De Opsluiting deel 6: Vrij?

Triggerwarning: Deze serie kan ervaren worden als vrij heftig en valt niet onder lichte erotiek of soft-sm. Dus lezen op eigen risico.

De opsluiting deel 5: Gebruikt 2

Het klinkt misschien gek en het is waarschijnlijk moeilijk voor te stellen, maar de stilte en de tijdloosheid wende. Naarmate het langer geleden was dat mijn Meester had aangeklopt werd mijn geest kalmer. Dat kwam niet, omdat ik niet wilde dat er meer zou gebeuren, dat was aan hem, maar doordat de rust mij rustig maakte. Er was geen afleiding, dus kon ik niks anders dan het accepteren en mij er aan overgeven. Van te voren had ik verwacht dat ik in deze momenten veel zou gaan malen en nadenken over alles wat er gebeurde en wat Meester met mij deed. Ook dat gebeurde echter niet. Ook daarin was ik kalm en, hoe heftig ook, had ik volledige acceptatie gevonden. Er was geen twijfel meer. Dit was mijn keuze, dit was mijn plek en dit was wat en wie ik wilde zijn. In de stilte las ik de boeken die hij had neergelegd zonder afgeleid te worden door mijn eigen onrust. Ik las ze, leerde er van en zweefde daarbij weg op mijn eigen gedachten.

Ik was mij er echter van bewust dat deze rust niet eeuwig zou duren. Dat het moment dat hij zou aankloppen weer zou komen. Toch kwam dat moment nog onverwacht. De harde dreunen op de deur die mij wegtrokken uit de gedachten waarin ik was verzonken. Snel deed ik de blinddoek om en ging in nadu zitten, waarna ik hem kenbaar maakte dat ik klaar was. Ik hoorde hoe hij de deur open maakte. Ik hoorde zijn voetstappen weerklinken in de ruimte, terwijl hij naar mij toe liep. Ik verlangde naar zijn hand die mij aanraakte en zijn mond die mij zou kussen, maar hij deed geen van beiden. Hij negeerde me compleet, toen hij de ketting los maakte van mijn enkel. Ik vroeg mij af of het klaar was. Of de 24 uur er al op zaten. Al snel trok hij mij echter uit die gedachte toen hij mij bij mijn haar greep. Ik kreeg amper de kans om te gaan staan, terwijl hij mij achter zich aan trok. Ik was bang ergens tegenaan te lopen of te struikelen, want hij leek totaal niet bezig met waar ik liep. We gingen de deur door van de ruimte die de afgelopen uren mijn cel was geweest. We gingen de gang door, de woonkamer in. Daar hielt hij stil en nog voordat ik op adem was gekomen sloeg hij mij in mijn gezicht. En nog een keer en nog een keer. Ik voelde al snel de tranen over mijn wangen rollen, terwijl ik geen idee meer had hoe vaak hij mij sloeg. Hij gooide me op de grond, waar ik tot mijn verbazing zacht viel. Hij had dit gepland, natuurlijk had hij dit gepland. Ik kreeg echter geen kans er verder over na te denken.

Ik voelde meteen daarna hoe hij mijn lichaam begon te schoppen. Hij schopte me tegen mijn kont, waarna ik geblinddoekt en jankend voor hem uit door de kamer kroop. Hij schopte hard en bij elke trap verplaatste ik weer een stuk. Hij stuurde me. Een harde schop tegen mijn rechter bil en ik ging naar links. Een schop tegen mijn linker bil en ik ging naar rechts. Huilend en jammerend kroop ik zo door de kamer voor hem uit terwijl hij mij verder leek te negeren. Hij zij niks en schopte alleen. Steeds harder, terwijl ik voelde hoe mijn lichaam steeds beurser werd. Ik wist niet meer hoe ik het had en liet het gebeuren. Ik voelde hoe hij zijn voet op mijn rug zette en mij zo naar de grond duwde. Daarna kwamen er meer schoppen, tegen mijn benen, mijn kont, mijn kut. Ik huilde, maar was niet in staat om geluid te maken. Ik kon niet anders dan het, zijn schoppen, hem, gewoon over mij heen te laten komen.

Er was een kort moment van rust, van geen pijn. Even dacht ik dat hij klaar was, maar dat gevoel verdween al vrijwel meteen toen ik voelde hoe de singletail hard op mijn rug neer kwam. Waar ik eerst stil was, krijste ik het nu uit. Van schrik, van pijn, van ellende. De slagen bleven komen en ik jankte en schreeuwde. Ik wilde wegdraaien, weg kruipen, terwijl ik tegelijkertijd gehoorzaam wilde blijven liggen. Ik wilde hem trots maken, laten merken dat ik dit kon ondergaan, maar het ging niet. Steeds weer bewoog ik, al was het zinloos, want steeds weer wist de zweep mij te vinden. Nog voor de pijn van de ene slag was weggetrokken, kwam de volgende alweer neer. De pijn werd een waas van pijn en mijn schreeuwen werden één schreeuw. Een schreeuw die langzaam zachter werd, terwijl de pijn mij steeds meer overnam en de zweep bleef neerkomen. Mijn bewegingen werden rustiger, met elke slag die neer kwam. Ik heb geen idee meer hoeveel het er waren. Honderden? Duizenden? Ik had geen idee hoeveel tijd er verstreek. Er was geen tijd meer, enkel pijn. Langzaam werd ik rustiger en zakte weg in de waas van verschrikkelijke pijn. Net als eerder die dag in de leegte van mijn opsluiten vond ik, ook nu, de acceptatie en de rust in mijn lot en mijn plek. Deze pijn onderging ik voor hem, was mijn geschenk aan hem en zijn geschenk aan mij.

Zo zweefde ik weg op de slagen en hoewel ik het voelde toen hij stopte, drong het niet werkelijk tot mij door. De striemen brandden na op mijn lijf en ik genoot van dat gevoel, terwijl ik zweefde in mijn bubbel en mijn tranen langzaam opdroogden. Ik hoorde hoe hij op een stoel ging zitten bij mij in de buurt en daarna zijn voeten op mijn rug zette. Ik voelde hoe hij mij zo verder naar de grond leek te duwen, zelfs al was dat niet mogelijk. Ik genoot van het gewicht op mijn rug dat mij extra deed voelen dat ik op mijn plek was, onder hem, van hem. Waarna hij zijn voeten rustig op mijn rug neerlegde en ik verder zweefde.

…word vervolgd…

Advertisements

De opsluiting deel 5: Gebruikt 2

Triggerwarning: Deze serie kan ervaren worden als vrij heftig en valt niet onder lichte erotiek of soft-sm. Dus lezen op eigen risico.

