De opsluiting deel 3: Gebruikt

Triggerwarning: Deze serie kan ervaren worden als vrij heftig en valt niet onder lichte erotiek of soft-sm. Dus lezen op eigen risico.

De opsluiting deel 2: Stilte

Ik weet niet hoe lang het duurde voordat ik de rust vond. Rust en acceptatie, omdat ik niks anders kon dan hier zitten en wachten op wat er misschien komen zou gaan. Ik was één van de boeken gaan lezen en was diep geconcentreerd aan het lezen over tafeletiquette toen er opeens op de deur werd geklopt. Het duurde zelfs even voordat het geluid mijn wereld en mijn hoofd binnendrong. Ik legde het boek weg en deed de blinddoek om die klaar lag. Ik knielde neer in nadu. Mijn benen uit elkaar, open en toegankelijk, en mijn hoofd nederig gebogen.
“Ja, Meester,” riep ik, in een geluid dat veel zachter uit mijn mond kwam dan ik verwachtte.
Hij had mij echter gehoord en ik hoorde hoe hij de deur open deed.

Ik was nog aan het luisteren naar het geluid van de deur en voelde het briesje dat daarmee mijn cel in kwam, toen hij uit het niets mij bij mijn keel pakte. Ik voelde hoe hij de bloedtoevoer naar mijn hoofd beperkte en hoe ik daardoor licht werd. Mijn zenuwen tintelden en sprongen op scherp, waardoor elke aanraking intenser werd. Hij greep me vervolgens bij mijn haar en trok me omver zodat ik op mijn rug op het matras kwam te liggen. Hard en ruw drong hij vervolgens mijn kut binnen, die ondanks, of misschien dankzij, zijn harde aanrakingen al zeiknat was geworden. Met zijn hand op mijn mond smoorde hij mijn kreten, terwijl hij mij nam… gebruikte voor zijn genot. Ik voelde hoe er zachtjes tranen uit mijn ogen onder de blinddoek vandaan rolde. Ik wist dat hij ze zag en dat hij ze negeerde. Dit was ik. Hier was ik voor. Hier wilde ik voor zijn. Een stuk vlees voor zijn genot, zeker nu. Deze 24 uur.

Opeens stopte hij en stond op, terwijl hij mij commandeerde te blijven liggen en de blinddoek niet af te doen. Ik hoorde hoe de deur dicht viel en vroeg me af wat er ging komen. Wat hij met mij ging doen. Ik weet niet hoe lang ik daar lag toen de deur weer open ging en ik voetstappen naar mij toe hoorde komen. Ik voelde handen op mijn lichaam, handen die niet zijn handen bleken. Vreemde handen die mij betasten, die mij aanraakten. Een vreemde pik die zich bij mij naar binnen drong. Hij draaide me om, zodat ik op handen en knieën kwam te zitten en hij zo diep in mij kon stootten. Ik hoorde hem kreunen, terwijl hij mijn armen pakte om nog dieper te kunnen komen. Ik voelde me gebruikt, door zo door een vreemde geneukt te worden. Ook nu voelde ik tranen, maar ik wilde ze niet laten merken. Mijn Meester wilde dat ik dit onderging, dus mocht de man niet merken dat ik het moeilijk vond. Hij moest genieten van mijn lichaam, zonder dat ik hem daarvan afleidde. Ik hoorde hoe hij steeds harder kreunde en met elke kreun harder stootte tot hij stil bleef zitten. Waarna hij mijn armen nog harder naar achteren trok en ik hoorde en voelde hoe hij in mij klaar kwam. Nog even bleef hij zo met zijn pik in mij, waarna hij hem langzaam uit mij haalde. Ik hoorde hem opstaan en naar de deur lopen, terwijl ik bleef zitten zoals hij mij had achter gelaten.

