal voor de tafel. Ze merkte dat ze genoot van dit spel en de macht die Lia daarin had. Waarvan ze merkte dat zij hem eigenlijk wilde hebben. Zij wilde hem opdrachten geven en controleren. Zij wilde hem vasthouden en pijn doen. Een gedachte die haar verraste en tegelijkertijd niet helemaal verbaasde.

Als eerste pakte hij de dubbelzijdige paddel en gaf die aan Lia. Daarna volgde een flogger met veel dikke strengen. Vertwijfeld keek hij even naar de uienkam, maar gaf ook die. Vervolgens pakte hij de singletail en als laatste besloot hij haar de dunne rotan cane te overhandigen.
“Die doen we als laatste,” hoorde hij haar zeggen, “die kan heftig zijn.”
Dit deed zijn vermoeden bevestigen dat hij de voorwerpen zou gaan voelen, waarna hij zich meteen af vroeg of hij wel de juiste keuze had gemaakt.

“Goed,” zei Lia. “Ik ga deze vijf voorwerpen op jou gebruiken, maar alleen als jij mij daar toestemming voor geeft. Dus stem jij hiermee in?”
De vraag verraste hem een beetje, hij was er eigenlijk vanuit gegaan dat tenzij hij tegen zou stribbelen of meteen al nee had gezegd, het gewoon zou gebeuren.
“Ja, ik stem daarmee in,” hoorde hii zichzelf zeggen, terwijl hij zich tegelijkertijd afvroeg waar hij ja tegen had gezegd.
Misschien zou hij het wel helemaal niks vinden of de pijn gewoon ronduit vervelend. Fantaseren over pijn was één ding, maar zich vrijwillig pijn laten doen was toch een heel ander verhaal. Misschien vond hij het in werkelijkheid wel verschrikkelijk.
“Consent is voor mij heel belangrijk,” ging Lia verder. “Ik wil dan ook dat je weet dat je die altijd kunt intrekken. Daarnaast werk ik met stopwoorden die je kunt gebruiken als je het moeilijk hebt. Als jij rood zegt stop ik meteen met alles. Bij oranje nemen we even een pauze en wil ik van je weten wat er is, zodat ik mij daarop kan aanpassen. Als ik vraag welke kleur het is en het is allemaal goed kun je groen zeggen. Begrepen?”
Pieter knikte om duidelijk te maken dat hij haar had begrepen.
“Mooi, dan mag je je nu uitkleden,” vervolgde Lia.
Marjon had moeite om haar lach te onderdrukken bij die mededeling. Nu kwam het moment waar ze zich het meeste op had verheugd.

Ze genoot van het uitzicht toen Pieter zich uitkleedde. Zijn mooie lichaam en die heerlijke strakke kont. Het was Lia die haar weer terugbracht naar het moment toen ze hem opdroeg met zijn handen tegen de muur te gaan staan. Als eerste pakte ze de flogger en begon daarmee rustig op zijn rug te slaan. Erg veel pijn deed het niet en Pieter vroeg zich af of ze harder zou gaan slaan. Dat liet echter niet lang op zich wachten. Langzaam voerde Lia het tempo en de kracht van de slagen op zijn rug op. Het waren doffe slagen, terwijl tegelijkertijd de uiteinden van de zweep iets sneden. Langzaam begon het pijn te doen, maar op een manier die niet vervelend was. Het was zelfs lekker. Toen de slagen nog harder werden, merkte hij echter dat de pijn groter werd dan het genot en kon hij af een toe een kreun of een kreet niet onderdrukken. Maar zelfs nu bemerkte hij bij zichzelf het verlangen naar meer, gevolgd door een kleine teleurstelling toen ze vervolgens stopte.