De opsluiting deel 4: Etenstijd

Ik was diep in slaap en het geklop, van de andere kant van de deur, leek van heel ver te komen. Het geluid werd steeds harder, terwijl ik in slaperige toestand de blinddoek probeerde te pakken. Toen ik eindelijk de blinddoek om had en in nadu was gaan zitten, probeerde ik boven het geluid uit te komen en mijn Meester te laten weten dat ik klaar zat. Ik was opgelucht toen hij mij hoorde en er heel even een seconde stilte was.

Ik hoorde hoe de deur open ging en er voetstappen naar binnen kwamen, echter klonken ze niet als zijn voetstappen. Meteen daarna klonken er meer en ik vroeg me af hoeveel het er waren. Wie het waren. Al wist ik dat ik dat waarschijnlijk nooit zou weten. Ik voelde hoe iemand me bij mijn haren pakte en mijn hoofd naar achteren trok, terwijl ik ondertussen hoorde hoe de deur werd dicht geslagen. Ik was alleen, overgeleverd, zonder te weten aan wie. Even was bang ik, maar ik kreeg de tijd niet om het toe te laten. Ik voelde hoe op dat moment moment mond open werd getrokken en er een harde pik in werd gestopt. Aan mijn haren werd mijn hoofd heen en weer bewogen, terwijl hij steeds dieper in mijn keel kwam. Ik kokhalsde en had het gevoel te stikken, terwijl ik zo werd geneukt en de tranen over mijn wangen liepen.

Ik was opgelucht toen het even stopte, maar meteen daarna werd ik ruw op mijn buik gegooid en mijn kont omhoog getrokken. Daarna voelde ik weer een pik in mijn mond, een andere, een dikkere die amper leek te passen. Ik deed mijn best mijn mond zo goed mogelijk open te doen. Ik wilde mijn Meester trots maken, laten zien dat ik dit kon. Niet alleen mentaal, maar ook fysiek. Ik wilde hem in mijn mond kunnen hebben, zonder dat ik hem per ongeluk met mijn tanden zou raken. Ik voelde handen die ondertussen in mijn borsten knepen. Ik wilde een kreet van pijn slaken toen ze hard aan mijn tepels trokken, maar de penis in mijn mond maakte dat onmogelijk. Ik voelde vingers die hard in mijn kut werden geramd, waarna ze omhoog gingen en in mijn kont werden gestopt. Eerst één vinger, maar nog voor ik toe was aan meer kwamen de volgende er al bij. Hij neukte mijn kont met zijn vingers, terwijl hij hem zo nat maakte met mijn eigen geil. Ik voelde hoe een pik tegen mijn anus drukte. Ik wilde jammeren toen hij naar binnen ging, maar ik kreeg de kans niet door de pik die op dat moment achterin mijn keel stootte.

Ik voelde hoe mijn kont hard werd geneukt. Harder dan ik dacht aan te kunnen. Even was ik opgelucht toen hij zich terug trok en ook de andere pik uit mijn mond werd gehaald. Meteen daarna werd ik op mijn zij gelegd. Tranen rolden over mijn wangen, maar werden genegeerd. Ik vond het verschrikkelijk, maar toch was dit wat ik wilde. Ik wilde hier zijn. Ik wilde hier lijden. Ik wilde gebruikt worden op elke manier dat mijn Meester dat wilde. Ik voelde weer een pik in mijn mond, de derde. Een ander stootte diep in mijn kut, terwijl weer ander mij in mijn kont neukte. Drie gaten gevuld en keihard geneukt door drie mannen die met mij konden doen wat ze wilden. Ik voelde hoe mijn lichaam heen en weer bewoog tussen hun lichamen. Alle kanten opgeschud onder hun stootten die ik enkel kon ondergaan.

Ik weet niet hoe lang het door ging. Ik weet niet eens meer wat er allemaal gebeurde. Ik weet hoe ze mijn lichaam in elke positie duwde en trokken die zij wilden. Hoe ze me meerdere malen namen in elk gat dat beschikbaar was. Steeds weer opnieuw, zonder werkelijk op mij te letten. Ik voelde hoe ze vervolgens omstebeurt over mijn lichaam klaarkwamen. Hoe het sperma langs mijn borsten gleed, langs mijn billen over mijn gezicht. Ik voelde hoe het plakte en wilde niets liever dan het schoon vegen, maar ik had er de puf niet meer voor.

Ondertussen klopten de mannen op de deur en ik hoorde hoe die openging. Ik weet nog dat ze een bedrag noemden. Een tientje, groepskorting. Later zou ik er vast om kunnen lachen, maar nu voelde ik me compleet gebruikt en vernederd.

De deur sloeg achter de mannen dicht, om slechts een paar minuten later weer open te gaan. Meester trok me aan mijn haren overeind en zette me tegen de muur, waarna er uit het niets een emmer koud water over mij werd heen gegooid. Hij begon met een ruwde handdoek mijn lichaam hard af te drogen. En terwijl hij dat deed voelde ik hoe hij heel even, meer dan een seconde zal het niet zijn geweest, zijn hardheid liet varen. Heel even voelde ik zijn warmte en liefde en ik wist dat ik alles aan zou kunnen wat hij nog meer voor mij in petto zou hebben.

De opsluiting deel 4: Etenstijd

Triggerwarning: Deze serie kan ervaren worden als vrij heftig en valt niet onder lichte erotiek of soft-sm. Dus lezen op eigen risico.

De opsluiting deel 3: Gebruikt

Nadat de man was vertrokken was ik huilend weggedoezeld in mijn eigen bubbel. Ergens tussen half zwevend, licht slapen en toch ook wakker. Al besef ik dat deze omschrijving voor jou als lezer vast heel vaag klinkt. Het geklop op de deur leek van ver te komen. Het duurde dan ook even tot het tot mij doordrong. Ik wilde graag snel gehoorzamen, maar mijn lichaam was nog aan het bijkomen, waardoor ik nog niet heel snel was. Het geklop werd steeds luider en het was duidelijk dat mijn Meester ongeduldig werd. Met een verdwaasd hoofd pakte ik de blinddoek en deed die om, om daarna weer gehoorzaam in nadu te gaan zitten. Ik riep dat ik klaar was en wachtte af.

Ik hoorde de deur open gaan, maar hij zei niks toen hij binnen kwam. Ik probeerde te luisteren naar de geluiden die hij maakte, om zo te kunnen achterhalen wat hij aan het doen was. Misschien zou ik dan weten wat er ging gebeuren. Ik hoorde het gerinkel van metaal. Niet zwaar, zoals van de ketting waar ik aan vast zat, maar lichter. Het klonk als de voederbakken die hij had neergezet. Ik hoorde het geluid van vocht dat op metaal werd gegoten en ik vermoedde dat hij één van de twee vulde met water. Daarna hoorde ik harder gerinkel, alsof er iets zwaarders op metaal neer kwam. Dat werd weer gevolgd door een doffer geluid. Dat moest dan eten zijn vermoedde ik en terwijl ik mij dat bedacht besefte ik dat ik honger had. Ik had geen idee hoe laat het was en hoe laat ik voor het laatst had gegeten. Ik had gedacht dat het pas het einde van de middag was, maar nu begon ik het idee te krijgen dat het al later was. Het begin van de avond misschien of toch nog later? Ik wist dat hierover nadenken geen zin had, maar toch kwamen deze vragen automatisch in mij op.