Mijn Meester deed de deur weer open en ik wist dat hij mij, zo gebruikt, kon zien zitten. Hoe moeilijk ik het ook had, ik probeerde een mooie houding aan te nemen, voor hem. Mijn rug hol, mijn kont naar achteren en mijn hoofd iets naar beneden. Ik wilde dat hij trots op mij zou zijn, al wist ik niet eens of hij naar mij keek.
“Dat is dan 2 euro,” hoorde ik hem zeggen.
Even vergat ik te ademen en ik had het idee dat mijn hart van schrik een paar slagen over sloeg. Deze woorden, zijn woorden, voelden en klonken zo vernederend. Ik wist niet wat ik moeilijker vond, het feit dat hij mij had verhuurd of het bedrag dat hij noemde. 2 Euro om mij te laten neuken door een vreemde man, meer was ik niet waard. Ik slikte om te voorkomen dat ik moest huilen. Dat wilde ik niet. Niet hier, niet nu, niet op dit moment. Niet terwijl hij en de man, mij zouden kunnen zien. Hoe vernederd ik mij nu ook voelde.

Ik bleef zo zitten, op mijn handen en knieën, toen hij de deur dicht deed. Hij had niet gezegd dat ik de blinddoek af mocht doen, dus durfde ik niet te bewegen. Tot mijn opluchting duurde het echter niet lang tot ik de deur weer hoorde opengaan.
“Dat was je eerste klant vandaag.”
Zijn woorden dreunden bij mij naar binnen als mokerslagen. Er zouden er dus meer volgen. Er zou meer komen. Het zou hier dus niet bij blijven vandaag.
“Je kunt je blinddoek hierna af doen,” ging hij verder.
Waarna hij de deur achter zich dicht gooide en mij weer alleen achter liet.

Ik ging zitten en voelde hoe de ketting daarbij tegen mijn been tikte. Rustig deed ik de blinddoek af en ik nam de tijd om mijn ogen weer te laten wennen aan het felle tl-licht. Dat was het moment dat de tranen die eerder meermaals over mijn wangen biggelden veranderden in een huilbui. Het waren geen tranen van verdriet, maar wel van pijn en lijden. Tranen die fijn, maar ook moeilijk waren. Net als alles dat mijn Meester deze 24 uur met mij deed.

De opsluiting deel 4: Etenstijd

De opsluiting deel 2: Stilte

Triggerwarning: Deze serie kan ervaren worden als vrij heftig en valt niet onder lichte erotiek of soft-sm. Dus lezen op eigen risico.

De opsluiting deel 1: Het begin

Wat verwacht je als je er over nadenkt om 24 uur te worden opgesloten zonder daglicht en wetenschap van tijd? Om daar te zitten als dier, als ding, minder dan een mens? Om er enkel uitgehaald te worden voor zijn plezier of genot? Lijkt het je eng of spannend, misschien zelfs geil? Word je nat als je er over fantaseert? Al die dingen golden in de afgelopen maanden in elk geval voor mij. Nooit had ik mij bedacht hoe deze eerste uren werkelijk zouden voelen. Althans, als het al uren waren die verstreken.

Nadat hij de deur achter zich dicht had geslagen voelde ik mij vooral erg verloren en alleen. Al wist ik dat hij niet meer dan een paar meter van mij verwijderd was. Hij had geen gedag gezegd toen hij de deur dicht gooide. Geen afscheid genomen. Hij had me gewoon aan de kant gegooid in dit hok. Als een ding dat hij even niet nodig had. Zelfs bij binnenkomst had hij me geen knuffel, kus of warmte gegeven. Dingen die zo normaal voor mij waren, dat ik ze juist nu heel erg miste. De warmte aan het begin hielp me altijd, om al het heftige aan te kunnen dat hij voor mij bedacht. Nu moest ik het zonder doen. Nu zou ik zonder dat voor hem moeten lijden en voelen wat het werkelijk voor mij betekend om slavin te zijn.