Daarna volgde de paddle. Eerst de zachte kant, die echter veel minder pijn deed dat het geluid dat hij maakte deed geloven. Het brandde iets, maar dat was het dan ook wel. Al snel draaide Lia de paddle om en voelde hij de andere kant. Deze maakte net zoveel herrie, maar deed meer pijn. Een vervelende brandende pijn, waarvan hij tot de conclusie kwam dat hij het niet lekker vond. Dat wilde hij echter niet toegeven en dus onderging hij ook deze slagen die Lia ritmisch liet neer komen en langzaam opbouwde. Af en toe gaf hij een kreun en beet bij op zijn lip, maar verder zei hij niks.
“Welke kleur is het?” hoorde hij Lia vragen.
Nu werd hij gedwongen er over na te denken wat hij er van vond. Alleen ondergaan bleek opeens niet voldoende. Hij besefte dat ook al vond hij het een vervelende pijn, dat het een pijn was die hij aan kon. Hierdoor kwam hij tot de conclusie dat hij niks anders kon dan groen zeggen, waarna Lia weer verder ging met hem onderhanden nemen.

Terwijl hij zo stond vroeg hij zich af hoe het zou zijn als Marjon hem zo zou slaan. Voor Lia voelde hij niks. Zou deze pijn fijner zijn als hij door zijn geliefde werd toegebracht?
Het was alsof ze zijn gedachten had kunnen lezen toen Lia Marjon bij zich riep.
“Wil jij hem slaan? Vroeg ze.
Marjon was verrast door de vraag, want dat was niet wat ze afgesproken hadden. Ze merkte echter dat het idee haar kriebels gaf. Ja, ze wilde hem slaan. Ze wilde haar geliefde slaan. Ze wilde hem pijn doen. Ze nam de paddle van Lia over en begon Pieter er mee onder handen te nemen. Ze merkte dat ze ervan genoot als hij bewoog na een slag. Als hij even kreunde van de pijn. En ze zag aan hem dat hij ook genoot. Zelfs als hij het haar niet had willen laten merken, dan had zijn lichaam hem verraden. Aan zijn stijve zag ze dat hij het lekker vond, terwijl hij zelf tot de conclusie kwam dat zelfs als Marjon hem sloeg de pijn van die paddle nog steeds niet fijn was. Hij vroeg zich af hoe het kon dat zijn lichaam er dan toch zo op reageerde. Was het haar aanraking? Hun interactie? De hele setting? Of toch iets in de pijn dat dit met hem deed? Misschien wel een combinatie van al die dingen, maar vooral genoot hij van het spel dat zij met hem speelde.

Daarna pakte Lia de uienkam, waarmee ze met de punten over zijn rug ging. Hij was verrast door hoe het voelde. Het deed niet pijn, maar het voelde juist lekker. Zeker op zijn billen en rug die nog nagloeide van de slagen daarvoor. Het gevoel zat ergens tussen kriebelen, kietelen en krassen in. Het ene moment was het meer het één, het andere meer het ander. Hij sloot zijn ogen en genoot even van de heerlijke sensaties die zij hem gaf. Zo’n ding moesten ze ook zeker hebben voor op de slaapkamer bedacht hij zich.

Helaas duurde het genot niet lang en pakte Lia al snel daarna de singletail. Marjon keek naar de mooie gevlochten zweep die ze in haar handen het had. Ze had verteld dat dat ding heel naar kon zijn, maar dat ze er ook heel zacht mee kon slaan. Ze begon dan ook rustig om Pieter aan deze pijn te laten wennen. Het was een scherpe snijdende pijn, die de plek waar hij neer kwam verwarmde en daar nog even nabrande. De eerste slagen waren nog goed te doen, maar met elke slag die harder werd had hij meer moeite om rustig te blijven te staan. Maar ook al was de pijn heftiger dan die van het slagmateriaal ervoor, hij bleek ook veel fijner te zijn. Vooral dat moment tussen twee slagen, wanneer hij voelde hoe de vorige nabrande was heerlijk.
“Laat de muur los en leg je handen in je nek,” droeg Lia hem opeens op.
“Marjon wil jij voor hem gaan staan en hem aankijken?”vroeg Lia haar.