Het was zijn stem, die mij uit mijn gedachten haalde.
“Eten,” bromde hij, “met je mond en niet met je handen, zoals een braaf teefje betaamd. Je eet de bak helemaal leeg en je maakt je gezicht niet schoon”
Meteen daarna hoorde ik de deur open gaan en weer dicht slaan. Hij liet mij achter met deze opdracht, waarvan hij wist dat ik het verschrikkelijk zou vinden. Dat was niet eens, omdat ik het moeilijk vind als een dier behandeld te worden, want dat was niet zo. Het was, omdat ik het verschrikkelijk vind om vies te worden. Het gevoel van eten dat plakt op mijn gezicht, vooral als het vet is. Brrrrr. Ik kluif om die reden niet eens kippenpoten. Maar ondanks dat ik het moeilijk vond om te doen, wist ik dat ik zou gehoorzamen. Ik zou mijn blinddoek af doen en op mijn handen en knieën gaan zitten en uit die bak eten, zoals hij wenste.

Toen ik de blinddoek had afgedaan, en mijn ogen weer aan het licht gewend waren, liep ik naar de voederbakken. In de eerste zat inderdaad water, dat was in elk geval een opluchting. In de tweede zat iets waar ik veel minder van blij van werd. Het was Spaghetti bolognese, met aan de zijkant nog wat komkommersalade. Ik voelde mij al vies toen ik er aan dacht dat ik daar een hap van zou moeten nemen. Toch was dat wat ik deed. Ik ging op handen en knieën zitten en nam voorzichtig een hap van de komkommer. Die voelde nog veilig, maar helaas tikte ik met mijn neus in de tomatensaus. Alles in mij moest zich inhouden om het schoon te maken. Ik probeerde het te negeren door meteen de confrontatie aan te gaan met de spaghetti. Heel voorzichtig nam ik een hapje in de hoop niet vies te worden. Ik dacht slim te zijn door het uiteinde van een sliert te pakken en deze rustig naar binnen te zuigen. Ik was alleen vergeten hoe zo’n sliert, als je het even niet voorzichtig doet, alle kanten op beweegt en zo nog wel eens in je gezicht beland. Uiteraard was dat wat mij gebeurde. Net toen ik dacht goed bezig te zijn voelde ik hoe de sliert mijn wang raakte. Het liefst had ik mijn gezicht in de waterbak geduwd in de hoop dat ik het zo schoon kon maken. Het idee dat het water zo vies zou worden weerhield mij er van. Daar werd ik namelijk ook niet blij van. Ik bleef voorzichtig eten, terwijl ik voelde hoe mijn gezicht steeds viezer werd en daarbij de rillingen over mijn lijf liepen. Ik duwde het weg naar de achtergrond. Ergens ver weg in de krochten van mijn hoofd, zodat ik mij kon focussen op het eten en het gehoorzamen. Daar ging het om. De rest, hoe ik mij erbij voelde, dat was niet van belang. Ik at tot de bak leeg was en ik meteen weer besefte hoe vies ik mij voelde. Vervolgens dronk ik het water uit de andere bak, al had ik niet het idee dat dat mijn gezicht veel schoner maakte. De saus en viezigheid was inmiddels al te veel gekoekt aan mijn gezicht. Ik zag wel wat stukjes drijven in het water, wat verder drinken moeilijk maakte, maar ik wist en voelde aan mijn gezicht dat dat lang niet alles was.

Opeens hoorde ik weer geklop. Het idee om nu weer mijn blinddoek om te moeten doen vond ik verschrikkelijk. Beseffende dat daarmee de binnenkant van de blinddoek vies zou worden. Toch deed ik het, omdat ik niet anders kon. Ik knielde weer neer en wachtte tot hij de deur open deed. Ik hoorde hem iets zwaars neerzetten, waarvan ik niet wist wat het was. Tot hij uit het niets mijn blinddoek aftrok. Voor mij stond een grote emmer gevuld met water en nog voor ik het besefte voelde ik hoe hij in mijn gezicht er in duwde. Ik schrok, omdat het zo onverwacht gebeurde. Normaal kan ik redelijk goed mijn adem in houden. Nu zorgde de schrik ervoor dat ik in paniek raakte, waardoor ik al snel worstelde om los te komen en adem te mogen halen. Uiteraard kon ik het niet winnen en voor mijn gevoel duurde het veel te lang voordat hij mijn hoofd weer aan mijn haar naar boven trok. In werkelijkheid kan het echter nooit meer dan 10 seconden zijn geweest. Ik proestte en hapte naar adem, angstig voor de volgende keer.

“Je hebt goed gegeten. Dat verdiend een schoon gezicht,” hoorde ik hem zeggen, waarna hij opnieuw mijn hoofd in het water duwde.
Dit keer ging hij met zijn andere hand over mijn gezicht, terwijl hij mij onder water hield. Weer trok hij mijn hoofd uit het water, waarna hij vlug mijn gezicht bekeek en hem meteen weer onder duwde. Ik had zo graag even een diepe teug ademen gehaald, maar daar gaf hij mij niet eens de kans toe. Ik voelde me nog steeds benauwd, toen ik alweer onderging. Ook nu poetste hij met zijn andere hand mijn gezicht, terwijl ik mijn best deed rustig te blijven en het gelaten te ondergaan. Steeds weer herhaalde hij deze handeling, terwijl ik elke kans bleef grijpen om naar adem te happen, totdat hij tevreden was en mijn gezicht weer schoon.

Meteen nadat hij klaar was deed hij, tot mijn opluchting, een andere schone blinddoek over mijn ogen. Terwijl ik voelde hoe de dikke druppels water van mijn haar over mijn lichaam gleden, hoorde ik hoe hij de emmer pakte en weer vertrok.

De opsluiting deel 5: Gebruikt 2

De opsluiting deel 3: Gebruikt

Triggerwarning: Deze serie kan ervaren worden als vrij heftig en valt niet onder lichte erotiek of soft-sm. Dus lezen op eigen risico.

De opsluiting deel 2: Stilte

Ik weet niet hoe lang het duurde voordat ik de rust vond. Rust en acceptatie, omdat ik niks anders kon dan hier zitten en wachten op wat er misschien komen zou gaan. Ik was één van de boeken gaan lezen en was diep geconcentreerd aan het lezen over tafeletiquette toen er opeens op de deur werd geklopt. Het duurde zelfs even voordat het geluid mijn wereld en mijn hoofd binnendrong. Ik legde het boek weg en deed de blinddoek om die klaar lag. Ik knielde neer in nadu. Mijn benen uit elkaar, open en toegankelijk, en mijn hoofd nederig gebogen.
“Ja, Meester,” riep ik, in een geluid dat veel zachter uit mijn mond kwam dan ik verwachtte.
Hij had mij echter gehoord en ik hoorde hoe hij de deur open deed.