Nu werd ik mij ook pas bewust van de zenuwen die, al vanaf het moment dat hij mij aan haren omhoog had getrokken, door mijn lijf gierden. Alsof pas nu ze konden zakken, ik de rust had om te voelen dat ze er al die tijd waren geweest. Ik had het warm en koud tegelijk door de spanning. Ik voelde hoe mijn hart nog in mijn keel klopte, door de adrenaline van de momenten er voor. Ik voelde echter dat dat niet het enige was dat klopte. Ook mijn clit liet weten wat de spanning van het moment met haar had gedaan, maar ik wist dat ik zonder toestemming haar niet mocht geven waar ze naar verlangde.

Ik besloot een rondje te lopen langs de muren en de kamer te bestuderen. In de hoop dat ik en mijn lichaam, weer rustig zouden worden. Ik hoorde de ketting rinkelen met elke stap die ik zette. Een geluid dat, gek genoeg, een kalmerend effect op mij had.
Stap…
Rinkel…
Stap…
Rinkel…
Er was niets meer te zien dan ik al had gezien. De kamer was kaal en leeg. Hij had er niet meer neergezet dan hij vond dat ik nodig had.

Terwijl ik een stukje brood uit de voerbak pakte vroeg ik me af hoeveel tijd er al verstreken was sinds hij mij had opgesloten.
Waren het 5 minuten?
Misschien al 10?
En hoeveel tijd was er daarvoor verstreken, sinds ik binnen kwam?
Ik had nu al geen idee hoe laat het kon zijn. Misschien half twee, misschien zelfs als twee uur, maar als je mij zou zeggen dat ik pas een kwartier binnen was, dan had ik je ook geloofd.
Zou ik de tijd kunnen meten door te tellen?
Terwijl ik dat bedacht wist ik echter dat het zinloos was. Het was onmogelijk om hier zelf te kunnen achterhalen hoe lang ik hier zat of hoe laat het was.
Misschien zou ik het kunnen ontdekken door geluiden van buiten?
Door een stem of juist het gebrek aan stemmen?
Ik legde mijn oor tegen de deur, maar er was niks te horen. Tussen hier en de woonkamer zaten twee deuren, het geluid droeg niet zo ver. Ook de ramen zouden geen antwoord kunnen geven, want van buiten lieten ook die geen geluid binnen.

Ik plofte neer op het matras en vroeg me af hoe lang hij mij hier zou laten. Misschien zou hij de komende 24 uur niet meer terugkomen. Ik verwachtte het niet, waarschijnlijk zou hij heel graag gebruik van mij maken in deze situatie, maar het zou zomaar kunnen. Ik vroeg mij af hoe ik dat zou vinden.
Zou ik gek worden van de stilte?
Van de verveling?
Of van de honger, omdat ik het eten al op had?
Ik dacht al die dingen, terwijl ik de rest van de bak leeg at. Ik had honger gekregen, omdat ik niet had geluncht en de spanning mijn buik had doen rommelen. Toch had ik meteen spijt dat ik al het eten al op had, omdat ik geen idee had of en wanneer ik weer zou krijgen.

Daarna bladerde ik wat door de boeken die op het tafeltje lagen, al miste ik nog de rust om ze te kunnen lezen. Ik wilde van alles, maar kon niks. Pas toen besefte ik hoe het echt voelt om zo opgesloten te zitten. Hoe het is om zonder afleiding te wachten op iets, waarvan je niet weet wat en wanneer er iets komen gaat. Als de spanning is gaan liggen en je beseft dat je amper iets te doen hebt, dan is het eigenlijk vooral heel erg saai.

De opsluiting deel 3: Gebruikt

De opsluiting deel 1: Het begin

Triggerwarning: Deze serie kan ervaren worden als vrij heftig en valt niet onder lichte erotiek of soft-sm. Dus lezen op eigen risico.