Pieter ging staan zoals Lia hem gezegd had en Marjon ging met haar rug naar de muur voor hem staan. Ze keek in zijn ogen, terwijl ze elke slag op hem zag neer komen. Op zijn rug en zijn billen. Ze zag zijn gezicht af en toe van pijn vertrekken en merkte dat ze daar van genoot. Ze vond het heerlijk om te zien hoe hij bewoog als de zweep neerkwam, maar toch steeds weer ging staan zoals haar gezegd was. Hoe hij daarbij steeds weer haar blik vond en haar liefdevol in haar ogen keek. Dit was van hun samen, dit was hun moment. Zijn pijn en hun genot. Ze bleven elkaar aankijken, ook toen Lia de singletail aan de kant legde. Marjon kuste hem zachtjes, waarna ze naar Lia ging die haar had gewenkt.

Ze gaf Marjon de cane in de handen, terwijl ze uitleg gaf hoe ze die moest gebruiken. Niet op zijn rug, maar alleen op zijn kont en eventueel op de achterkant van zijn boven benen. Ze adviseerde haar om er rustig mee te beginnen, omdat de cane erg zwiept en daardoor best naar neer kon komen. Marjon nam al het advies ter harte, terwijl ze achter haar geliefde ging staan. Ze begon zachtjes, maar omdat hij niks liet merken ging ze al snel wat harder slaan. Bij zijn eerste kreet van pijn kon ze een lach niet onderdrukken. Dit was leuk, heel erg leuk zelfs. Ze begon steeds meer met de cane te spelen om te ontdekken hoe hij er op reageerde. Ze gaf harde slagen met tussenpozen die hem duidelijk pijn deden. Daarna ging ze over op snelle korte tikjes met het uiteinde. Daarvan leek hij eerder te kreunen van genot. Ze vond het heerlijk om te zien hoe hij bewoog onder haar slagen. Om zo met hem te spelen. Tegelijkertijd kreeg ze ook heel erg de behoefte om hem vast te houden en te kussen. Ze besloot dat dan ook te doen. Dit was haar spel. Zij bepaalde, ook als dat betekende dat ze iets heel anders wilde dan hem slaan. Ze liep om hem heen en ging voor hem staan. Ze kuste hem kort, terwijl ze tegelijkertijd hard in zijn tepels kneep. Zijn gezicht vertrok van pijn, waarna ze hem hartstochtelijk nog een keer kuste en haar armen sloeg om zijn lichaam sloeg. Wat hield ze toch ontzettend veel van deze mooie, bijzondere, sterke man in haar armen.

Ze wist niet hoe lang ze zo hadden gestaan, maar toen ze elkaar los lieten had Lia haar spullen al opgeruimd. Behalve de cane die Marjon nog steeds vast hield.
“Hou die maar,” lachte Lia, “daar gaan jullie vast nog veel plezier van beleven.”
Marjon kon de grijn op haar gezicht niet onderdrukken. Dat wist ze wel zeker.
“Ik denk dat ik jullie maar alleen laat, maar als er iets is dan weten jullie me te vinden,” lachte Lia.

Nog voor Marjon en Pieter haar gedag hadden kunnen zeggen was ze al vertrokken, iets dat ze beiden op dit moment niet heel erg vonden. Nu was het Pieter die haar kuste en daarbij haar kleren uit begon te trekken. Zelden hadden ze zo naar elkaar verlangt als in dit moment. Ze wilde hem en ze wilde hem nu en hij was niet van plan haar daar op te laten wachten….

De grond

Ik mis de grond
De grond onder mijn voeten
Ik voel hem als ik loop
Ik voel hem als ik sta

Ik mis de grond
De grond waarop ik thuis ben
Die altijd zo dichtbij is
Maar nu ook zo ver weg

Ik mis de grond
De grond waar ik op zat
Die zo lang geleden is
Maar altijd in mijn hart

Topping als een bottom, het eerste feestje

De paar keer dat ik tot nu toe heb getopt was bij mij thuis. Een middenetage in een bestaande woning met alleen een houtenvloer tussen mij en de onderburen. Jullie snappen dat dat wel wat beperkingen met zich meebrengt. Subben kan ik er mede om die reden al niet, maar als Top vind ik het ook lastig. Hij mag niet te veel herrie maken, want je weet niet wat de buren zullen denken, maar ook het slagmateriaal mag niet al te veel herrie maken. Ik weet namelijk niet hoe geloofwaardig het is als ik beweer dat ik matten aan het kloppen ben… midden in de woonkamer :-p