Ik was nog aan het luisteren naar het geluid van de deur en voelde het briesje dat daarmee mijn cel in kwam, toen hij uit het niets mij bij mijn keel pakte. Ik voelde hoe hij de bloedtoevoer naar mijn hoofd beperkte en hoe ik daardoor licht werd. Mijn zenuwen tintelden en sprongen op scherp, waardoor elke aanraking intenser werd. Hij greep me vervolgens bij mijn haar en trok me omver zodat ik op mijn rug op het matras kwam te liggen. Hard en ruw drong hij vervolgens mijn kut binnen, die ondanks, of misschien dankzij, zijn harde aanrakingen al zeiknat was geworden. Met zijn hand op mijn mond smoorde hij mijn kreten, terwijl hij mij nam… gebruikte voor zijn genot. Ik voelde hoe er zachtjes tranen uit mijn ogen onder de blinddoek vandaan rolde. Ik wist dat hij ze zag en dat hij ze negeerde. Dit was ik. Hier was ik voor. Hier wilde ik voor zijn. Een stuk vlees voor zijn genot, zeker nu. Deze 24 uur.

Opeens stopte hij en stond op, terwijl hij mij commandeerde te blijven liggen en de blinddoek niet af te doen. Ik hoorde hoe de deur dicht viel en vroeg me af wat er ging komen. Wat hij met mij ging doen. Ik weet niet hoe lang ik daar lag toen de deur weer open ging en ik voetstappen naar mij toe hoorde komen. Ik voelde handen op mijn lichaam, handen die niet zijn handen bleken. Vreemde handen die mij betasten, die mij aanraakten. Een vreemde pik die zich bij mij naar binnen drong. Hij draaide me om, zodat ik op handen en knieën kwam te zitten en hij zo diep in mij kon stootten. Ik hoorde hem kreunen, terwijl hij mijn armen pakte om nog dieper te kunnen komen. Ik voelde me gebruikt, door zo door een vreemde geneukt te worden. Ook nu voelde ik tranen, maar ik wilde ze niet laten merken. Mijn Meester wilde dat ik dit onderging, dus mocht de man niet merken dat ik het moeilijk vond. Hij moest genieten van mijn lichaam, zonder dat ik hem daarvan afleidde. Ik hoorde hoe hij steeds harder kreunde en met elke kreun harder stootte tot hij stil bleef zitten. Waarna hij mijn armen nog harder naar achteren trok en ik hoorde en voelde hoe hij in mij klaar kwam. Nog even bleef hij zo met zijn pik in mij, waarna hij hem langzaam uit mij haalde. Ik hoorde hem opstaan en naar de deur lopen, terwijl ik bleef zitten zoals hij mij had achter gelaten.

Mijn Meester deed de deur weer open en ik wist dat hij mij, zo gebruikt, kon zien zitten. Hoe moeilijk ik het ook had, ik probeerde een mooie houding aan te nemen, voor hem. Mijn rug hol, mijn kont naar achteren en mijn hoofd iets naar beneden. Ik wilde dat hij trots op mij zou zijn, al wist ik niet eens of hij naar mij keek.
“Dat is dan 2 euro,” hoorde ik hem zeggen.
Even vergat ik te ademen en ik had het idee dat mijn hart van schrik een paar slagen over sloeg. Deze woorden, zijn woorden, voelden en klonken zo vernederend. Ik wist niet wat ik moeilijker vond, het feit dat hij mij had verhuurd of het bedrag dat hij noemde. 2 Euro om mij te laten neuken door een vreemde man, meer was ik niet waard. Ik slikte om te voorkomen dat ik moest huilen. Dat wilde ik niet. Niet hier, niet nu, niet op dit moment. Niet terwijl hij en de man, mij zouden kunnen zien. Hoe vernederd ik mij nu ook voelde.

Ik bleef zo zitten, op mijn handen en knieën, toen hij de deur dicht deed. Hij had niet gezegd dat ik de blinddoek af mocht doen, dus durfde ik niet te bewegen. Tot mijn opluchting duurde het echter niet lang tot ik de deur weer hoorde opengaan.
“Dat was je eerste klant vandaag.”
Zijn woorden dreunden bij mij naar binnen als mokerslagen. Er zouden er dus meer volgen. Er zou meer komen. Het zou hier dus niet bij blijven vandaag.
“Je kunt je blinddoek hierna af doen,” ging hij verder.
Waarna hij de deur achter zich dicht gooide en mij weer alleen achter liet.

Ik ging zitten en voelde hoe de ketting daarbij tegen mijn been tikte. Rustig deed ik de blinddoek af en ik nam de tijd om mijn ogen weer te laten wennen aan het felle tl-licht. Dat was het moment dat de tranen die eerder meermaals over mijn wangen biggelden veranderden in een huilbui. Het waren geen tranen van verdriet, maar wel van pijn en lijden. Tranen die fijn, maar ook moeilijk waren. Net als alles dat mijn Meester deze 24 uur met mij deed.

De opsluiting deel 4: Etenstijd

De opsluiting deel 2: Stilte

Triggerwarning: Deze serie kan ervaren worden als vrij heftig en valt niet onder lichte erotiek of soft-sm. Dus lezen op eigen risico.

De opsluiting deel 1: Het begin

Wat verwacht je als je er over nadenkt om 24 uur te worden opgesloten zonder daglicht en wetenschap van tijd? Om daar te zitten als dier, als ding, minder dan een mens? Om er enkel uitgehaald te worden voor zijn plezier of genot? Lijkt het je eng of spannend, misschien zelfs geil? Word je nat als je er over fantaseert? Al die dingen golden in de afgelopen maanden in elk geval voor mij. Nooit had ik mij bedacht hoe deze eerste uren werkelijk zouden voelen. Althans, als het al uren waren die verstreken.

Nadat hij de deur achter zich dicht had geslagen voelde ik mij vooral erg verloren en alleen. Al wist ik dat hij niet meer dan een paar meter van mij verwijderd was. Hij had geen gedag gezegd toen hij de deur dicht gooide. Geen afscheid genomen. Hij had me gewoon aan de kant gegooid in dit hok. Als een ding dat hij even niet nodig had. Zelfs bij binnenkomst had hij me geen knuffel, kus of warmte gegeven. Dingen die zo normaal voor mij waren, dat ik ze juist nu heel erg miste. De warmte aan het begin hielp me altijd, om al het heftige aan te kunnen dat hij voor mij bedacht. Nu moest ik het zonder doen. Nu zou ik zonder dat voor hem moeten lijden en voelen wat het werkelijk voor mij betekend om slavin te zijn.