We hadden het er al vaak over gehad. Ik weet niet eens meer of het begon als mijn fantasie of zijn fantasie, maar feit was dat er een zaadje was gepland bij mij. Een zaadje van nieuwsgierigheid en verlangen dat langaam was uitgegroeid tot een grote boom. Ik voelde de wortels langer worden elke keer als hij het even liet vallen. Ik voelde hoe de takken en bladeren groter werden elke keer als ik er aan dacht. Ik wist dat de fantasie werkelijkheid zou worden, dat had hij mij al een paar maanden geleden gezegd. Ik wist alleen niet hoe en wanneer, al waren er wel verschillende opties door mijn hoofd gegaan.

Deze zaterdag melde ik mij zoals afgesproken om exact 13.00 uur bij zijn huis. Hij deed de deur open en liet mij binnen, waarna ik voor hem neer knielde en zacht zijn voeten kuste. Ik voelde hoe hij naar mij keek, terwijl ik zo zat. Ik wachtte rustig tot hij mij zou zeggen dat ik kon opstaan of één van de andere opdrachten gaf die nu misschien door zijn hoofd gingen. Het was dit moment, dat ik even afgeleid was, dat hij me opeens aan mijn haren omhoog trok. Ik schrok, maar wist gelukkig mijn balans te bewaren.
“Telefoon,” hoorde ik hem commanderen.
Ik gaf hem meteen mijn telefoon, terwijl ik nog te verrast was om te beseffen dat vandaag de dag was.
“Uitkleden,” commandeerde hij vervolgens.
Snel trok ik mijn jurk uit, waaronder ik alleen kousen en hakken droeg. Ook die mocht ik echter niet aanhouden. Terwijl ik snel mijn schoenen los maakte, wist ik wat er te gebeuren stond. Vandaag zou de boom die uit het zaadje was gegroeid omgehakt worden en zou de fantasie werkelijkheid worden.

Aan mijn haren trok hij mij mee naar de bijkeuken die zelfs bij daglicht pikdonker was. Toen hij de felle tl-lamp aan deed gingen mijn ogen eerst naar de ramen, die hij voor deze gelegenheid had geblindeerd. Mijn ogen gingen verder door de kleine ruimte, die niet groter dan twee bij drie was. Tegen de lange kant lag een matras, waarna mijn ogen op de ring aan het voeteneind vielen. Hij had hem in de muur vast gemaakt. Ik keek verder naar de ketting die er aan vast zat en eindigde bij een metalen enkelboei, waar hij mij vervolgens aan vastketende. Verder bevond zich naast het matras een klein tafeltje met daarop een aantal boeken. Boeken waarvan hij het waarschijnlijk nuttig vond dat ik ze zou lezen tijdens mijn opsluiting. Ik zag een boek over etiquette, eentje voor butlers en één waarvan ik op de zijkant het woord maasage zag staan. Ook lag er een schriftje en een pen, mocht ik iets willen schrijven. In de andere hoek van de kamer stond een oude verfemmer met daarnaast een rol grijs en hard wc-papier. Ik slikte even toen ik mij besefte dat ik daarop de komende 24 uur mijn behoefte zou moeten doen. Als laatste zag ik naast de deur twee bakjes staan. Of beter gezegd twee voerbakken. De linker was gevuld met water in de rechter zag ik een paar stukjes appel en wat brood liggen. Ik had geen idee of dat alles was dat ik zou krijgen en terwijl ik hem vragend aankeek wist ik dat hij dat ook niet zou vertellen.

Terwijl mijn ogen zo door de kleine ruimte gingen, begon mij langzaam te dagen dat het echt was. Dat dit echt was. Dat het zou gebeuren. Op het tafeltje legde hij nog een blinddoek neer. Ik kende deze. Hij bedekt mijn halve gezicht en het zou onmogelijk zijn om er iets door te zien, zelfs niet of het buiten licht of donker was.
“Als ik drie keer klop, dan doe jij die blinddoek om, waarna jij mij zult laten weten dat je dat hebt gedaan. Pas daarna zal ik de deur openen.”
Ik knikte, terwijl mijn hoofd nog probeerde te bevatten wat er te gebeuren stond.
“Dit betekent,” ging hij verder, “dat jij mij de komende 24 uur niet zult zien. Dat je geen daglicht zult zien en dat je niet zult weten hoe laat het is. Je zult elk besef van tijd kwijt raken. Kies je hiervoor?”

