De Opsluiting deel 6: Vrij?

Triggerwarning: Deze serie kan ervaren worden als vrij heftig en valt niet onder lichte erotiek of soft-sm. Dus lezen op eigen risico.

De opsluiting deel 5: Gebruikt 2

Het klinkt misschien gek en het is waarschijnlijk moeilijk voor te stellen, maar de stilte en de tijdloosheid wende. Naarmate het langer geleden was dat mijn Meester had aangeklopt werd mijn geest kalmer. Dat kwam niet, omdat ik niet wilde dat er meer zou gebeuren, dat was aan hem, maar doordat de rust mij rustig maakte. Er was geen afleiding, dus kon ik niks anders dan het accepteren en mij er aan overgeven. Van te voren had ik verwacht dat ik in deze momenten veel zou gaan malen en nadenken over alles wat er gebeurde en wat Meester met mij deed. Ook dat gebeurde echter niet. Ook daarin was ik kalm en, hoe heftig ook, had ik volledige acceptatie gevonden. Er was geen twijfel meer. Dit was mijn keuze, dit was mijn plek en dit was wat en wie ik wilde zijn. In de stilte las ik de boeken die hij had neergelegd zonder afgeleid te worden door mijn eigen onrust. Ik las ze, leerde er van en zweefde daarbij weg op mijn eigen gedachten.

Ik was mij er echter van bewust dat deze rust niet eeuwig zou duren. Dat het moment dat hij zou aankloppen weer zou komen. Toch kwam dat moment nog onverwacht. De harde dreunen op de deur die mij wegtrokken uit de gedachten waarin ik was verzonken. Snel deed ik de blinddoek om en ging in nadu zitten, waarna ik hem kenbaar maakte dat ik klaar was. Ik hoorde hoe hij de deur open maakte. Ik hoorde zijn voetstappen weerklinken in de ruimte, terwijl hij naar mij toe liep. Ik verlangde naar zijn hand die mij aanraakte en zijn mond die mij zou kussen, maar hij deed geen van beiden. Hij negeerde me compleet, toen hij de ketting los maakte van mijn enkel. Ik vroeg mij af of het klaar was. Of de 24 uur er al op zaten. Al snel trok hij mij echter uit die gedachte toen hij mij bij mijn haar greep. Ik kreeg amper de kans om te gaan staan, terwijl hij mij achter zich aan trok. Ik was bang ergens tegenaan te lopen of te struikelen, want hij leek totaal niet bezig met waar ik liep. We gingen de deur door van de ruimte die de afgelopen uren mijn cel was geweest. We gingen de gang door, de woonkamer in. Daar hielt hij stil en nog voordat ik op adem was gekomen sloeg hij mij in mijn gezicht. En nog een keer en nog een keer. Ik voelde al snel de tranen over mijn wangen rollen, terwijl ik geen idee meer had hoe vaak hij mij sloeg. Hij gooide me op de grond, waar ik tot mijn verbazing zacht viel. Hij had dit gepland, natuurlijk had hij dit gepland. Ik kreeg echter geen kans er verder over na te denken.

Ik voelde meteen daarna hoe hij mijn lichaam begon te schoppen. Hij schopte me tegen mijn kont, waarna ik geblinddoekt en jankend voor hem uit door de kamer kroop. Hij schopte hard en bij elke trap verplaatste ik weer een stuk. Hij stuurde me. Een harde schop tegen mijn rechter bil en ik ging naar links. Een schop tegen mijn linker bil en ik ging naar rechts. Huilend en jammerend kroop ik zo door de kamer voor hem uit terwijl hij mij verder leek te negeren. Hij zij niks en schopte alleen. Steeds harder, terwijl ik voelde hoe mijn lichaam steeds beurser werd. Ik wist niet meer hoe ik het had en liet het gebeuren. Ik voelde hoe hij zijn voet op mijn rug zette en mij zo naar de grond duwde. Daarna kwamen er meer schoppen, tegen mijn benen, mijn kont, mijn kut. Ik huilde, maar was niet in staat om geluid te maken. Ik kon niet anders dan het, zijn schoppen, hem, gewoon over mij heen te laten komen.