Nu werd ik mij ook pas bewust van de zenuwen die, al vanaf het moment dat hij mij aan haren omhoog had getrokken, door mijn lijf gierden. Alsof pas nu ze konden zakken, ik de rust had om te voelen dat ze er al die tijd waren geweest. Ik had het warm en koud tegelijk door de spanning. Ik voelde hoe mijn hart nog in mijn keel klopte, door de adrenaline van de momenten er voor. Ik voelde echter dat dat niet het enige was dat klopte. Ook mijn clit liet weten wat de spanning van het moment met haar had gedaan, maar ik wist dat ik zonder toestemming haar niet mocht geven waar ze naar verlangde.

Ik besloot een rondje te lopen langs de muren en de kamer te bestuderen. In de hoop dat ik en mijn lichaam, weer rustig zouden worden. Ik hoorde de ketting rinkelen met elke stap die ik zette. Een geluid dat, gek genoeg, een kalmerend effect op mij had.
Stap…
Rinkel…
Stap…
Rinkel…
Er was niets meer te zien dan ik al had gezien. De kamer was kaal en leeg. Hij had er niet meer neergezet dan hij vond dat ik nodig had.

Terwijl ik een stukje brood uit de voerbak pakte vroeg ik me af hoeveel tijd er al verstreken was sinds hij mij had opgesloten.
Waren het 5 minuten?
Misschien al 10?
En hoeveel tijd was er daarvoor verstreken, sinds ik binnen kwam?
Ik had nu al geen idee hoe laat het kon zijn. Misschien half twee, misschien zelfs als twee uur, maar als je mij zou zeggen dat ik pas een kwartier binnen was, dan had ik je ook geloofd.
Zou ik de tijd kunnen meten door te tellen?
Terwijl ik dat bedacht wist ik echter dat het zinloos was. Het was onmogelijk om hier zelf te kunnen achterhalen hoe lang ik hier zat of hoe laat het was.
Misschien zou ik het kunnen ontdekken door geluiden van buiten?
Door een stem of juist het gebrek aan stemmen?
Ik legde mijn oor tegen de deur, maar er was niks te horen. Tussen hier en de woonkamer zaten twee deuren, het geluid droeg niet zo ver. Ook de ramen zouden geen antwoord kunnen geven, want van buiten lieten ook die geen geluid binnen.

Ik plofte neer op het matras en vroeg me af hoe lang hij mij hier zou laten. Misschien zou hij de komende 24 uur niet meer terugkomen. Ik verwachtte het niet, waarschijnlijk zou hij heel graag gebruik van mij maken in deze situatie, maar het zou zomaar kunnen. Ik vroeg mij af hoe ik dat zou vinden.
Zou ik gek worden van de stilte?
Van de verveling?
Of van de honger, omdat ik het eten al op had?
Ik dacht al die dingen, terwijl ik de rest van de bak leeg at. Ik had honger gekregen, omdat ik niet had geluncht en de spanning mijn buik had doen rommelen. Toch had ik meteen spijt dat ik al het eten al op had, omdat ik geen idee had of en wanneer ik weer zou krijgen.

Daarna bladerde ik wat door de boeken die op het tafeltje lagen, al miste ik nog de rust om ze te kunnen lezen. Ik wilde van alles, maar kon niks. Pas toen besefte ik hoe het echt voelt om zo opgesloten te zitten. Hoe het is om zonder afleiding te wachten op iets, waarvan je niet weet wat en wanneer er iets komen gaat. Als de spanning is gaan liggen en je beseft dat je amper iets te doen hebt, dan is het eigenlijk vooral heel erg saai.

De opsluiting deel 3: Gebruikt

De opsluiting deel 1: Het begin

Triggerwarning: Deze serie kan ervaren worden als vrij heftig en valt niet onder lichte erotiek of soft-sm. Dus lezen op eigen risico.

We hadden het er al vaak over gehad. Ik weet niet eens meer of het begon als mijn fantasie of zijn fantasie, maar feit was dat er een zaadje was gepland bij mij. Een zaadje van nieuwsgierigheid en verlangen dat langaam was uitgegroeid tot een grote boom. Ik voelde de wortels langer worden elke keer als hij het even liet vallen. Ik voelde hoe de takken en bladeren groter werden elke keer als ik er aan dacht. Ik wist dat de fantasie werkelijkheid zou worden, dat had hij mij al een paar maanden geleden gezegd. Ik wist alleen niet hoe en wanneer, al waren er wel verschillende opties door mijn hoofd gegaan.

Deze zaterdag melde ik mij zoals afgesproken om exact 13.00 uur bij zijn huis. Hij deed de deur open en liet mij binnen, waarna ik voor hem neer knielde en zacht zijn voeten kuste. Ik voelde hoe hij naar mij keek, terwijl ik zo zat. Ik wachtte rustig tot hij mij zou zeggen dat ik kon opstaan of één van de andere opdrachten gaf die nu misschien door zijn hoofd gingen. Het was dit moment, dat ik even afgeleid was, dat hij me opeens aan mijn haren omhoog trok. Ik schrok, maar wist gelukkig mijn balans te bewaren.
“Telefoon,” hoorde ik hem commanderen.
Ik gaf hem meteen mijn telefoon, terwijl ik nog te verrast was om te beseffen dat vandaag de dag was.
“Uitkleden,” commandeerde hij vervolgens.
Snel trok ik mijn jurk uit, waaronder ik alleen kousen en hakken droeg. Ook die mocht ik echter niet aanhouden. Terwijl ik snel mijn schoenen los maakte, wist ik wat er te gebeuren stond. Vandaag zou de boom die uit het zaadje was gegroeid omgehakt worden en zou de fantasie werkelijkheid worden.

Aan mijn haren trok hij mij mee naar de bijkeuken die zelfs bij daglicht pikdonker was. Toen hij de felle tl-lamp aan deed gingen mijn ogen eerst naar de ramen, die hij voor deze gelegenheid had geblindeerd. Mijn ogen gingen verder door de kleine ruimte, die niet groter dan twee bij drie was. Tegen de lange kant lag een matras, waarna mijn ogen op de ring aan het voeteneind vielen. Hij had hem in de muur vast gemaakt. Ik keek verder naar de ketting die er aan vast zat en eindigde bij een metalen enkelboei, waar hij mij vervolgens aan vastketende. Verder bevond zich naast het matras een klein tafeltje met daarop een aantal boeken. Boeken waarvan hij het waarschijnlijk nuttig vond dat ik ze zou lezen tijdens mijn opsluiting. Ik zag een boek over etiquette, eentje voor butlers en één waarvan ik op de zijkant het woord maasage zag staan. Ook lag er een schriftje en een pen, mocht ik iets willen schrijven. In de andere hoek van de kamer stond een oude verfemmer met daarnaast een rol grijs en hard wc-papier. Ik slikte even toen ik mij besefte dat ik daarop de komende 24 uur mijn behoefte zou moeten doen. Als laatste zag ik naast de deur twee bakjes staan. Of beter gezegd twee voerbakken. De linker was gevuld met water in de rechter zag ik een paar stukjes appel en wat brood liggen. Ik had geen idee of dat alles was dat ik zou krijgen en terwijl ik hem vragend aankeek wist ik dat hij dat ook niet zou vertellen.

