Dankbaarheid

Ik sta voor je, met mijn rug tegen de muur gedrukt. Jouw hand op mijn keel, terwijl onze blikken elkaar gevangen houden. Ik voel hoe je zachtjes begint te knijpen. Het liefst wil ik mijn ogen dicht doen en compleet op gaan in het gevoel, maar ik doe het niet. Ik blijf je aankijken, terwijl ik voel hoe mijn hoofd begint te suizen door het bloed dat moeite heeft zijn weg te vinden. Mijn zenuwen tintelen en ik voel hoe mijn kut begint te druppelen van geilheid. Je laat mijn keel los, terwijl je met je andere hand mijn haar pakt en mij in één keer naar de grond trekt. Ik heb moeite met het bewaren van mijn evenwicht door de plotselinge beweging, maar het lukt me om niet te vallen. Ik voel complete rust, terwijl ik daar aan je voeten zit. Ik voel hoe jouw voet op mijn lichaam, mij verder naar de grond drukt. Dieper lager, tot ik niet verder kan. Daarna jouw voet op mijn hoofd en ik voel waar ik ben. Van wie ik ben. Langzaam til je hem weer op en zet hem op de grond voor me. Ik zie jouw zwarte leren schoen, die mij net nog naar beneden drukte. Voorzichtig til ik mijn hoofd op en ik kus hem. Vol dankbaarheid kus ik jouw schoen, jouw voet, jou.

Advertisements

Bloeden

Je vraagt niet of het goed is
Je vraagt niet om consent
Je zult me laten bloeden
Ongeacht mijn wil

Je hypnotiseert me met je ogen
Je doet me verlangen met je stem
Om voor je te bloeden
Ongeacht mijn wil

“Straf??? Ik ben geen kleuter!

Een uitspraak die ik vaak lees in discussies over straf en die mij inspireerde tot het schrijven van dit stuk.

En dat klopt. Ik ben geen kleuter. Sterker, ondanks dat ik wel een meisjeskant heb, ben ik dat al een tijdje niet meer. Al zeker zo’n twintig jaar niet. Afhankelijk wanneer kleuterleeftijd eindigt, want daar heb ik eigenlijk geen idee van :-p ik ben juist een sterke, zelfstandige volwassenen vrouw… die iets met straf heeft.

Ik besef dat het voor sommigen moeilijk te bevatten is waarschijnlijk. Funnishment, dat zou misschien nog kunnen. Straf als excuus om te spelen. Straf die eigenlijk vooral leuk en lekker is. Juist, ook voor de ontvangende partij. Dat is echter niet waar ik het over heb. Ik heb het over echte straf. De straf waar je als kind vaak al bang voor was, want dat betekende dat je echt iets heel erg fout had gedaan.

Nu moet ik bekennen dat het ook niet helemaal klopt dat ik iets heb met straf. Straf is voor mij namelijk het allerergste wat mij als slavin kan overkomen. De wetenschap dat ik iets heel erg fout heb gedaan, maar bovenal dat ik de ander heb teleurgesteld. Dat idee, dat besef, vind ik echt heel erg verschrikkelijk. Dan maakt het niet eens uit wat de straf is of het zachte tikken of harde tikken zijn. Sterker, straf hoeft niet eens lichamelijk pijn te doen. Al laat je me strafregels schrijven of zet me in de hoek, dat maakt eigenlijk weinig uit. Pijn doet het dan namelijk sowieso. Pijn in mijn hart en pijn in mijn ziel.

Maar als straf dan zo verschrikkelijk is, waarom zeg ik dan toch dat ik er iets mee heb? Het antwoord is eigenlijk heel simpel. Althans voor mij dan. Ik heb iets met de dynamiek, waarvan straf voor mij een logische consequentie kan zijn. Als slavin hou ik namelijk van regels en structuur. Geen micromanagement. Geen boek van 100 pagina’s aan wetten. Maar wel enkele regels, die mijn D iets geven, mij iets geven of iets toevoegen aan de dynamiek. Het ding met regels is echter dat ze wel moeten worden nageleefd, anders heeft het geen nut om ze te hebben. Regels kunnen echter altijd gebroken worden. Dat hoeft niet eens expres te gebeuren, dat kan ook per ongeluk. De reden voor het breken, maakt niet eens veel uit. Waar het om gaat is dat een dynamiek met regels in mijn ogen geen nut heeft als er geen consequenties zijn voor het breken er van. Straf* is een manier om daar consequenties aan te hangen.