Er was een kort moment van rust, van geen pijn. Even dacht ik dat hij klaar was, maar dat gevoel verdween al vrijwel meteen toen ik voelde hoe de singletail hard op mijn rug neer kwam. Waar ik eerst stil was, krijste ik het nu uit. Van schrik, van pijn, van ellende. De slagen bleven komen en ik jankte en schreeuwde. Ik wilde wegdraaien, weg kruipen, terwijl ik tegelijkertijd gehoorzaam wilde blijven liggen. Ik wilde hem trots maken, laten merken dat ik dit kon ondergaan, maar het ging niet. Steeds weer bewoog ik, al was het zinloos, want steeds weer wist de zweep mij te vinden. Nog voor de pijn van de ene slag was weggetrokken, kwam de volgende alweer neer. De pijn werd een waas van pijn en mijn schreeuwen werden één schreeuw. Een schreeuw die langzaam zachter werd, terwijl de pijn mij steeds meer overnam en de zweep bleef neerkomen. Mijn bewegingen werden rustiger, met elke slag die neer kwam. Ik heb geen idee meer hoeveel het er waren. Honderden? Duizenden? Ik had geen idee hoeveel tijd er verstreek. Er was geen tijd meer, enkel pijn. Langzaam werd ik rustiger en zakte weg in de waas van verschrikkelijke pijn. Net als eerder die dag in de leegte van mijn opsluiten vond ik, ook nu, de acceptatie en de rust in mijn lot en mijn plek. Deze pijn onderging ik voor hem, was mijn geschenk aan hem en zijn geschenk aan mij.

Zo zweefde ik weg op de slagen en hoewel ik het voelde toen hij stopte, drong het niet werkelijk tot mij door. De striemen brandden na op mijn lijf en ik genoot van dat gevoel, terwijl ik zweefde in mijn bubbel en mijn tranen langzaam opdroogden. Ik hoorde hoe hij op een stoel ging zitten bij mij in de buurt en daarna zijn voeten op mijn rug zette. Ik voelde hoe hij mij zo verder naar de grond leek te duwen, zelfs al was dat niet mogelijk. Ik genoot van het gewicht op mijn rug dat mij extra deed voelen dat ik op mijn plek was, onder hem, van hem. Waarna hij zijn voeten rustig op mijn rug neerlegde en ik verder zweefde.

…word vervolgd…

Advertisements

Huishoudelijke dienstbaarheid

Wat vind ik in huishoudelijke dienstbaarheid?

Wat vind ik in het doen van andermans huishouden, terwijl de huishoudens van Jan Steen soms in het niet vallen bij die van mijzelf?

Wat vind ik, in het poetsen van schoenen of het schrobben van de vloer?

Wat vind ik, in het netjes dekken van de tafel of het mooi opdienen van het eten?

Wat vind ik, in het doen van de afwas of het poetsen van de badkamer…

…terwijl het niet eens mijn huis is?

Is het puur het een ander blij maken en de voldoening die dat gevoel mij geeft? Of valt dat weg als het niet eens nodig is dat die ander zich bewust is van wat ik heb gedaan? Als ik geen complimenten of dankjewel hoef, behalve de wetenschap dat ik het voor hem of haar heb gedaan?

Of zit het toch in het plezier van het schoonmaken, als ik al moeite heb dat een ander mij komt helpen? Als ik dan de nijging heb de leiding te nemen. Of komt dat dan weer door het gevoel dat de ander op mijn terrein komt, als ik dat altijd doe? Misschien is dat wel.

En wat als de Dominant het doet, terwijl de taak aan mij is gegeven? Waarom heb ik dan moeite dat hij of zij helpt, zelfs als dat diens keuze is? Of komt dat dat voort uit mijn behoefte om het de D makkelijker te maken? Mijn wens het hem of haar naar de zin te maken, zodat die kan genieten van andere dingen?

Of zit er onder dat alles nog een andere stiekeme reden verscholen? Een reden die tegelijk modern en mindfull als ouderwets klinkt?

Wat vind ik in het doen van huishoudelijke taken voor mijn D? Is het misschien de rust, van met aandacht een taak zo goed mogelijk volbrengen. Niet het geruis en de afleiding die ik vind in mijn eigen huis. Enkel de aandacht voor die vloer, of die schoenen en de D’s behoeften.

Is het misschien de reinheid, die mij mijn voldoening geeft? Het zien hoe de groeven van de vloer met elke beweging schoner worden en hoe de schoenen met elke boen meer gaan glansen?