Terwijl mijn ogen zo door de kleine ruimte gingen, begon mij langzaam te dagen dat het echt was. Dat dit echt was. Dat het zou gebeuren. Op het tafeltje legde hij nog een blinddoek neer. Ik kende deze. Hij bedekt mijn halve gezicht en het zou onmogelijk zijn om er iets door te zien, zelfs niet of het buiten licht of donker was.
“Als ik drie keer klop, dan doe jij die blinddoek om, waarna jij mij zult laten weten dat je dat hebt gedaan. Pas daarna zal ik de deur openen.”
Ik knikte, terwijl mijn hoofd nog probeerde te bevatten wat er te gebeuren stond.
“Dit betekent,” ging hij verder, “dat jij mij de komende 24 uur niet zult zien. Dat je geen daglicht zult zien en dat je niet zult weten hoe laat het is. Je zult elk besef van tijd kwijt raken. Kies je hiervoor?”

Ik liet zijn vraag langzaam bij mij indalen terwijl ik het antwoord eigenlijk al wist. Zelfs als ik hier niet over had gefantaseerd. Zelfs als dat zaadje nooit was gepland. Zelfs dan had ik niks anders gekund dan hem gehoorzamen.
“Ja Meester,” antwoordde ik zacht, waarna hij, zonder mij nog verder aan te kijken, de deur achter zich dicht trok.

 

De opsluiting deel 2: Stilte

De verrassing

Ze had al weken voorpret voor deze dag, maar nu het eenmaal zover was wist ze niet wie er zenuwachtiger was. Zij, of hij? Terwijl zij toch wist wat er ging gebeuren. Hem had ze in eerste instantie alleen verteld dat hij een verrassing zou krijgen en pas een paar dagen geleden dat het te maken had met hun seksuele ontdekkingstocht. Meer had ze hem niet willen vertellen, terwijl hij toch heel erg zijn best had gedaan om het haar te ontfutselen. Op zijn vraag of hij nog iets speciaals moest aantrekken, had ze alleen geantwoord, “iets waarin je kont goed uit komt.”

De plannen voor deze dag ontstonden een paar weken geleden. Toen had ze afgesproken om wat te gaan drinken met Lia die ze tot dat moment enkel kende van een internetforum. Daar bleken ze heel erg te klikken en ook nog eens dezelfde seksuele interesse te hebben. Al was het verschil dat Lia veel meer ervaring had dan zij. Die middag hebben ze uren gepraat over van alles en nog wat. Over hun werk, hobby’s, kinderen en haar partner. Terwijl ze het over hem hadden ontstond het plan, dat ze deze middag ten uitvoer zouden brengen.

Nu ze zaten te wachten en de zenuwen ronddraaiden in haar maag begon ze te twijfelen. Was dit wel een goed idee? Zou hij het wel waarderen? Had ze hem niet beter van te voren kunnen inlichten? Ze probeerde niet aan hem te laten merken dat ze gespannen was, maar de manier waarop hij even haar hand pakte deed haar beseffen dat hij het doorhad. Natuurlijk had hij het door. Net zoals hij ook zijn spanning probeerde te verbergen, maar ook zij wel beter wist.

Ze wist dan ook niet wie er opgeluchter was toen om exact 13.00 uur eindelijk de bel ging. Ze gebaarde hem te blijven zitten terwijl ze opstond en naar de gang liep om de deur open te doen. Ze wist dat hij vanaf de bank geen zicht op hen had, waardoor hij nog iets langer in spanning zou moeten blijven. Lachend deed ze de deur open, waarna Lia binnen stapte en haar een warme knuffel gaf. Ze zag er prachtig uit, net als de eerste keer dat ze elkaar ontmoetten. Haar lange blonde haar viel golvend over haar schouders. Daaronder droeg ze een outfit die niet meteen verraadde waar ze voor kwam. Geen leer en hoge laarzen, maar een elegante bordeaux rode wikkeljurk met daaronder een paar simpele pumps. Pas later zou ze ontdekken dat de rolkoffer en tekenkoker die Lia bij zich had een hint hadden kunnen zijn. Althans voor de mensen die weten wat daar ook in vervoerd word.
“Ben je zenuwachtig Marjon?” vroeg ze.
Ze knikte lachend.
“Is hij zenuwachtig?” vervolgde Lia..
Daarop kon Marjon een grijns niet onderdrukken.

Toen ze samen met Lia de woonkamer binnen liep keek ze meteen naar Pieter en probeerde zijn reactie te pijlen. Ze zag verbazing, maar ook nieuwsgierigheid in zijn blik, terwijl hij Lia van top tot teen bekeek. Het was duidelijk dat hij haar een mooie vrouw vond, maar dat was voor haar geen verrassing. Op het gebied van vrouwen hadden ze dezelfde smaak. Pieter stond op om zichzelf voor te stellen en Lia gedag te zeggen. Ze zag aan hem dat hij zijn zenuwen niet wilde laten merken toen hij haar nonchalant een hand gaf en zich voorstelde. Lia lachte vriendelijk, terwijl ze hem aannam. Ze bleef Pieter aankijken, terwijl ze zijn hand iets langer vast hield dan normaal was. Iets wat hij fijn leek te vinden, maar hem ook duidelijk ongemakkelijk maakte.

Terwijl ze Pieter en Lia kennis liet maken terwijl ze koffie dronken, haalde ze zelf alvast de eettafel leeg. Ze had hier bewust tot dit moment mee gewacht en zag dat Pieter naar haar keek en zich waarschijnlijk afvroeg wat ze aan het doen was. Dat antwoord kreeg hij toen de koffie op was en Lia het woord nam.
“Pieter ik wil dat jij mijn koker en koffer open maakt en alles wat je daar tegen komt op tafel uitstalt. Je mag het vasthouden, er naar kijken, maar geen vragen stellen.”
Verbaasd keek hij Lia even aan waarna hij besloot te doen wat ze hem had gezegd. Hij begon wel een vermoeden te krijgen over de inhoud van de middag en wat er tevoorschijn zou komen, maar helemaal zeker wist hij het niet. Zijn gevoel werd echter meteen bevestigd toen hij de tekenkoker openmaakte.