Ik laat me tijdens het spelen niet compleet leiden door het feit dat ik in een gehorig huis woon, maar helemaal los gaan durf ik ook niet. Toen we dan ook ontdekte dat we naar een aantal dezelfde feestjes gingen, was uiteraard al snel het plan geboren om daar dan ook eens te spelen. In mijn enthousiasme was ik daar uiteraard helemaal voor in. Ik was wel benieuwd hoe ver ik durfde te gaan als ik me niet beperkt voelde door mijn eigen woonkamer. Hoe hard kan en durf ik dan te slaan? Hoe naar durf ik dan te zijn? Hoe moeilijk kan ik het hem dan maken? Wat zou er uit komen als ik in alle vrijheid durfde te spelen? En stiekem hoopte ik dat we er ook nog wat mensen mee zouden kunnen shockeren die dit misschien niet van mij verwachtte :-p Al had ik er al eerder over geschreven en vertelde ik er heel over aan anderen. Dus was het tegen de tijd dat het feestje er aan kwam, eerder de vraag of we er überhaupt nog mensen mee zouden kunnen verrassen.

Ik genoot ontzettend van de voorpret, maar naarmate het feestje naderde begon ik het toch ook wel behoorlijk spannend en zelfs een beetje eng te vinden. Het zou pas de vierde keer zijn dat ik Topte en pas de eerste keer dat ik het met publiek zou doen. Als sub ben ik dat wel gewend en dan vind ik het heerlijk. Dan kan ik me prima loslaten, boeit het me niet wat anderen denken en geniet ik ook gewoon van de aandacht als mensen kijken. Dit was echter hele andere koek. Een koek die ik zelf nog moest bakken en waarvan anderen misschien zouden zeggen dat het geen goede koek was. Misschien omdat er te veel suiker in zou zitten of omdat het deeg niet goed gekneed zou zijn. Ik weet uiteraard ook wel dat de meeste bezoekers van feestjes ontzettend respectvol zijn en nooit hardop commentaar zouden geven, maar ja ze zouden het misschien wel denken. Of met goed bedoelde adviezen komen, dat ik die zweep helemaal verkeerd hanteerde. Het gebruiken van een zweep, terwijl meer ervaren mensen keken, dat vond ik dus eigenlijk nog het engst. Het onzekere meisje van vroeger kwam naar boven, maar ik was absoluut niet van plan mij door haar te laten leiden. Al hielp het daarbij wel dat ik wist dat mijn slachtoffer me wel zou helpen me op mijn gemak te voelen, als we gingen spelen.

Ik wilde bij het feestje heel graag mijn nieuwe roze stepin aan doen, ik wist alleen nog niet helemaal hoe ik wilde combineren. Gelukkig viel dat kwartje toen de informtie in de mail kwam, waarin over de kleding werd gezegd “the freakier the better”. Het idee dat ik zou gaan Toppen vond ik al aardig freaky, maar ik liet mij voor het thema vooral inspireren door mijn slachtoffer. Roze is volgens hem eng, of eigenlijk vooral mijn roze speelgoed, maar ik besloot dat ik die enge kleur tot essentieel onderdeel van mijn outfit zou maken. Ik moest daarom een roze pruik hebben en stiekem wilde ik eigenlijk al veel langer een keer een pruik kopen, maar nu had ik ook echt een outfit waar hij bij paste. Ik vond de meest geweldige roze pruik en besloot daar nog een paar roze duivelshoorntjes aan toe te voegen. Roze eng? Dan kon hij het krijgen ook 😉

Mijn outfit was een succes en het feestje was gezellig met veel oude bekenden. Ik merkte dat ik mij er op mijn gemak voelde en ik begon ook echt zin te krijgen om te spelen. Om hem daar pijn te doen. Ik was dan ook zelf, een beetje tot mijn eigen verbazing, degene die het initiatief er toe nam. De spullen werden gepakt en ik gaf aan welk speelgoed ik uit zijn tas wilde hebben. De flogger en geweldige zweep, die ik ook echt zelf moet hebben gewoon, grin. Ik had geen behoefte om toestellen te gebruiken, ik vond het fijner als hij gewoon kon staan. Dus zocht ik een plekje met voldoende licht, waarbij we niet de speelruimte van anderen beperkte. Terwijl hij zich uitkleedde, bekeek ik waar ik mee wilde beginnen en ik merkte dat ik het in de praktijk nog wel spannend vond, maar niet meer zo eng. Het feest en de mensen voelden goed. Hier kon ik het. Durfde ik het, zeker met hem.