Of is het misschien de regelmaat, met nadruk op de regel, die het weten van mijn taak met zich meebrengt? De duidelijkheid van het weten wat mijn taak is, waar ik hoor en waar ik sta? Weten wat hij of zij verwacht en dat naar het beste van mijn vermogen doen?

Wat is het dat ik vind in huishoudelijke dienstbaarheid, behalve dat het mij gelukkig maakt?

p.s. Dit is één van de dingen, waarin mijn dienstbaarheid zich uit, die ik fijn vind om te doen, en ik zie het daarom ook als onderdeel van wat ik als onderdanige te bieden heb.
Hoewel dit stuk dus misschien anders doet vermoeden, vind ik dan weer geen plezier in het doen van iemands huishouden die een gratis huishoudster wel makkelijk vind… ook niet betaald trouwens 😉

De opsluiting deel 5: Gebruikt 2

Triggerwarning: Deze serie kan ervaren worden als vrij heftig en valt niet onder lichte erotiek of soft-sm. Dus lezen op eigen risico.

De opsluiting deel 4: Etenstijd

Ik was diep in slaap en het geklop, van de andere kant van de deur, leek van heel ver te komen. Het geluid werd steeds harder, terwijl ik in slaperige toestand de blinddoek probeerde te pakken. Toen ik eindelijk de blinddoek om had en in nadu was gaan zitten, probeerde ik boven het geluid uit te komen en mijn Meester te laten weten dat ik klaar zat. Ik was opgelucht toen hij mij hoorde en er heel even een seconde stilte was.

Ik hoorde hoe de deur open ging en er voetstappen naar binnen kwamen, echter klonken ze niet als zijn voetstappen. Meteen daarna klonken er meer en ik vroeg me af hoeveel het er waren. Wie het waren. Al wist ik dat ik dat waarschijnlijk nooit zou weten. Ik voelde hoe iemand me bij mijn haren pakte en mijn hoofd naar achteren trok, terwijl ik ondertussen hoorde hoe de deur werd dicht geslagen. Ik was alleen, overgeleverd, zonder te weten aan wie. Even was bang ik, maar ik kreeg de tijd niet om het toe te laten. Ik voelde hoe op dat moment moment mond open werd getrokken en er een harde pik in werd gestopt. Aan mijn haren werd mijn hoofd heen en weer bewogen, terwijl hij steeds dieper in mijn keel kwam. Ik kokhalsde en had het gevoel te stikken, terwijl ik zo werd geneukt en de tranen over mijn wangen liepen.

Ik was opgelucht toen het even stopte, maar meteen daarna werd ik ruw op mijn buik gegooid en mijn kont omhoog getrokken. Daarna voelde ik weer een pik in mijn mond, een andere, een dikkere die amper leek te passen. Ik deed mijn best mijn mond zo goed mogelijk open te doen. Ik wilde mijn Meester trots maken, laten zien dat ik dit kon. Niet alleen mentaal, maar ook fysiek. Ik wilde hem in mijn mond kunnen hebben, zonder dat ik hem per ongeluk met mijn tanden zou raken. Ik voelde handen die ondertussen in mijn borsten knepen. Ik wilde een kreet van pijn slaken toen ze hard aan mijn tepels trokken, maar de penis in mijn mond maakte dat onmogelijk. Ik voelde vingers die hard in mijn kut werden geramd, waarna ze omhoog gingen en in mijn kont werden gestopt. Eerst één vinger, maar nog voor ik toe was aan meer kwamen de volgende er al bij. Hij neukte mijn kont met zijn vingers, terwijl hij hem zo nat maakte met mijn eigen geil. Ik voelde hoe een pik tegen mijn anus drukte. Ik wilde jammeren toen hij naar binnen ging, maar ik kreeg de kans niet door de pik die op dat moment achterin mijn keel stootte.