Als eerste haalde hij daar een paar stokken uit in verschillende diktes en materialen. Later zou hij ontdekken dat dit bamboe, rotan en fibercanes waren. Hij hield ze even vast, zwaaide er mee en schrok er van hoe hard de dunne zwiepte. Hij vroeg zich af hoe dat zou voelen. Hij haalde er ook een paardrijzweepje uit, dat hij herkende van de rijspullen van zijn dochter. Als laatste pakte hij een zweep van een ongeveer een meter. Deze was stijf aan het handvat, maar werd al snel daarna soepeler en eindigde met een stukje leer. Dat was een singletail zou hij al snel leren. Deze vond hij het fascinerendst en liet hij meerdere keren door zijn handen gaan, terwijl hij het vlechtwerk bekeek en aan het leer voelde.

Marjon keek vanaf de bank naar hoe hij alle spullen bekeek Het liefst wilde ze erbij komen en ook alles bekijken dat Lia had meegenomen, maar ze wist dat dat niet de bedoeling was. Vandaag zou ze alleen toeschouwer zijn .

Ze keek hoe Pieter de rolkoffer openmaakte en die begon leeg te halen. Er zaten een paar zwepen met meerdere strengen in, die floggers heetten, en ook één gemaakt van paardenhaar. Deze haalde hij gefascineerd door zijn handen. Ook vond hij een paar padles. Dit waren plankjes van verschillende materialen. Er was een houten, eentje met punten en ook één die was bekleed met leer, waarvan de ene kant hard en de andere zacht was. Er zat een zakje met diverse soorten klemmen in, die hij bedenkelijk bekeek. Een paar leken verdacht veel op de lijmklemmen die in de schuur lagen. Dat bleek niet het enige product in de koffer waarvan hij zeker wist dat het met een ander doel was uitgevonden, dan waarvoor Lia ze gebruikte. Zo zaten er ook een liniaal, een pollepel, een borstel en een uienkam in. Vooral bij die laatste vroeg hij zich wat Lia daarmee deed… en of hij dat wilde weten.

Nadat hij alles op de eettafel had uitgestald keek hij vragend naar de twee vrouwen op de bank.
“Ik wil dat je vijf voorwerpen uitzoekt en aan mij geeft,” droeg Lia hem vriendelijk, maar streng, op.
Vertwijfeld keek hij naar de vele voorwerpen op de tafel. Welke zou hij kiezen? En wat zou het betekenen als hij iets koos?

Marjon keek nieuwsgierig naar zijn gedraal voor de tafel. Ze merkte dat ze genoot van dit spel en de macht die Lia daarin had. Waarvan ze merkte dat zij hem eigenlijk wilde hebben. Zij wilde hem opdrachten geven en controleren. Zij wilde hem vasthouden en pijn doen. Een gedachte die haar verraste en tegelijkertijd niet helemaal verbaasde.

Als eerste pakte hij de dubbelzijdige paddel en gaf die aan Lia. Daarna volgde een flogger met veel dikke strengen. Vertwijfeld keek hij even naar de uienkam, maar gaf ook die. Vervolgens pakte hij de singletail en als laatste besloot hij haar de dunne rotan cane te overhandigen.
“Die doen we als laatste,” hoorde hij haar zeggen, “die kan heftig zijn.”
Dit deed zijn vermoeden bevestigen dat hij de voorwerpen zou gaan voelen, waarna hij zich meteen af vroeg of hij wel de juiste keuze had gemaakt.

“Goed,” zei Lia. “Ik ga deze vijf voorwerpen op jou gebruiken, maar alleen als jij mij daar toestemming voor geeft. Dus stem jij hiermee in?”
De vraag verraste hem een beetje, hij was er eigenlijk vanuit gegaan dat tenzij hij tegen zou stribbelen of meteen al nee had gezegd, het gewoon zou gebeuren.
“Ja, ik stem daarmee in,” hoorde hii zichzelf zeggen, terwijl hij zich tegelijkertijd afvroeg waar hij ja tegen had gezegd.
Misschien zou hij het wel helemaal niks vinden of de pijn gewoon ronduit vervelend. Fantaseren over pijn was één ding, maar zich vrijwillig pijn laten doen was toch een heel ander verhaal. Misschien vond hij het in werkelijkheid wel verschrikkelijk.
“Consent is voor mij heel belangrijk,” ging Lia verder. “Ik wil dan ook dat je weet dat je die altijd kunt intrekken. Daarnaast werk ik met stopwoorden die je kunt gebruiken als je het moeilijk hebt. Als jij rood zegt stop ik meteen met alles. Bij oranje nemen we even een pauze en wil ik van je weten wat er is, zodat ik mij daarop kan aanpassen. Als ik vraag welke kleur het is en het is allemaal goed kun je groen zeggen. Begrepen?”
Pieter knikte om duidelijk te maken dat hij haar had begrepen.
“Mooi, dan mag je je nu uitkleden,” vervolgde Lia.
Marjon had moeite om haar lach te onderdrukken bij die mededeling. Nu kwam het moment waar ze zich het meeste op had verheugd.

Ze genoot van het uitzicht toen Pieter zich uitkleedde. Zijn mooie lichaam en die heerlijke strakke kont. Het was Lia die haar weer terugbracht naar het moment toen ze hem opdroeg met zijn handen tegen de muur te gaan staan. Als eerste pakte ze de flogger en begon daarmee rustig op zijn rug te slaan. Erg veel pijn deed het niet en Pieter vroeg zich af of ze harder zou gaan slaan. Dat liet echter niet lang op zich wachten. Langzaam voerde Lia het tempo en de kracht van de slagen op zijn rug op. Het waren doffe slagen, terwijl tegelijkertijd de uiteinden van de zweep iets sneden. Langzaam begon het pijn te doen, maar op een manier die niet vervelend was. Het was zelfs lekker. Toen de slagen nog harder werden, merkte hij echter dat de pijn groter werd dan het genot en kon hij af een toe een kreun of een kreet niet onderdrukken. Maar zelfs nu bemerkte hij bij zichzelf het verlangen naar meer, gevolgd door een kleine teleurstelling toen ze vervolgens stopte.

Daarna volgde de paddle. Eerst de zachte kant, die echter veel minder pijn deed dat het geluid dat hij maakte deed geloven. Het brandde iets, maar dat was het dan ook wel. Al snel draaide Lia de paddle om en voelde hij de andere kant. Deze maakte net zoveel herrie, maar deed meer pijn. Een vervelende brandende pijn, waarvan hij tot de conclusie kwam dat hij het niet lekker vond. Dat wilde hij echter niet toegeven en dus onderging hij ook deze slagen die Lia ritmisch liet neer komen en langzaam opbouwde. Af en toe gaf hij een kreun en beet bij op zijn lip, maar verder zei hij niks.
“Welke kleur is het?” hoorde hij Lia vragen.
Nu werd hij gedwongen er over na te denken wat hij er van vond. Alleen ondergaan bleek opeens niet voldoende. Hij besefte dat ook al vond hij het een vervelende pijn, dat het een pijn was die hij aan kon. Hierdoor kwam hij tot de conclusie dat hij niks anders kon dan groen zeggen, waarna Lia weer verder ging met hem onderhanden nemen.