Ik besef dat straf niet de enige manier is om te gaan met het breken van regels. Je kunt er uiteraard ook gewoon een goed gesprek over hebben. Dat vind ik zelf ook belangrijk en straf zonder een goed gesprek zou voor mij ook niet werken. Er enkel over praten zou voor mij persoonlijk echter nooit voldoende zijn. Dat voelt niet als een consequentie en is mede daardoor voor mij niet voldoende

Er is echter nog een andere belangrijke reden waarom ik iemand ben die het nodig heeft om gestraft te worden voor haar fouten. Dat is niet omdat ik een slecht mens ben, maar omdat als de ander het niet doet ik het zelf doe. Ik kan je daarbij verzekeren dat als ik mijzelf straf dat vele malen langer zal duren en een veel negatiever effect op mij zal hebben dan een straf van een D. Mijn schuldgevoel zal daar helaas wel voor zorgen. Daar was ik ook als kind al kampioen in. Verstandelijk weet ik dat het niet mijn taak is om mijzelf te straffen. Dat is aan de D, maar helaas werkt dat niet zo voor miij. Een fysieke straf, mijn fout voelen met mijn lichaam, betekent dat ik dat makkelijker kan gaan loslaten. Dan weet ik dat het daarna klaar is. Mijn straf zit er dan op en dus mag ik daarna ook mijzelf dan niet meer straffen. Ik zal dan weer verder kunnen met een schone lei.

Dus nee ik ben geen kleuter. Ik ben een volwassen vrouw, die soort van iets met straf heeft, maar altijd hoopt dat het niet nodig zal zijn.

*Zelf maak ik daarbij wel onderscheid tussen straf, wat voor mij de consequentie is voor het bewust breken van regels of grove fouten of nalatigheid en een correctie. Dat laatste is voor mij een kleine consequentie voor kleine foutjes en het onbewust breken regels. Correcties kunnen mij bijvoorbeeld helpen om regels in mijn systeem te krijgen. Al mijden de perfectionist en de slavin in mij die ook liever.

Is submission a gift?

‘Submission is a gift’ Of te wel, ‘Onderdanigheid is een geschenk’ is een veel gehoorde uitspraak. Volgens sommigen is het de kern, volgens anderen slaat het werkelijk helemaal nergens op. Toen ik zelf net begon met bdsm kwam ik de uitspraak regelmatig tegen en kon ik mij er helemaal in vinden. Ik ben best wel een romanticus en mijn onderdanigheid zien als een geschenk, vond ik een mooi en romantisch idee.

Toen kwam er een periode dat ik mij afzette tegen mijn diepere onderdanigheid en ik steeds meer de tegenargumenten begon te lezen. Ik kwam tot de conclusie dat daarin best een hoop zinnige dingen werden gezegd. Ik veranderde dus van mening. Ik vond de uitspraak nog steeds heel romantisch, maar dan vooral romantische onzin. Het is geen geschenk. Het is wie ik ben en ik ben onderdanig omdat ik wil. Daarbij is het vaak ook iets dat ontstaat. Een connectie die ik heb met iemand en dan kiezen we er samen voor daar wat mee te doen. Ik geef het niet, wij doen het gewoon.

Mijn, eerste keer, die eerste keer was het achteraf ook geen gift geweest. Maar dat besefte ik me pas later, toen ik mij tegen mijn diepe onderdanigheid af ging zetten. Ik was heel voorzichtig met aan bdsm beginnen. Mijn eerste D en ik mailden al tijden, voordat we er elkaar eindelijk ontmoetten. Voordat ik daar klaar voor was. Ik weet nog die eerste keer, ik wilde weten of het wat voor me was en We deden nog best rustig aan ook. Maar toch, door wat hij triggerde, had hij me al voordat ik me überhaupt bewust kon geven. Ik liet hem niet alleen de leiding nemen, maar ook het ritme bepalen. Na het begin heb ik geen enkele bewuste keuze meer gemaakt in het proces. Ik werd er in gezogen en ik verloor mijzelf in mijn onderdanigheid, waardoor ik emotioneel afhankelijk van hem werd. Geen moment was het een keuze. Geen moment was het een gift. Het gebeurde gewoon en het heeft een paar jaar geduurd voordat ik de gevolgen daarvan echt had verwerkt. Voordat ik niet meer bang was voor mijn onderdanigheid

Inmiddels ben ik weer een paar jaar verder en hebben de romanticus en de nuchtere hun balans gevonden. Nog steeds begrijp ik de argumenten van de tegenstanders, maar door alles wat ik heb geleerd begrijp ik ook nu pas wat de voorstanders er mee bedoelen. Beiden hebben gelijk op hun eigen manier. Onderdanigheid is een geschenk, maar dat betekent niet dat de rest niet op gaat.