Ik voelde hoe mijn kont hard werd geneukt. Harder dan ik dacht aan te kunnen. Even was ik opgelucht toen hij zich terug trok en ook de andere pik uit mijn mond werd gehaald. Meteen daarna werd ik op mijn zij gelegd. Tranen rolden over mijn wangen, maar werden genegeerd. Ik vond het verschrikkelijk, maar toch was dit wat ik wilde. Ik wilde hier zijn. Ik wilde hier lijden. Ik wilde gebruikt worden op elke manier dat mijn Meester dat wilde. Ik voelde weer een pik in mijn mond, de derde. Een ander stootte diep in mijn kut, terwijl weer ander mij in mijn kont neukte. Drie gaten gevuld en keihard geneukt door drie mannen die met mij konden doen wat ze wilden. Ik voelde hoe mijn lichaam heen en weer bewoog tussen hun lichamen. Alle kanten opgeschud onder hun stootten die ik enkel kon ondergaan.

Ik weet niet hoe lang het door ging. Ik weet niet eens meer wat er allemaal gebeurde. Ik weet hoe ze mijn lichaam in elke positie duwde en trokken die zij wilden. Hoe ze me meerdere malen namen in elk gat dat beschikbaar was. Steeds weer opnieuw, zonder werkelijk op mij te letten. Ik voelde hoe ze vervolgens omstebeurt over mijn lichaam klaarkwamen. Hoe het sperma langs mijn borsten gleed, langs mijn billen over mijn gezicht. Ik voelde hoe het plakte en wilde niets liever dan het schoon vegen, maar ik had er de puf niet meer voor.

Ondertussen klopten de mannen op de deur en ik hoorde hoe die openging. Ik weet nog dat ze een bedrag noemden. Een tientje, groepskorting. Later zou ik er vast om kunnen lachen, maar nu voelde ik me compleet gebruikt en vernederd.

De deur sloeg achter de mannen dicht, om slechts een paar minuten later weer open te gaan. Meester trok me aan mijn haren overeind en zette me tegen de muur, waarna er uit het niets een emmer koud water over mij werd heen gegooid. Hij begon met een ruwde handdoek mijn lichaam hard af te drogen. En terwijl hij dat deed voelde ik hoe hij heel even, meer dan een seconde zal het niet zijn geweest, zijn hardheid liet varen. Heel even voelde ik zijn warmte en liefde en ik wist dat ik alles aan zou kunnen wat hij nog meer voor mij in petto zou hebben.

De opsluiting deel 4: Etenstijd

Triggerwarning: Deze serie kan ervaren worden als vrij heftig en valt niet onder lichte erotiek of soft-sm. Dus lezen op eigen risico.

De opsluiting deel 3: Gebruikt

Nadat de man was vertrokken was ik huilend weggedoezeld in mijn eigen bubbel. Ergens tussen half zwevend, licht slapen en toch ook wakker. Al besef ik dat deze omschrijving voor jou als lezer vast heel vaag klinkt. Het geklop op de deur leek van ver te komen. Het duurde dan ook even tot het tot mij doordrong. Ik wilde graag snel gehoorzamen, maar mijn lichaam was nog aan het bijkomen, waardoor ik nog niet heel snel was. Het geklop werd steeds luider en het was duidelijk dat mijn Meester ongeduldig werd. Met een verdwaasd hoofd pakte ik de blinddoek en deed die om, om daarna weer gehoorzaam in nadu te gaan zitten. Ik riep dat ik klaar was en wachtte af.

Ik hoorde de deur open gaan, maar hij zei niks toen hij binnen kwam. Ik probeerde te luisteren naar de geluiden die hij maakte, om zo te kunnen achterhalen wat hij aan het doen was. Misschien zou ik dan weten wat er ging gebeuren. Ik hoorde het gerinkel van metaal. Niet zwaar, zoals van de ketting waar ik aan vast zat, maar lichter. Het klonk als de voederbakken die hij had neergezet. Ik hoorde het geluid van vocht dat op metaal werd gegoten en ik vermoedde dat hij één van de twee vulde met water. Daarna hoorde ik harder gerinkel, alsof er iets zwaarders op metaal neer kwam. Dat werd weer gevolgd door een doffer geluid. Dat moest dan eten zijn vermoedde ik en terwijl ik mij dat bedacht besefte ik dat ik honger had. Ik had geen idee hoe laat het was en hoe laat ik voor het laatst had gegeten. Ik had gedacht dat het pas het einde van de middag was, maar nu begon ik het idee te krijgen dat het al later was. Het begin van de avond misschien of toch nog later? Ik wist dat hierover nadenken geen zin had, maar toch kwamen deze vragen automatisch in mij op.