Terwijl hij zo stond vroeg hij zich af hoe het zou zijn als Marjon hem zo zou slaan. Voor Lia voelde hij niks. Zou deze pijn fijner zijn als hij door zijn geliefde werd toegebracht?
Het was alsof ze zijn gedachten had kunnen lezen toen Lia Marjon bij zich riep.
“Wil jij hem slaan? Vroeg ze.
Marjon was verrast door de vraag, want dat was niet wat ze afgesproken hadden. Ze merkte echter dat het idee haar kriebels gaf. Ja, ze wilde hem slaan. Ze wilde haar geliefde slaan. Ze wilde hem pijn doen. Ze nam de paddle van Lia over en begon Pieter er mee onder handen te nemen. Ze merkte dat ze ervan genoot als hij bewoog na een slag. Als hij even kreunde van de pijn. En ze zag aan hem dat hij ook genoot. Zelfs als hij het haar niet had willen laten merken, dan had zijn lichaam hem verraden. Aan zijn stijve zag ze dat hij het lekker vond, terwijl hij zelf tot de conclusie kwam dat zelfs als Marjon hem sloeg de pijn van die paddle nog steeds niet fijn was. Hij vroeg zich af hoe het kon dat zijn lichaam er dan toch zo op reageerde. Was het haar aanraking? Hun interactie? De hele setting? Of toch iets in de pijn dat dit met hem deed? Misschien wel een combinatie van al die dingen, maar vooral genoot hij van het spel dat zij met hem speelde.

Daarna pakte Lia de uienkam, waarmee ze met de punten over zijn rug ging. Hij was verrast door hoe het voelde. Het deed niet pijn, maar het voelde juist lekker. Zeker op zijn billen en rug die nog nagloeide van de slagen daarvoor. Het gevoel zat ergens tussen kriebelen, kietelen en krassen in. Het ene moment was het meer het één, het andere meer het ander. Hij sloot zijn ogen en genoot even van de heerlijke sensaties die zij hem gaf. Zo’n ding moesten ze ook zeker hebben voor op de slaapkamer bedacht hij zich.

Helaas duurde het genot niet lang en pakte Lia al snel daarna de singletail. Marjon keek naar de mooie gevlochten zweep die ze in haar handen het had. Ze had verteld dat dat ding heel naar kon zijn, maar dat ze er ook heel zacht mee kon slaan. Ze begon dan ook rustig om Pieter aan deze pijn te laten wennen. Het was een scherpe snijdende pijn, die de plek waar hij neer kwam verwarmde en daar nog even nabrande. De eerste slagen waren nog goed te doen, maar met elke slag die harder werd had hij meer moeite om rustig te blijven te staan. Maar ook al was de pijn heftiger dan die van het slagmateriaal ervoor, hij bleek ook veel fijner te zijn. Vooral dat moment tussen twee slagen, wanneer hij voelde hoe de vorige nabrande was heerlijk.
“Laat de muur los en leg je handen in je nek,” droeg Lia hem opeens op.
“Marjon wil jij voor hem gaan staan en hem aankijken?”vroeg Lia haar.

Pieter ging staan zoals Lia hem gezegd had en Marjon ging met haar rug naar de muur voor hem staan. Ze keek in zijn ogen, terwijl ze elke slag op hem zag neer komen. Op zijn rug en zijn billen. Ze zag zijn gezicht af en toe van pijn vertrekken en merkte dat ze daar van genoot. Ze vond het heerlijk om te zien hoe hij bewoog als de zweep neerkwam, maar toch steeds weer ging staan zoals haar gezegd was. Hoe hij daarbij steeds weer haar blik vond en haar liefdevol in haar ogen keek. Dit was van hun samen, dit was hun moment. Zijn pijn en hun genot. Ze bleven elkaar aankijken, ook toen Lia de singletail aan de kant legde. Marjon kuste hem zachtjes, waarna ze naar Lia ging die haar had gewenkt.

Ze gaf Marjon de cane in de handen, terwijl ze uitleg gaf hoe ze die moest gebruiken. Niet op zijn rug, maar alleen op zijn kont en eventueel op de achterkant van zijn boven benen. Ze adviseerde haar om er rustig mee te beginnen, omdat de cane erg zwiept en daardoor best naar neer kon komen. Marjon nam al het advies ter harte, terwijl ze achter haar geliefde ging staan. Ze begon zachtjes, maar omdat hij niks liet merken ging ze al snel wat harder slaan. Bij zijn eerste kreet van pijn kon ze een lach niet onderdrukken. Dit was leuk, heel erg leuk zelfs. Ze begon steeds meer met de cane te spelen om te ontdekken hoe hij er op reageerde. Ze gaf harde slagen met tussenpozen die hem duidelijk pijn deden. Daarna ging ze over op snelle korte tikjes met het uiteinde. Daarvan leek hij eerder te kreunen van genot. Ze vond het heerlijk om te zien hoe hij bewoog onder haar slagen. Om zo met hem te spelen. Tegelijkertijd kreeg ze ook heel erg de behoefte om hem vast te houden en te kussen. Ze besloot dat dan ook te doen. Dit was haar spel. Zij bepaalde, ook als dat betekende dat ze iets heel anders wilde dan hem slaan. Ze liep om hem heen en ging voor hem staan. Ze kuste hem kort, terwijl ze tegelijkertijd hard in zijn tepels kneep. Zijn gezicht vertrok van pijn, waarna ze hem hartstochtelijk nog een keer kuste en haar armen sloeg om zijn lichaam sloeg. Wat hield ze toch ontzettend veel van deze mooie, bijzondere, sterke man in haar armen.

Ze wist niet hoe lang ze zo hadden gestaan, maar toen ze elkaar los lieten had Lia haar spullen al opgeruimd. Behalve de cane die Marjon nog steeds vast hield.
“Hou die maar,” lachte Lia, “daar gaan jullie vast nog veel plezier van beleven.”
Marjon kon de grijn op haar gezicht niet onderdrukken. Dat wist ze wel zeker.
“Ik denk dat ik jullie maar alleen laat, maar als er iets is dan weten jullie me te vinden,” lachte Lia.

Nog voor Marjon en Pieter haar gedag hadden kunnen zeggen was ze al vertrokken, iets dat ze beiden op dit moment niet heel erg vonden. Nu was het Pieter die haar kuste en daarbij haar kleren uit begon te trekken. Zelden hadden ze zo naar elkaar verlangt als in dit moment. Ze wilde hem en ze wilde hem nu en hij was niet van plan haar daar op te laten wachten….