Een paar mensen keken, maar die leken het vooral leuk te vinden. De rest was vooral aan het kletsen en leek niet bezig met wat ik aan het doen was. Met wat wij aan het doen waren. In het begin moest ik er even inkomen, maar dat had vooral met de slagtechniek te maken en niet met de omgeving. Daarnaast zat mijn onhandigheid me ook even in de weg, eerst zaten mijn hoorntjes in de weg bij het zwepen, om daarna met mijn armband in mijn pruik te blijven haken :-p Toen ik echter de slag te pakken had, kwam ik steeds meer in mijn spel. Ik liet de omgeving los, ik zag ze soms, maar vergat ze ook weer.

Net zoals anders genoot ik van zijn geluiden, al vond ik het nu lastiger om het te horen door de muziek. Ik genoot van het pijn doen en de connectie. Ik had echt zoveel lol in wat ik aan het doen was. Meerdere malen trappelde ik serieus van blijdschap op mijn hakken, als ik merkte dat ik hem goed had geraakt. Maar ook hem vasthouden, dicht tegen me aan, terwijl ik hard sloeg. Weten dat je gaat afbouwen, maar dat je het de ander echt nog even moeilijk wilt maken. Echt, wat was dit ontzettend leuk en ik word er meteen weer ontzettend blij van als ik er aan denk 🙂 Ja, het was echt een geweldig leuke avond. Al blijft het toch ook nog wel een beetje wennen om zo naar buiten te treden als Top.

Topping als een bottom, deel 2

Wat begon als een grapje, begint nu toch ook wel een serieuze ontdekkingsreis te worden. Wie ben ik als Top? Wie ben ik als sadist? En wat the fuck komt er allemaal uit mijn hoofd?

Nieuwe gedachtes en fantasiën komen opeens in mijn hoofd. Het begon gewoon met nadenken over wat ik de volgende keer met hem zou kunnen doen. Nadenken werd fantaseren en wegdromen bij sadistische gedachtes. Ik word er niet geil van, zoals bij mijn onderdanige of masochistische fantasiën, maar ze doen wel iets met me. Toch moet ik wennen aan die fantasiën, zo nieuw als ze zijn. Ja, ze zijn leuk en het is leuk om op sadistische plannetjes te broeden, maar er is ook een kant in mij die zich er een beetje ongemakkelijk bij voelt. Dit is niet hoe ik mijzelf kende. Dit is niet hoe ik mijzelf zag. Dit past niet binnen het plaatje dat ik altijd van mijzelf had als dienstbare en masochistische slavin. Ik wist natuurlijk altijd wel dat het er in zat, maar nu het er uit komt, moet ik daar toch ook wel heel erg aan wennen.

Langzaam begin ik de slag te pakken te krijgen. Letterlijk en figuurlijk 😉 Bij de derde keer spelen, ging het al veel natuurlijker dan de eerste keer. Ik wist beter waar ik zin in had, en dat was alles wat spontaan in mij opkwam. Ik voelde me minder onzeker en twijvelig in de dingen die ik deed. Sterker nog, ik begon me meer zelfverzekerd te voelen in mijn rol als Top. Het was niet meer alleen maar leuk en gezellig en gewoon een beetje klieren. Voor het eerst voelde ik de kick van het toppen. De kick van het hebben van de macht en de controle en te kunnen doen wat ik wil. Gewoon, omdat ik er zin in heb. Niet dat ik opeens Dominant ben geworden, ik voel me al mega ongemakkelijk bij het idee. Daarbij als de bottom aangeeft iets niet te willen of het niet meer leuk te vinden stop ik meteen. We moeten er beiden lol aa beleven, maar daar binnen kan ik alles doen wat spontaan in mij opkomt. Hem martelen, zoals ik daar op dat moment zin in heb. En ik begin te ontdekken dat ik dat stiekem toch best wel lekker vind.