Het was zijn stem, die mij uit mijn gedachten haalde.
“Eten,” bromde hij, “met je mond en niet met je handen, zoals een braaf teefje betaamd. Je eet de bak helemaal leeg en je maakt je gezicht niet schoon”
Meteen daarna hoorde ik de deur open gaan en weer dicht slaan. Hij liet mij achter met deze opdracht, waarvan hij wist dat ik het verschrikkelijk zou vinden. Dat was niet eens, omdat ik het moeilijk vind als een dier behandeld te worden, want dat was niet zo. Het was, omdat ik het verschrikkelijk vind om vies te worden. Het gevoel van eten dat plakt op mijn gezicht, vooral als het vet is. Brrrrr. Ik kluif om die reden niet eens kippenpoten. Maar ondanks dat ik het moeilijk vond om te doen, wist ik dat ik zou gehoorzamen. Ik zou mijn blinddoek af doen en op mijn handen en knieën gaan zitten en uit die bak eten, zoals hij wenste.

Toen ik de blinddoek had afgedaan, en mijn ogen weer aan het licht gewend waren, liep ik naar de voederbakken. In de eerste zat inderdaad water, dat was in elk geval een opluchting. In de tweede zat iets waar ik veel minder van blij van werd. Het was Spaghetti bolognese, met aan de zijkant nog wat komkommersalade. Ik voelde mij al vies toen ik er aan dacht dat ik daar een hap van zou moeten nemen. Toch was dat wat ik deed. Ik ging op handen en knieën zitten en nam voorzichtig een hap van de komkommer. Die voelde nog veilig, maar helaas tikte ik met mijn neus in de tomatensaus. Alles in mij moest zich inhouden om het schoon te maken. Ik probeerde het te negeren door meteen de confrontatie aan te gaan met de spaghetti. Heel voorzichtig nam ik een hapje in de hoop niet vies te worden. Ik dacht slim te zijn door het uiteinde van een sliert te pakken en deze rustig naar binnen te zuigen. Ik was alleen vergeten hoe zo’n sliert, als je het even niet voorzichtig doet, alle kanten op beweegt en zo nog wel eens in je gezicht beland. Uiteraard was dat wat mij gebeurde. Net toen ik dacht goed bezig te zijn voelde ik hoe de sliert mijn wang raakte. Het liefst had ik mijn gezicht in de waterbak geduwd in de hoop dat ik het zo schoon kon maken. Het idee dat het water zo vies zou worden weerhield mij er van. Daar werd ik namelijk ook niet blij van. Ik bleef voorzichtig eten, terwijl ik voelde hoe mijn gezicht steeds viezer werd en daarbij de rillingen over mijn lijf liepen. Ik duwde het weg naar de achtergrond. Ergens ver weg in de krochten van mijn hoofd, zodat ik mij kon focussen op het eten en het gehoorzamen. Daar ging het om. De rest, hoe ik mij erbij voelde, dat was niet van belang. Ik at tot de bak leeg was en ik meteen weer besefte hoe vies ik mij voelde. Vervolgens dronk ik het water uit de andere bak, al had ik niet het idee dat dat mijn gezicht veel schoner maakte. De saus en viezigheid was inmiddels al te veel gekoekt aan mijn gezicht. Ik zag wel wat stukjes drijven in het water, wat verder drinken moeilijk maakte, maar ik wist en voelde aan mijn gezicht dat dat lang niet alles was.

Opeens hoorde ik weer geklop. Het idee om nu weer mijn blinddoek om te moeten doen vond ik verschrikkelijk. Beseffende dat daarmee de binnenkant van de blinddoek vies zou worden. Toch deed ik het, omdat ik niet anders kon. Ik knielde weer neer en wachtte tot hij de deur open deed. Ik hoorde hem iets zwaars neerzetten, waarvan ik niet wist wat het was. Tot hij uit het niets mijn blinddoek aftrok. Voor mij stond een grote emmer gevuld met water en nog voor ik het besefte voelde ik hoe hij in mijn gezicht er in duwde. Ik schrok, omdat het zo onverwacht gebeurde. Normaal kan ik redelijk goed mijn adem in houden. Nu zorgde de schrik ervoor dat ik in paniek raakte, waardoor ik al snel worstelde om los te komen en adem te mogen halen. Uiteraard kon ik het niet winnen en voor mijn gevoel duurde het veel te lang voordat hij mijn hoofd weer aan mijn haar naar boven trok. In werkelijkheid kan het echter nooit meer dan 10 seconden zijn geweest. Ik proestte en hapte naar adem, angstig voor de volgende keer.