Ik liet zijn vraag langzaam bij mij indalen terwijl ik het antwoord eigenlijk al wist. Zelfs als ik hier niet over had gefantaseerd. Zelfs als dat zaadje nooit was gepland. Zelfs dan had ik niks anders gekund dan hem gehoorzamen.
“Ja Meester,” antwoordde ik zacht, waarna hij, zonder mij nog verder aan te kijken, de deur achter zich dicht trok.

 

De opsluiting deel 2: Stilte

De grond

Ik mis de grond
De grond onder mijn voeten
Ik voel hem als ik loop
Ik voel hem als ik sta

Ik mis de grond
De grond waarop ik thuis ben
Die altijd zo dichtbij is
Maar nu ook zo ver weg

Ik mis de grond
De grond waar ik op zat
Die zo lang geleden is
Maar altijd in mijn hart

Dankbaarheid

Ik sta voor je, met mijn rug tegen de muur gedrukt. Jouw hand op mijn keel, terwijl onze blikken elkaar gevangen houden. Ik voel hoe je zachtjes begint te knijpen. Het liefst wil ik mijn ogen dicht doen en compleet op gaan in het gevoel, maar ik doe het niet. Ik blijf je aankijken, terwijl ik voel hoe mijn hoofd begint te suizen door het bloed dat moeite heeft zijn weg te vinden. Mijn zenuwen tintelen en ik voel hoe mijn kut begint te druppelen van geilheid. Je laat mijn keel los, terwijl je met je andere hand mijn haar pakt en mij in één keer naar de grond trekt. Ik heb moeite met het bewaren van mijn evenwicht door de plotselinge beweging, maar het lukt me om niet te vallen. Ik voel complete rust, terwijl ik daar aan je voeten zit. Ik voel hoe jouw voet op mijn lichaam, mij verder naar de grond drukt. Dieper lager, tot ik niet verder kan. Daarna jouw voet op mijn hoofd en ik voel waar ik ben. Van wie ik ben. Langzaam til je hem weer op en zet hem op de grond voor me. Ik zie jouw zwarte leren schoen, die mij net nog naar beneden drukte. Voorzichtig til ik mijn hoofd op en ik kus hem. Vol dankbaarheid kus ik jouw schoen, jouw voet, jou.

Bloeden

Je vraagt niet of het goed is
Je vraagt niet om consent
Je zult me laten bloeden
Ongeacht mijn wil

Je hypnotiseert me met je ogen
Je doet me verlangen met je stem
Om voor je te bloeden
Ongeacht mijn wil

“Straf??? Ik ben geen kleuter!

Een uitspraak die ik vaak lees in discussies over straf en die mij inspireerde tot het schrijven van dit stuk.

En dat klopt. Ik ben geen kleuter. Sterker, ondanks dat ik wel een meisjeskant heb, ben ik dat al een tijdje niet meer. Al zeker zo’n twintig jaar niet. Afhankelijk wanneer kleuterleeftijd eindigt, want daar heb ik eigenlijk geen idee van :-p ik ben juist een sterke, zelfstandige volwassenen vrouw… die iets met straf heeft.

Ik besef dat het voor sommigen moeilijk te bevatten is waarschijnlijk. Funnishment, dat zou misschien nog kunnen. Straf als excuus om te spelen. Straf die eigenlijk vooral leuk en lekker is. Juist, ook voor de ontvangende partij. Dat is echter niet waar ik het over heb. Ik heb het over echte straf. De straf waar je als kind vaak al bang voor was, want dat betekende dat je echt iets heel erg fout had gedaan.