Ik plaag, ik pest, ik maak het hem moeilijk en ik geniet van de geluiden van pijn. Ik kijk naar hem en zijn lichaam en ik reageer daarop met mijn sadisme. Ik speel met verwachtingen en probeer dan vervolgens net wat anders te doen. Ik luister naar wat hij zegt en gebruik dat tegen hem. Als ik merk dat hij iets irritant vind, dan doe ik het juist. Ik geniet van zijn reactie, het besef dat hij net zelf een kuil heeft gegraven, waar ik hem vervolgens keihard ingooi. Eigenlijk zou je dus kunnen zeggen dat ik als Top alles doe wat ik als onderdanige echt verschrikkelijk irritant vind… En dat klopt ook wel :-p

Ik geloof er niet in dat je als Top zelf moet hebben ervaren hoe iets voelt of is, het is namelijk toch altijd voor iedereen anders. De vraag is ook hoeveel je ervan leert als je het zelf niet in je hebt. Als ik echter voor mijzelf mag spreken, blijkt mijn ervaring als onderdanige wel verdomde handig. Uiteraard is het nuttig, omdat ik na ruim 6,5 jaar toch best veel kennis heb opgedaan over diverse slagwerktuigen en technieken. Gewoon door ze te voelen en te luisteren naar de dominanten die ze gebruikten en daarbij soms ook uitleg gaven aan anderen. Met dank aan meerdere creatieve Dominanten en sadisten, weet ik hoe je veel dingen op diverse en vervelende manieren kunt gebruiken. Maar bovenal weet ik precies wat ik als onderdanige verschrikkelijk vervelend en irritant vind. Ik weet wat de nare plekjes zijn. Uiteraard zijn die dingen niet bij iedereen hetzelfde, maar het geeft wel een heel handig startpunt om uit te vinden wat de ander vervelend vind. En tot nu toe heb ik op dat gebied al best wat overeenkomsten ontdekt, grin. Al probeer ik uiteraard ook genoeg andere dingen uit, al is het alleen maar omdat een het lichaam van een man bepaalde mogelijkheden bezit die het mijne niet heeft 😉

Dus wat ik eigenlijk wil zeggen, hobbyToppen is GAAF! En volgens mij schuilt er stiekem toch best wel een kutsadist in mij :-p

Dankbaarheid

Ik sta voor je, met mijn rug tegen de muur gedrukt. Jouw hand op mijn keel, terwijl onze blikken elkaar gevangen houden. Ik voel hoe je zachtjes begint te knijpen. Het liefst wil ik mijn ogen dicht doen en compleet op gaan in het gevoel, maar ik doe het niet. Ik blijf je aankijken, terwijl ik voel hoe mijn hoofd begint te suizen door het bloed dat moeite heeft zijn weg te vinden. Mijn zenuwen tintelen en ik voel hoe mijn kut begint te druppelen van geilheid. Je laat mijn keel los, terwijl je met je andere hand mijn haar pakt en mij in één keer naar de grond trekt. Ik heb moeite met het bewaren van mijn evenwicht door de plotselinge beweging, maar het lukt me om niet te vallen. Ik voel complete rust, terwijl ik daar aan je voeten zit. Ik voel hoe jouw voet op mijn lichaam, mij verder naar de grond drukt. Dieper lager, tot ik niet verder kan. Daarna jouw voet op mijn hoofd en ik voel waar ik ben. Van wie ik ben. Langzaam til je hem weer op en zet hem op de grond voor me. Ik zie jouw zwarte leren schoen, die mij net nog naar beneden drukte. Voorzichtig til ik mijn hoofd op en ik kus hem. Vol dankbaarheid kus ik jouw schoen, jouw voet, jou.

Een gezellig gesprek

We praten gezellig
Over koetjes en kalfjes
Over jou en over mij

Tot je zomaar opeens
Uit het niets stil valt
In het midden van je zin

Ik wacht geduldig
Tot je verder praat
Als je bent hersteld

Van mijn roze cane
Die ik net met kracht
Op je liet neerkomen