“Je hebt goed gegeten. Dat verdiend een schoon gezicht,” hoorde ik hem zeggen, waarna hij opnieuw mijn hoofd in het water duwde.
Dit keer ging hij met zijn andere hand over mijn gezicht, terwijl hij mij onder water hield. Weer trok hij mijn hoofd uit het water, waarna hij vlug mijn gezicht bekeek en hem meteen weer onder duwde. Ik had zo graag even een diepe teug ademen gehaald, maar daar gaf hij mij niet eens de kans toe. Ik voelde me nog steeds benauwd, toen ik alweer onderging. Ook nu poetste hij met zijn andere hand mijn gezicht, terwijl ik mijn best deed rustig te blijven en het gelaten te ondergaan. Steeds weer herhaalde hij deze handeling, terwijl ik elke kans bleef grijpen om naar adem te happen, totdat hij tevreden was en mijn gezicht weer schoon.

Meteen nadat hij klaar was deed hij, tot mijn opluchting, een andere schone blinddoek over mijn ogen. Terwijl ik voelde hoe de dikke druppels water van mijn haar over mijn lichaam gleden, hoorde ik hoe hij de emmer pakte en weer vertrok.

De opsluiting deel 5: Gebruikt 2

De opsluiting deel 3: Gebruikt

Triggerwarning: Deze serie kan ervaren worden als vrij heftig en valt niet onder lichte erotiek of soft-sm. Dus lezen op eigen risico.

De opsluiting deel 2: Stilte

Ik weet niet hoe lang het duurde voordat ik de rust vond. Rust en acceptatie, omdat ik niks anders kon dan hier zitten en wachten op wat er misschien komen zou gaan. Ik was één van de boeken gaan lezen en was diep geconcentreerd aan het lezen over tafeletiquette toen er opeens op de deur werd geklopt. Het duurde zelfs even voordat het geluid mijn wereld en mijn hoofd binnendrong. Ik legde het boek weg en deed de blinddoek om die klaar lag. Ik knielde neer in nadu. Mijn benen uit elkaar, open en toegankelijk, en mijn hoofd nederig gebogen.
“Ja, Meester,” riep ik, in een geluid dat veel zachter uit mijn mond kwam dan ik verwachtte.
Hij had mij echter gehoord en ik hoorde hoe hij de deur open deed.

Ik was nog aan het luisteren naar het geluid van de deur en voelde het briesje dat daarmee mijn cel in kwam, toen hij uit het niets mij bij mijn keel pakte. Ik voelde hoe hij de bloedtoevoer naar mijn hoofd beperkte en hoe ik daardoor licht werd. Mijn zenuwen tintelden en sprongen op scherp, waardoor elke aanraking intenser werd. Hij greep me vervolgens bij mijn haar en trok me omver zodat ik op mijn rug op het matras kwam te liggen. Hard en ruw drong hij vervolgens mijn kut binnen, die ondanks, of misschien dankzij, zijn harde aanrakingen al zeiknat was geworden. Met zijn hand op mijn mond smoorde hij mijn kreten, terwijl hij mij nam… gebruikte voor zijn genot. Ik voelde hoe er zachtjes tranen uit mijn ogen onder de blinddoek vandaan rolde. Ik wist dat hij ze zag en dat hij ze negeerde. Dit was ik. Hier was ik voor. Hier wilde ik voor zijn. Een stuk vlees voor zijn genot, zeker nu. Deze 24 uur.