Nu moet ik bekennen dat het ook niet helemaal klopt dat ik iets heb met straf. Straf is voor mij namelijk het allerergste wat mij als slavin kan overkomen. De wetenschap dat ik iets heel erg fout heb gedaan, maar bovenal dat ik de ander heb teleurgesteld. Dat idee, dat besef, vind ik echt heel erg verschrikkelijk. Dan maakt het niet eens uit wat de straf is of het zachte tikken of harde tikken zijn. Sterker, straf hoeft niet eens lichamelijk pijn te doen. Al laat je me strafregels schrijven of zet me in de hoek, dat maakt eigenlijk weinig uit. Pijn doet het dan namelijk sowieso. Pijn in mijn hart en pijn in mijn ziel.

Maar als straf dan zo verschrikkelijk is, waarom zeg ik dan toch dat ik er iets mee heb? Het antwoord is eigenlijk heel simpel. Althans voor mij dan. Ik heb iets met de dynamiek, waarvan straf voor mij een logische consequentie kan zijn. Als slavin hou ik namelijk van regels en structuur. Geen micromanagement. Geen boek van 100 pagina’s aan wetten. Maar wel enkele regels, die mijn D iets geven, mij iets geven of iets toevoegen aan de dynamiek. Het ding met regels is echter dat ze wel moeten worden nageleefd, anders heeft het geen nut om ze te hebben. Regels kunnen echter altijd gebroken worden. Dat hoeft niet eens expres te gebeuren, dat kan ook per ongeluk. De reden voor het breken, maakt niet eens veel uit. Waar het om gaat is dat een dynamiek met regels in mijn ogen geen nut heeft als er geen consequenties zijn voor het breken er van. Straf* is een manier om daar consequenties aan te hangen.

Ik besef dat straf niet de enige manier is om te gaan met het breken van regels. Je kunt er uiteraard ook gewoon een goed gesprek over hebben. Dat vind ik zelf ook belangrijk en straf zonder een goed gesprek zou voor mij ook niet werken. Er enkel over praten zou voor mij persoonlijk echter nooit voldoende zijn. Dat voelt niet als een consequentie en is mede daardoor voor mij niet voldoende

Er is echter nog een andere belangrijke reden waarom ik iemand ben die het nodig heeft om gestraft te worden voor haar fouten. Dat is niet omdat ik een slecht mens ben, maar omdat als de ander het niet doet ik het zelf doe. Ik kan je daarbij verzekeren dat als ik mijzelf straf dat vele malen langer zal duren en een veel negatiever effect op mij zal hebben dan een straf van een D. Mijn schuldgevoel zal daar helaas wel voor zorgen. Daar was ik ook als kind al kampioen in. Verstandelijk weet ik dat het niet mijn taak is om mijzelf te straffen. Dat is aan de D, maar helaas werkt dat niet zo voor miij. Een fysieke straf, mijn fout voelen met mijn lichaam, betekent dat ik dat makkelijker kan gaan loslaten. Dan weet ik dat het daarna klaar is. Mijn straf zit er dan op en dus mag ik daarna ook mijzelf dan niet meer straffen. Ik zal dan weer verder kunnen met een schone lei.

Dus nee ik ben geen kleuter. Ik ben een volwassen vrouw, die soort van iets met straf heeft, maar altijd hoopt dat het niet nodig zal zijn.

*Zelf maak ik daarbij wel onderscheid tussen straf, wat voor mij de consequentie is voor het bewust breken van regels of grove fouten of nalatigheid en een correctie. Dat laatste is voor mij een kleine consequentie voor kleine foutjes en het onbewust breken regels. Correcties kunnen mij bijvoorbeeld helpen om regels in mijn systeem te krijgen. Al mijden de perfectionist en de slavin in mij die ook liever.