Het gevoel van onderdanigheid, die connectie met iemand, is iets dat gewoon uit zichzelf kan ontstaan. Net als met liefde kies je er niet bewust voor dat iemand dat in je los maakt. Ik ben mij er echter bewust van geworden dat het feit dat iemand mijn onderdanigheid triggert, niet betekent dat ik het hem of haar ook moet geven. Het voelt logisch om dat te doen, om te luisteren naar die drang en toch kies ik er voor dat niet meer automatisch te doen. Dit is het punt waar mijn onderdanigheid een geschenk word. Juist, omdat ik het niet zomaar aan iemand geef. De ander moet het waard zijn en pas als ik daar zeker van ben zal ik hem of haar er een stukje van geven. Tot dan zal ik mijn behoefte om onderdanig te zijn tegen houden. En ik zal ook niet alles in één keer geven. De ander zal niet in één keer al mijn grenzen bezitten. Ik zal hem steeds een deel geven. Als ik er klaar voor ben. Als hij/zij het waard is.

Voor mij is het belangrijk dat het schenken van mijn onderdanigheid niet alleen een compleet vrijwillige keuze is, want dat was het de eerste keer ook, maar dat het ook een bewuste keuze is. Niet alleen bewust kiezen dat ik het wil, maar ook bewust ervaren als ik er klaar voor bent en daarnaar handelen.

Toch kon ik uiteindelijk niet meer ontkennen dat die diepte wel in mij zit en uiteindelijk ben ik het weer opnieuw gaan ontdekken. Dit keer in een veilige omgeving, met mensen die er voor waakten dat ik niet mijzelf verloor, maar juist mijzelf vond. En nu weet ik dat het ook op die manier kan. Heb ik gevoeld hoe sterk ik ben als vrouw, als mens, als slavin in die diepe onderdanigheid. Hoe meer in balans ik ben, als ik dat mag zijn en dat ik dat ook kan zijn zonder mijzelf te verliezen. Ik ben daardoor nu completer dan ooit. Ik zal mijzelf nooit meer zomaar aan iemand geven. Ik vertrouw er op dat ik me niet meer laat overnemen door dat gevoel, omdat de ander dat weet te triggeren. Voortaan geef ik mijn onderdanigheid alleen nog als een echt bewuste keuze en niet meer zoals die eerste keer.

Er bewust voor kiezen kan alleen als ik mijzelf compleet bezit en alleen als ik mijzelf compleet bezit, kan ik mijzelf en mijn onderdanigheid werkelijk weggeven. Daarmee wordt, juist omdat het een bewuste keuze is, mijn onderdanigheid het grootste geschenk dat ik aan iemand kan geven.

‘Submission is a gift’. Ik denk dat ik nu pas werkelijk begrijp wat het betekent.

Zomaar

Hij heeft me aan de ketting gelegd. Gewoon zomaar, omdat hij dat wilde. Ik geniet van het gewicht aan mijn enkel en het geluid dat hij bij elke beweging maakt. Ik voel en hoor hem als ik loop. Ik voel hem als ik even ga verzitten en het koude metaal tegen mijn lichaam tikt.

Hij heeft de collar om mijn nek gedaan. Gewoon zomaar, omdat hij dat wilde. Ik vind het altijd heerlijk als er iets om mijn nek zit, maar deze collar, zijn collar, heb ik het liefst. Ik hou van het gevoel om hem te mogen dragen. Van wat het met me doet. Hoe het onze band en onze liefde benadrukt en ik nog sterker voel dat ik van hem ben.

Ik zit aan zijn voeten. Gewoon zomaar, omdat hij dat wilde. Er is geen plek waar ik liever ben dan hier. Dit is waar ik hoor. Met een hand hou ik zijn been vast, terwijl ik mijn hoofd er tegen aan leg. Ik geniet als ik voel hoe hij met zijn hand door mijn haar kriebelt.

Samen kijken we tv. Niet zomaar, maar omdat ik dat wilde. Of eigenlijk, omdat we dat op deze dag altijd doen. Gewoon heerlijk samen genieten van de nieuwste aflevering van Lucifer.

“Waar verlang je naar?” vraagt hij, net als Lucifer in de serie.
“Hier naar,” antwoord ik met een glimlach. Aan de ketting, met zijn collar om mijn nek, aan zijn voeten. Mij helemaal van hem voelen.

Als ik kniel

Als ik kniel,
Dan voel ik rust
Voel ik de kalmte
Ben ik volkomen in balans

Als ik kniel,
Geef ik mijn hart
Geef ik mijzelf
Geef ik u alles wat ik heb

Als ik kniel,
In onderdanigheid
En mij voor u open
Wil ik alles voor u doen

Als ik kniel,
En bij mijzelf kom
In al mijn overgave
Dan vind ik mijn kracht