Opeens stopte hij en stond op, terwijl hij mij commandeerde te blijven liggen en de blinddoek niet af te doen. Ik hoorde hoe de deur dicht viel en vroeg me af wat er ging komen. Wat hij met mij ging doen. Ik weet niet hoe lang ik daar lag toen de deur weer open ging en ik voetstappen naar mij toe hoorde komen. Ik voelde handen op mijn lichaam, handen die niet zijn handen bleken. Vreemde handen die mij betasten, die mij aanraakten. Een vreemde pik die zich bij mij naar binnen drong. Hij draaide me om, zodat ik op handen en knieën kwam te zitten en hij zo diep in mij kon stootten. Ik hoorde hem kreunen, terwijl hij mijn armen pakte om nog dieper te kunnen komen. Ik voelde me gebruikt, door zo door een vreemde geneukt te worden. Ook nu voelde ik tranen, maar ik wilde ze niet laten merken. Mijn Meester wilde dat ik dit onderging, dus mocht de man niet merken dat ik het moeilijk vond. Hij moest genieten van mijn lichaam, zonder dat ik hem daarvan afleidde. Ik hoorde hoe hij steeds harder kreunde en met elke kreun harder stootte tot hij stil bleef zitten. Waarna hij mijn armen nog harder naar achteren trok en ik hoorde en voelde hoe hij in mij klaar kwam. Nog even bleef hij zo met zijn pik in mij, waarna hij hem langzaam uit mij haalde. Ik hoorde hem opstaan en naar de deur lopen, terwijl ik bleef zitten zoals hij mij had achter gelaten.

Mijn Meester deed de deur weer open en ik wist dat hij mij, zo gebruikt, kon zien zitten. Hoe moeilijk ik het ook had, ik probeerde een mooie houding aan te nemen, voor hem. Mijn rug hol, mijn kont naar achteren en mijn hoofd iets naar beneden. Ik wilde dat hij trots op mij zou zijn, al wist ik niet eens of hij naar mij keek.
“Dat is dan 2 euro,” hoorde ik hem zeggen.
Even vergat ik te ademen en ik had het idee dat mijn hart van schrik een paar slagen over sloeg. Deze woorden, zijn woorden, voelden en klonken zo vernederend. Ik wist niet wat ik moeilijker vond, het feit dat hij mij had verhuurd of het bedrag dat hij noemde. 2 Euro om mij te laten neuken door een vreemde man, meer was ik niet waard. Ik slikte om te voorkomen dat ik moest huilen. Dat wilde ik niet. Niet hier, niet nu, niet op dit moment. Niet terwijl hij en de man, mij zouden kunnen zien. Hoe vernederd ik mij nu ook voelde.

Ik bleef zo zitten, op mijn handen en knieën, toen hij de deur dicht deed. Hij had niet gezegd dat ik de blinddoek af mocht doen, dus durfde ik niet te bewegen. Tot mijn opluchting duurde het echter niet lang tot ik de deur weer hoorde opengaan.
“Dat was je eerste klant vandaag.”
Zijn woorden dreunden bij mij naar binnen als mokerslagen. Er zouden er dus meer volgen. Er zou meer komen. Het zou hier dus niet bij blijven vandaag.
“Je kunt je blinddoek hierna af doen,” ging hij verder.
Waarna hij de deur achter zich dicht gooide en mij weer alleen achter liet.

Ik ging zitten en voelde hoe de ketting daarbij tegen mijn been tikte. Rustig deed ik de blinddoek af en ik nam de tijd om mijn ogen weer te laten wennen aan het felle tl-licht. Dat was het moment dat de tranen die eerder meermaals over mijn wangen biggelden veranderden in een huilbui. Het waren geen tranen van verdriet, maar wel van pijn en lijden. Tranen die fijn, maar ook moeilijk waren. Net als alles dat mijn Meester deze 24 uur met mij deed.

De opsluiting deel 4: Etenstijd

De opsluiting deel 2: Stilte

Triggerwarning: Deze serie kan ervaren worden als vrij heftig en valt niet onder lichte erotiek of soft-sm. Dus lezen op eigen risico.

De opsluiting deel 1: Het begin

Wat verwacht je als je er over nadenkt om 24 uur te worden opgesloten zonder daglicht en wetenschap van tijd? Om daar te zitten als dier, als ding, minder dan een mens? Om er enkel uitgehaald te worden voor zijn plezier of genot? Lijkt het je eng of spannend, misschien zelfs geil? Word je nat als je er over fantaseert? Al die dingen golden in de afgelopen maanden in elk geval voor mij. Nooit had ik mij bedacht hoe deze eerste uren werkelijk zouden voelen. Althans, als het al uren waren die verstreken.

Nadat hij de deur achter zich dicht had geslagen voelde ik mij vooral erg verloren en alleen. Al wist ik dat hij niet meer dan een paar meter van mij verwijderd was. Hij had geen gedag gezegd toen hij de deur dicht gooide. Geen afscheid genomen. Hij had me gewoon aan de kant gegooid in dit hok. Als een ding dat hij even niet nodig had. Zelfs bij binnenkomst had hij me geen knuffel, kus of warmte gegeven. Dingen die zo normaal voor mij waren, dat ik ze juist nu heel erg miste. De warmte aan het begin hielp me altijd, om al het heftige aan te kunnen dat hij voor mij bedacht. Nu moest ik het zonder doen. Nu zou ik zonder dat voor hem moeten lijden en voelen wat het werkelijk voor mij betekend om slavin te zijn.

Nu werd ik mij ook pas bewust van de zenuwen die, al vanaf het moment dat hij mij aan haren omhoog had getrokken, door mijn lijf gierden. Alsof pas nu ze konden zakken, ik de rust had om te voelen dat ze er al die tijd waren geweest. Ik had het warm en koud tegelijk door de spanning. Ik voelde hoe mijn hart nog in mijn keel klopte, door de adrenaline van de momenten er voor. Ik voelde echter dat dat niet het enige was dat klopte. Ook mijn clit liet weten wat de spanning van het moment met haar had gedaan, maar ik wist dat ik zonder toestemming haar niet mocht geven waar ze naar verlangde.

Ik besloot een rondje te lopen langs de muren en de kamer te bestuderen. In de hoop dat ik en mijn lichaam, weer rustig zouden worden. Ik hoorde de ketting rinkelen met elke stap die ik zette. Een geluid dat, gek genoeg, een kalmerend effect op mij had.
Stap…
Rinkel…
Stap…
Rinkel…
Er was niets meer te zien dan ik al had gezien. De kamer was kaal en leeg. Hij had er niet meer neergezet dan hij vond dat ik nodig had.

Terwijl ik een stukje brood uit de voerbak pakte vroeg ik me af hoeveel tijd er al verstreken was sinds hij mij had opgesloten.
Waren het 5 minuten?
Misschien al 10?
En hoeveel tijd was er daarvoor verstreken, sinds ik binnen kwam?
Ik had nu al geen idee hoe laat het kon zijn. Misschien half twee, misschien zelfs als twee uur, maar als je mij zou zeggen dat ik pas een kwartier binnen was, dan had ik je ook geloofd.
Zou ik de tijd kunnen meten door te tellen?
Terwijl ik dat bedacht wist ik echter dat het zinloos was. Het was onmogelijk om hier zelf te kunnen achterhalen hoe lang ik hier zat of hoe laat het was.
Misschien zou ik het kunnen ontdekken door geluiden van buiten?
Door een stem of juist het gebrek aan stemmen?
Ik legde mijn oor tegen de deur, maar er was niks te horen. Tussen hier en de woonkamer zaten twee deuren, het geluid droeg niet zo ver. Ook de ramen zouden geen antwoord kunnen geven, want van buiten lieten ook die geen geluid binnen.

Ik plofte neer op het matras en vroeg me af hoe lang hij mij hier zou laten. Misschien zou hij de komende 24 uur niet meer terugkomen. Ik verwachtte het niet, waarschijnlijk zou hij heel graag gebruik van mij maken in deze situatie, maar het zou zomaar kunnen. Ik vroeg mij af hoe ik dat zou vinden.
Zou ik gek worden van de stilte?
Van de verveling?
Of van de honger, omdat ik het eten al op had?
Ik dacht al die dingen, terwijl ik de rest van de bak leeg at. Ik had honger gekregen, omdat ik niet had geluncht en de spanning mijn buik had doen rommelen. Toch had ik meteen spijt dat ik al het eten al op had, omdat ik geen idee had of en wanneer ik weer zou krijgen.

Daarna bladerde ik wat door de boeken die op het tafeltje lagen, al miste ik nog de rust om ze te kunnen lezen. Ik wilde van alles, maar kon niks. Pas toen besefte ik hoe het echt voelt om zo opgesloten te zitten. Hoe het is om zonder afleiding te wachten op iets, waarvan je niet weet wat en wanneer er iets komen gaat. Als de spanning is gaan liggen en je beseft dat je amper iets te doen hebt, dan is het eigenlijk vooral heel erg saai.

De opsluiting deel 3: Gebruikt